Γειά και χαρά Φίλοι μου!
Μαρκ: Ρόμυ!..σε ζητούν...κάτι πρόσφυγες.
Ρόμυ: Έρχομαι... να καθήσουν...έρχομαι..
Μάρκ: Έλα,δεν κάθονται..
Ρόμυ: Χαμήλωσα την φωτιά,πρόσεχε μην ξεχυλίσει η μουσταλευριά.
Μαρκ: Πετάγονται σταγόνες...
Ρόμυ: Την κατεβάζω...δεν θα σκάσουμε.
_____________________________________________________________________________
Ρόμυ: Καλημέρα! Ξέρετε έλληνικά;
Γυναίκα: Ναι.Είμαστε απο την Πόλι.Με στέλνει η Κυρία Ελένη Βούλγαρη.
Ρόμυ: Α! Η αγαπητή μου φιλενάδα.Περάστε μην στέκεστε,ελάτε να καθήσουμε.
Γυναίκα: Βιάζομαι...πρέπει να ταξιδέψω στην Καλαμάτα στις 4 το απόγευμα.
Ρόμυ: Καλά.Ας μου πείτε καθιστή ότι έχετε να μου πείτε.
Γυναίκα: Έχω έξω τον μικρό.
Ρόμυ: Φέρτε και το παιδί..
Γυναίκα: Μου το δωσε να σας το δώσω .
Ρόμυ: Το παιδί;
Γυναίκα: Ναι.
Ρόμυ: Για ποιο λόγο;
Γυναίκα: Θα σας τηλεφωνήση.
Ρόμυ: Το παιδί!... που είναι το παιδί; Ελάτε να το βρούμε δεν το βλέπω;
Γυναίκα: Είναι αυτός!
Ρόμυ: Αυτός δεν είναι παιδί είναι άντρας.
Γυναίκα: Καθυστερημένος.
Ρόμυ: Μάλιστα. Καταλαβαίνει μιλάει καθόλου;
Γυναίκα : Σ ολο το ταξίδι δεν μίλησε.
Ρόμυ: Πως τον λένε;
Γυναίκα: Ιμπραήμ.
Ρόμυ: Ακούει στο όνομά του;
Γυναίκα: Ναι. Δεν μιλά κουνάει το κεφάλι του στο ναι και στο όχι.
Ρόμυ: Ιμπραήμ,έλα μέσα στο σπίτι.
Γυναίκα: Ακουσε το όνομά του.Δεν σε κατάλαβε. Να πάς να τον φέρεις,
εγώ πληρώθηκα να στον φέρω τώρα φεύγω ...χαίρεται.
(Φεύγει βιαστικά χωρίς να ρίξει μια ματιά στον ακούνητο Ιμπραήμ.
Εκείνος την ακολούθησε. Έτρεξα ξοπίσω του να τον πιάσω...να τον φέρω στο σπίτι.)
Ρόμυ: Μαρκ! Μάρκ! Έχουμε επισκέπτη απο την Πόλη.Τον στέλνει η Ελένη.
Μαρκ: Χαίρεται.Μάρκ.Καλοσορίσατε...
Άντρας: Χαίρεται Είμαι ο Ιμπραήμ ή αλλιώς Φίφ,απο το Ιωσήφ,η Φίλη σας,
η Ελένη, με έχει βαπτίσει χριστιανό.Κυρία Ρόμυ,συγνώμη για το θέατρο,
η κυρία Αγλαία είναι πολύ περίεργη και κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις,μαζί
με την νονά μου αμαρτήσαμε λέγοντας της ψεμματα.
Ρόμυ: Κάτσε Φιφ, να ξεκουραστείς.Σε λίγο θα φάμε.
Μαρκ: Κάτσε να τα πούμε.Πόσο χρονών είσαι;
Ρόμυ: Την ανάκριση δεν την γλύτωσες.
Φιφ: χα!χα! Δεν με πειράζει.Είμαι εικοσι χρονών.Είμαι τούρκος,μην με φοβηθείτε σας παρακαλώ είμαι άκακος,ειρηνιστής.Σε μια πορεία διαμαρτυρίας για το καθεστώς...η αστυνομία θέλησε να μάθει τα στοιχεία μου.
Απο θαύμα ξέφυγα της προσοχής τους.Τώρα η νονά με εστειλε εδώ να μην με ανακαλύψουν και χαραμίσω την ζωή μου για αφηρημένες ιδέες.
Ρόμυ: Κατάλαβα.
Φιφ: Έχω όρεξη να δουλέψω. Δεν θα σας επιβαρύνω.Αλλωστε θα προσπαθήσω να φύγω για την Αυστραλία που ζουν τα αδέλφια μου.
Μαρκ: Έλεγχος στα σύνορα δεν έγινε;
Φιφ: Φυσικά.Πέρασα νόμιμα μ όλα τα στοιχεία μου. Μόνο απο φόβο ξύρισα το μουστάκι μου.
Μαρκ: Ξέρεις άπταιστα ελληνικά.
Φιφ: Ναι και τ οφείλω στην νονά μου μ έμαθε τέσσερεις ξένες γλώσσες μ αυτές
πιστεύω να ανοίξουν πολλές πόρτες για μένα.
Μαρκ: Ας το ελπίζεις.Πως έγινες χριστιανός;
Φιφ: Είναι οι γονείς μου.
Μαρκ: Σπάνιο...τούρκοι χριστιανοί.
Φιφ: Καθόλου σπάνιο.Είμαστε πολλοί. Μας φώτισε ο Χριστός!
Μαρκ: Ωραία.Και μένα η Ρόμυ. Ήμουν άθεος...απο καθολικούς γονείς.
Φιφ: Βιάστηκαν οι δυνατοί της γης να γίνουμε ένα όλοι.Και μεις,γινόμαστε
μόνοι μας σιγά -σιγά.
Μάρκ: Όπως θέλουμε...όχι όπως θέλουν. Εκει είναι το πρόβλημα,γι αυτό
μας έχουν φέρει τα πάνω κάτω.
Φιφ:Ωραία μυρίζει!
Μαρκ: Πεινάς,πολύ; Να φέρω κάτι να σε κεράσω.
Ρόμυ: Να!...στρώνω...δείξε την τουαλέτα να πλυθεί.
Μαρκ: Έλα αγόρι μου,απο δω...
Φιφ: Να φέρω την βαλίτσα μου,την άφησα κάτω απο την ροδακινιά.
Μάρκ: Άντε να την φέρεις. Ρόμυ,που θα κοιμηθεί;
Ρόμυ: Στο δωματιάκι με τα χόμπυ,αν τον βάλω στο δωμάτιο της ιφιγένειας,
θα πάθει με τόσες κούκλες.
_________________________________________________________________________
Φώτης: Φιφ, έλα να βγούμε να περπατήσουμε
Φιφ: Η μύγα με το γάλα.
Φώτης: Τα δυο χριστιανόπουλα.
Φιφ: Ευχαριστώ Φώτη.
Φώτης: Εχει ο Τζιμ σχολείο,θα περάσουμε να πάρουμε τον Κώστα
για παρέα μας.
Φιφ: Ευχαριστώ.
Φώτης: Με τόσα ευχαριστώ που λες,θα μαλλιάσει η γλώσσα σου.
Φιφ: Ας μαλλιάσει.Εγώ πάντα λεω ευχαριστώ στον θεό για οτι
κι αν μου συμβεί,και στους καλούς ανθρώπους.
Φώτης: Μίλα μου για σένα μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι του Κώστα.
Φιφ: Γεννήθηκα ορφανός.Με υιοθέτησαν όταν δεν είχαν αποκτήσει δικά τους παιδιά.Ο πατέρας είχε παιδιά απο τον πρώτο του γάμο ,αυτά μεγάλωναν στο διπλανό σπίτι με την μάνα τους.Κι αυτοί είναι χριστιανοί.Δόξα τω Θεω!
Απο πέντε χρονών ζω με την νονά μου, μ έμαθε να φτιάχνω κιλίμια
Κάθε λεπτό η νονά ευχαριστούσε τον θεό. Ετσι μου έμεινε η δοξολογία
στο στόμα.
Στο σχολείο είχα ζόρια. Τα παιδιά με κτυπούσαν,με έφτυναν,με έβριζαν
γιατί έκανα το σταυρό μου.Βλέπεις εδω που μου λείπουν μαλλιά..
εδω πάνω απο το δεξί αυτί,απο το τράβηγμα βγήκε το δέρμα.
Η νονά με πήγε σε ιδιωτικό σχολείο. Εκει ήταν όλα υπο έλεγχο.
Μόνο που άρχισα να μην βλέπω στα μάτια τους άλλους,οχι γιατί
φοβόμουν,αλλά γιατί έβλεπα αυστηρότητα και σιωπή..όταν στ άλλα παιδιά
γελούσαν και τα διασκέδαζαν.Η νονά πλήρωνε πολλές λίρες.
Μεγαλώνοντας..με έντυνε όμορφα.Γυρίζοντας στην Πόλι πολλές φορές
έπεφτα πάνω σε συμμορίες και γύριζα με σκισμένα ρούχα.
Ένας πατριώτης μου,έβγαζε το αχτι του πάνω μου.Κι γω καθόμουν
και έτρωγα ξύλο μέχρι να ξεθυμάνει.Μια μέρα με κτύπησε στο κεφάλι
με σιδερόβεργα.Πρήστηκε το μέτωπο έγινε διπλάσιο.Πως να γυρίσω στην νονά;
Έβαλα το καπέλλο για τον ήλιο...και πάλι πρόβαλλε το καρούμπαλο.
Εγώ σκεφτόμουν οτι θα ρχισε η λειτουργία και γω έχω αργήσει στενοχωριόμουν
Παρ όλο τον πόνο μου ευχαριστούσα τον Θεό που χα την δύναμη στα χάλια μου
να πηγαίνω με λαχτάρα να τον συναντήσω.
Σκεπτόμουν τους νεομάρτυρες της Ελλάδας,της Ρωσίας,της Σερβίας,που
έδωσαν την ζωή τους για την πίστη τους. Τώρα που μιλάμε οι Ουκρανοί,
οι Σύριοι...μαρτυρούν για τον Χριστό μας!
Μπήκα στο ναό. Δεν κάθησα κοντά στο ψαλτήρι που συνήθως κάθομαι
Κρύφτηκα πίσω απο μια κολώνα.Ντρεπόμουν για το καρούμπαλο.
Τότε Φώτη, είδα ένα γαλαζιο λευκό φως να διέρχεται στον αέρα του ναού.
Ήρθε κοντά μου ,μια γλυκύτητα με πλημμύρισε. Ευχαριστούσα τον Θεό.
Με χάιδεψε το φως,στο καρούμπαλο και έφυγε...σήκωσα το χέρι και το
χάιδεψα το καρούμπαλο.Δεν υπήρχε. Μετά απο λίγο είδα τον Κύριο...μας!
Ένας λυγμός συγκίνησης ξέφυγε απο τα χείλη του Φιφ, βούρκωσαν τα μάτια
του Φώτη.
Φιφ: Απο τον τρούλο έπεφτε κάτι σαν χρυσόσκονη...πάνω στο εκκλησίασμα
σε μερικούς έμπαινε μέσα στο σώμα τους.Αγγελοι του Ουρανού...γέμισαν
την εκκλησία.
Ο Χριστός βαστούσε το Άγιο Δισκοπότηρο.Και κοινωνούσε. Πλησιάζοντας
είδα μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο ένα κάρβουνο αναμμένο.
Φοβήθηκα.Αφήνα την σειρά μου στους άλλους.Με τρόμο πλησίασα...
τελευταίος...για τον Θεό μου ας καώ μονολόγησε η σκέψη μου.
Έκανα τον σταυρό μου με ευλάβεια σιγά-σιγά και ευχαριστώντας τον Θεό
για την Θυσία Του,κοινώνησα.Είχα μείνει ακίνητος απο την Ομορφιά Του!
Ο ιερέας με συνέφερε λέγοντας μου: Ευλογημένε, άντε στην θέση σου.
Γύρισα στην κολώνα ...συνεχώς δόξαζα τον Θεό!
Μετά το τέλος της λειτουργίας,γύριζα σπίτι...χαρούμενος.
Στο δρόμο έβαζα το χέρι μου μπροστά στο στόμα μου μην με δουν να χαμογελώ ευτυχισμένα. Έπεσα πάνω στην συμμορία. Αυτή την φορά δεν μ ακούμπησαν
ούτε καν με κοίταζαν...σαν να ταν φοβισμένοι..μαζεύτηκαν και σκόρπισαν
μέσα στα στενά.
Γύρισα σπίτι και η νονά θυμιάτιζε..μου χαμογέλασε...με πήρε απο το χέρι
και με πήγε σ ένα ναό και να σου πω που, δεν θα καταλάβεις αφου δεν
έχεις έρθει στα μέρη μας.Είχε έρθει ένα γεροντάκι απο τους Αγίους Τόπους.
Μας έδωσε την ευχή του Χριστού.Μας μίλησε..έβγαλε ένα θεόπνευστο
λόγο.Η φωνή του γλυκύτατη.Η χάρι που μετέδιδε έδινε μυρωδιά
του παραδείσου. Αν είχα μια φωτογραφική μηχανή, να φωτογραφίσω
τα συναισθήματά μου, θα σου δειχνα τον Παράδεισο.
Φώτης: Αδελφέ μου! Μου τον έδειξες...κι γω ο ανόητος ήθελα να σου δείξω
την γιήνη χαρά που ζούμε.
Ο Φώτης αγκάλιασε το μελαχροινό κοντό παλληκαράκι με το δεξί του
χέρι και τον φίλησε έκεί που τα μαλλάκια του δεν φύτρωναν.
Φώτης: Αλλαγή πορείας,πάμε να προσκυνήσουμε τους ναούς της
γειτονιάς μου, μέχρι να φτάσουμε στον ναό της Αναλήψεως,στο λόφο.
Φιφ: Σ ευχαριστώ Φώτη,Ευχαριστώ τον Κύριο που με έστειλε κοντά σας,
και αναπνέω ελεύθερα την αγάπη της πίστης μου.
Τέλος
Μαρκ: Ρόμυ!..σε ζητούν...κάτι πρόσφυγες.
Ρόμυ: Έρχομαι... να καθήσουν...έρχομαι..
Μάρκ: Έλα,δεν κάθονται..
Ρόμυ: Χαμήλωσα την φωτιά,πρόσεχε μην ξεχυλίσει η μουσταλευριά.
Μαρκ: Πετάγονται σταγόνες...
Ρόμυ: Την κατεβάζω...δεν θα σκάσουμε.
_____________________________________________________________________________
Ρόμυ: Καλημέρα! Ξέρετε έλληνικά;
Γυναίκα: Ναι.Είμαστε απο την Πόλι.Με στέλνει η Κυρία Ελένη Βούλγαρη.
Ρόμυ: Α! Η αγαπητή μου φιλενάδα.Περάστε μην στέκεστε,ελάτε να καθήσουμε.
Γυναίκα: Βιάζομαι...πρέπει να ταξιδέψω στην Καλαμάτα στις 4 το απόγευμα.
Ρόμυ: Καλά.Ας μου πείτε καθιστή ότι έχετε να μου πείτε.
Γυναίκα: Έχω έξω τον μικρό.
Ρόμυ: Φέρτε και το παιδί..
Γυναίκα: Μου το δωσε να σας το δώσω .
Ρόμυ: Το παιδί;
Γυναίκα: Ναι.
Ρόμυ: Για ποιο λόγο;
Γυναίκα: Θα σας τηλεφωνήση.
Ρόμυ: Το παιδί!... που είναι το παιδί; Ελάτε να το βρούμε δεν το βλέπω;
Γυναίκα: Είναι αυτός!
Ρόμυ: Αυτός δεν είναι παιδί είναι άντρας.
Γυναίκα: Καθυστερημένος.
Ρόμυ: Μάλιστα. Καταλαβαίνει μιλάει καθόλου;
Γυναίκα : Σ ολο το ταξίδι δεν μίλησε.
Ρόμυ: Πως τον λένε;
Γυναίκα: Ιμπραήμ.
Ρόμυ: Ακούει στο όνομά του;
Γυναίκα: Ναι. Δεν μιλά κουνάει το κεφάλι του στο ναι και στο όχι.
Ρόμυ: Ιμπραήμ,έλα μέσα στο σπίτι.
Γυναίκα: Ακουσε το όνομά του.Δεν σε κατάλαβε. Να πάς να τον φέρεις,
εγώ πληρώθηκα να στον φέρω τώρα φεύγω ...χαίρεται.
(Φεύγει βιαστικά χωρίς να ρίξει μια ματιά στον ακούνητο Ιμπραήμ.
Εκείνος την ακολούθησε. Έτρεξα ξοπίσω του να τον πιάσω...να τον φέρω στο σπίτι.)
Ρόμυ: Μαρκ! Μάρκ! Έχουμε επισκέπτη απο την Πόλη.Τον στέλνει η Ελένη.
Μαρκ: Χαίρεται.Μάρκ.Καλοσορίσατε...
Άντρας: Χαίρεται Είμαι ο Ιμπραήμ ή αλλιώς Φίφ,απο το Ιωσήφ,η Φίλη σας,
η Ελένη, με έχει βαπτίσει χριστιανό.Κυρία Ρόμυ,συγνώμη για το θέατρο,
η κυρία Αγλαία είναι πολύ περίεργη και κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις,μαζί
με την νονά μου αμαρτήσαμε λέγοντας της ψεμματα.
Ρόμυ: Κάτσε Φιφ, να ξεκουραστείς.Σε λίγο θα φάμε.
Μαρκ: Κάτσε να τα πούμε.Πόσο χρονών είσαι;
Ρόμυ: Την ανάκριση δεν την γλύτωσες.
Φιφ: χα!χα! Δεν με πειράζει.Είμαι εικοσι χρονών.Είμαι τούρκος,μην με φοβηθείτε σας παρακαλώ είμαι άκακος,ειρηνιστής.Σε μια πορεία διαμαρτυρίας για το καθεστώς...η αστυνομία θέλησε να μάθει τα στοιχεία μου.
Απο θαύμα ξέφυγα της προσοχής τους.Τώρα η νονά με εστειλε εδώ να μην με ανακαλύψουν και χαραμίσω την ζωή μου για αφηρημένες ιδέες.
Ρόμυ: Κατάλαβα.
Φιφ: Έχω όρεξη να δουλέψω. Δεν θα σας επιβαρύνω.Αλλωστε θα προσπαθήσω να φύγω για την Αυστραλία που ζουν τα αδέλφια μου.
Μαρκ: Έλεγχος στα σύνορα δεν έγινε;
Φιφ: Φυσικά.Πέρασα νόμιμα μ όλα τα στοιχεία μου. Μόνο απο φόβο ξύρισα το μουστάκι μου.
Μαρκ: Ξέρεις άπταιστα ελληνικά.
Φιφ: Ναι και τ οφείλω στην νονά μου μ έμαθε τέσσερεις ξένες γλώσσες μ αυτές
πιστεύω να ανοίξουν πολλές πόρτες για μένα.
Μαρκ: Ας το ελπίζεις.Πως έγινες χριστιανός;
Φιφ: Είναι οι γονείς μου.
Μαρκ: Σπάνιο...τούρκοι χριστιανοί.
Φιφ: Καθόλου σπάνιο.Είμαστε πολλοί. Μας φώτισε ο Χριστός!
Μαρκ: Ωραία.Και μένα η Ρόμυ. Ήμουν άθεος...απο καθολικούς γονείς.
Φιφ: Βιάστηκαν οι δυνατοί της γης να γίνουμε ένα όλοι.Και μεις,γινόμαστε
μόνοι μας σιγά -σιγά.
Μάρκ: Όπως θέλουμε...όχι όπως θέλουν. Εκει είναι το πρόβλημα,γι αυτό
μας έχουν φέρει τα πάνω κάτω.
Φιφ:Ωραία μυρίζει!
Μαρκ: Πεινάς,πολύ; Να φέρω κάτι να σε κεράσω.
Ρόμυ: Να!...στρώνω...δείξε την τουαλέτα να πλυθεί.
Μαρκ: Έλα αγόρι μου,απο δω...
Φιφ: Να φέρω την βαλίτσα μου,την άφησα κάτω απο την ροδακινιά.
Μάρκ: Άντε να την φέρεις. Ρόμυ,που θα κοιμηθεί;
Ρόμυ: Στο δωματιάκι με τα χόμπυ,αν τον βάλω στο δωμάτιο της ιφιγένειας,
θα πάθει με τόσες κούκλες.
_________________________________________________________________________
Φώτης: Φιφ, έλα να βγούμε να περπατήσουμε
Φιφ: Η μύγα με το γάλα.
Φώτης: Τα δυο χριστιανόπουλα.
Φιφ: Ευχαριστώ Φώτη.
Φώτης: Εχει ο Τζιμ σχολείο,θα περάσουμε να πάρουμε τον Κώστα
για παρέα μας.
Φιφ: Ευχαριστώ.
Φώτης: Με τόσα ευχαριστώ που λες,θα μαλλιάσει η γλώσσα σου.
Φιφ: Ας μαλλιάσει.Εγώ πάντα λεω ευχαριστώ στον θεό για οτι
κι αν μου συμβεί,και στους καλούς ανθρώπους.
Φώτης: Μίλα μου για σένα μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι του Κώστα.
Φιφ: Γεννήθηκα ορφανός.Με υιοθέτησαν όταν δεν είχαν αποκτήσει δικά τους παιδιά.Ο πατέρας είχε παιδιά απο τον πρώτο του γάμο ,αυτά μεγάλωναν στο διπλανό σπίτι με την μάνα τους.Κι αυτοί είναι χριστιανοί.Δόξα τω Θεω!
Απο πέντε χρονών ζω με την νονά μου, μ έμαθε να φτιάχνω κιλίμια
Κάθε λεπτό η νονά ευχαριστούσε τον θεό. Ετσι μου έμεινε η δοξολογία
στο στόμα.
Στο σχολείο είχα ζόρια. Τα παιδιά με κτυπούσαν,με έφτυναν,με έβριζαν
γιατί έκανα το σταυρό μου.Βλέπεις εδω που μου λείπουν μαλλιά..
εδω πάνω απο το δεξί αυτί,απο το τράβηγμα βγήκε το δέρμα.
Η νονά με πήγε σε ιδιωτικό σχολείο. Εκει ήταν όλα υπο έλεγχο.
Μόνο που άρχισα να μην βλέπω στα μάτια τους άλλους,οχι γιατί
φοβόμουν,αλλά γιατί έβλεπα αυστηρότητα και σιωπή..όταν στ άλλα παιδιά
γελούσαν και τα διασκέδαζαν.Η νονά πλήρωνε πολλές λίρες.
Μεγαλώνοντας..με έντυνε όμορφα.Γυρίζοντας στην Πόλι πολλές φορές
έπεφτα πάνω σε συμμορίες και γύριζα με σκισμένα ρούχα.
Ένας πατριώτης μου,έβγαζε το αχτι του πάνω μου.Κι γω καθόμουν
και έτρωγα ξύλο μέχρι να ξεθυμάνει.Μια μέρα με κτύπησε στο κεφάλι
με σιδερόβεργα.Πρήστηκε το μέτωπο έγινε διπλάσιο.Πως να γυρίσω στην νονά;
Έβαλα το καπέλλο για τον ήλιο...και πάλι πρόβαλλε το καρούμπαλο.
Εγώ σκεφτόμουν οτι θα ρχισε η λειτουργία και γω έχω αργήσει στενοχωριόμουν
Παρ όλο τον πόνο μου ευχαριστούσα τον Θεό που χα την δύναμη στα χάλια μου
να πηγαίνω με λαχτάρα να τον συναντήσω.
Σκεπτόμουν τους νεομάρτυρες της Ελλάδας,της Ρωσίας,της Σερβίας,που
έδωσαν την ζωή τους για την πίστη τους. Τώρα που μιλάμε οι Ουκρανοί,
οι Σύριοι...μαρτυρούν για τον Χριστό μας!
Μπήκα στο ναό. Δεν κάθησα κοντά στο ψαλτήρι που συνήθως κάθομαι
Κρύφτηκα πίσω απο μια κολώνα.Ντρεπόμουν για το καρούμπαλο.
Τότε Φώτη, είδα ένα γαλαζιο λευκό φως να διέρχεται στον αέρα του ναού.
Ήρθε κοντά μου ,μια γλυκύτητα με πλημμύρισε. Ευχαριστούσα τον Θεό.
Με χάιδεψε το φως,στο καρούμπαλο και έφυγε...σήκωσα το χέρι και το
χάιδεψα το καρούμπαλο.Δεν υπήρχε. Μετά απο λίγο είδα τον Κύριο...μας!
Ένας λυγμός συγκίνησης ξέφυγε απο τα χείλη του Φιφ, βούρκωσαν τα μάτια
του Φώτη.
Φιφ: Απο τον τρούλο έπεφτε κάτι σαν χρυσόσκονη...πάνω στο εκκλησίασμα
σε μερικούς έμπαινε μέσα στο σώμα τους.Αγγελοι του Ουρανού...γέμισαν
την εκκλησία.
Ο Χριστός βαστούσε το Άγιο Δισκοπότηρο.Και κοινωνούσε. Πλησιάζοντας
είδα μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο ένα κάρβουνο αναμμένο.
Φοβήθηκα.Αφήνα την σειρά μου στους άλλους.Με τρόμο πλησίασα...
τελευταίος...για τον Θεό μου ας καώ μονολόγησε η σκέψη μου.
Έκανα τον σταυρό μου με ευλάβεια σιγά-σιγά και ευχαριστώντας τον Θεό
για την Θυσία Του,κοινώνησα.Είχα μείνει ακίνητος απο την Ομορφιά Του!
Ο ιερέας με συνέφερε λέγοντας μου: Ευλογημένε, άντε στην θέση σου.
Γύρισα στην κολώνα ...συνεχώς δόξαζα τον Θεό!
Μετά το τέλος της λειτουργίας,γύριζα σπίτι...χαρούμενος.
Στο δρόμο έβαζα το χέρι μου μπροστά στο στόμα μου μην με δουν να χαμογελώ ευτυχισμένα. Έπεσα πάνω στην συμμορία. Αυτή την φορά δεν μ ακούμπησαν
ούτε καν με κοίταζαν...σαν να ταν φοβισμένοι..μαζεύτηκαν και σκόρπισαν
μέσα στα στενά.
Γύρισα σπίτι και η νονά θυμιάτιζε..μου χαμογέλασε...με πήρε απο το χέρι
και με πήγε σ ένα ναό και να σου πω που, δεν θα καταλάβεις αφου δεν
έχεις έρθει στα μέρη μας.Είχε έρθει ένα γεροντάκι απο τους Αγίους Τόπους.
Μας έδωσε την ευχή του Χριστού.Μας μίλησε..έβγαλε ένα θεόπνευστο
λόγο.Η φωνή του γλυκύτατη.Η χάρι που μετέδιδε έδινε μυρωδιά
του παραδείσου. Αν είχα μια φωτογραφική μηχανή, να φωτογραφίσω
τα συναισθήματά μου, θα σου δειχνα τον Παράδεισο.
Φώτης: Αδελφέ μου! Μου τον έδειξες...κι γω ο ανόητος ήθελα να σου δείξω
την γιήνη χαρά που ζούμε.
Ο Φώτης αγκάλιασε το μελαχροινό κοντό παλληκαράκι με το δεξί του
χέρι και τον φίλησε έκεί που τα μαλλάκια του δεν φύτρωναν.
Φώτης: Αλλαγή πορείας,πάμε να προσκυνήσουμε τους ναούς της
γειτονιάς μου, μέχρι να φτάσουμε στον ναό της Αναλήψεως,στο λόφο.
Φιφ: Σ ευχαριστώ Φώτη,Ευχαριστώ τον Κύριο που με έστειλε κοντά σας,
και αναπνέω ελεύθερα την αγάπη της πίστης μου.
Τέλος