Ερωτας στην Αίγινα

                                                             
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΜΕΡΑ ΣΧΟΛΕΙΟ


Ένα ζευγαρι προχωρά στο προαύλιο του σχολείου. Το κορίτσι κρατάει στην αγκαλιά του δυο τετράδια και τα κοιτάζει. Δείχνει λυπημένο που και που χαμογελά. Το αγόρι δίπλα της είναι το ίδιο λυπημένο.Δεν γελά.Στέκονται σχεδόν κοντά  σ' ένα άλλο ζευγαράκι που κάθονται σ' ένα παγκάκι οκλαδόν και παίζουν σκάκι κι όλο γελούν.
                                                  Κορίτσι
Ο ήχος  τάκα -τουκ  απο τα πιόνια,  ενοχλούσε την αιγινίτικη γειτονιά απο το ανοικτό παράθυρο...Τάκατουκ -τάκατου και οι καρδούλες μας ...Μόνο μεις τις ακούγαμε .Θυμάσαι τι ωραία περάσαμε κι αυτή την Κυριακή;
Στην καμαρούλα δύο επι τρία...αποθηκούλα στο αρχοντικό των φίλων μας! Με  το διπλό ξύλινο κρεββάτι που τριζει  απαίσια..με κουνουπιέρα στο ταβάνι του προπερασμένου αιώνα..Τι γέλια κάναμε με τους θορύβους που δημιουργούσαμε! Θυμάσαι ολο το μεσημέρι παίζαμε σκάκι.
 Τον πίνακα που ζωγράφισες  πρόχειρα ,την κάμαρη με την παλιά διπλή πόρτα που μας μαρτυρούσε όταν την ανοίγαμε και όταν την κλείναμε  χρωμάτισα  απέδωσα τον έρωτά μας.
Εγώ να θέλω να ζούμε  μαζί  τα καλύτερά μας χρόνια..και συ να μου αφιερώνεις λίγο χρόνο πριν κτυπήσει το κουδούνι του σχολείου.. και η εμμονή σου για το σκάκι να μας χωρίζει.
Κοίτα τους,κάθονται οκλαδόν στο παγκάκι . Το σκάκι τους  χωρίζει.
Το αγόρι κατεβάζει πρώτο το κεφάλι,σαν εσένα.!..Και το κορίτσι αγέρωχο
χαίρεται το χαμόγελό της,σαν εμένα!
Το αγόρι της προσφέρει τα άσπρα πιόνια που παίζουν πρώτα. Σαν εσένα!
Παίζει το βιενέζικο σκάκι,κρύβει την βασίλισσά του,σαν εσένα! Για να κερδίσει δύσκολα!
Κι όλο χαμογελάει! Όλη η ευτυχία στο πρόσωπό του! Και το κορίτσι χαμογελά με τα μάτια, σαν εμένα!
Άκουσες τι είπε  το  κορίτσι; Το σκάκι το αγόρασα, το 'φερα το στόλισα, με μια κρυφή ελπίδα,να σε νικήσω, φιλάκι να σου χαρίσω! Την βλέπεις με πόσο νάζι το 'πε. Σαν εμένα! Το αγόρι γελά όλα πάνω του χαίρονται!
Συνήλθε το κορίτσι απο τα γέλια..πιστεύω μ' αυτό που είπε πήρε την πρώτη νίκη!
 Είμαστε σαφώς πιο έξυπνες! Μιλάμε πριν κλείσει ο πρώτος χρόνος της ζωής μας,
και βάζουμε στόχο το αγόρι που διαλέγουμε! Συμφωνείς;
                                                       ΑΓΟΡΙ
                                                          Ναι!
                                                     ΚΟΡΙΤΣΙ
 Συμφωνώ μαζί σου! Βλέπεις ..με τι χάρι κατεβάζει τα ψιλόλιγνα πόδια της απο το παγκάκι..Βλέπεις πως τον κοιτάει; .Μόνο όποια αγαπάει κοιτάζει έτσι..είναι  φουλ ..ερωτευμένη..σαν εμένα !
 .Θυμάσαι ..στην καμαρούλα,(γελάει) στην κρύπτη του τοίχου το παλιό γραμμόφωνο .το κούρδισες..και ακούσαμε το ξεκούρδισμα του! Πόσο γελάσαμε! Και το σταματημένο ρολόι πάνω απο την θύρα έντεκα και δέκα! Σαν τώρα  που 'χουμε  διάλειμμα.
Κουνάει τα πόδια της σαν να κάνει κούνια..νοιώθει όμορφα!
Κοίτα..ένα - ένα έξαφανίζει τα μαύρα πιόνια ..πόσο χαίρεται! Εγώ λυπόμουν!
Χαιρόμουν και λυπόμουν!  Έκαναν κούνια τα αισθήματά μου!
Κοίτα ο νεαρός..σκέφτεται ..πως να χάσει και να μην τον πάρει είδηση..
Εγώ σε έπαιρνα..γι αυτό χωρίσαμε! Σε πλήγωνα άθελά μου..δεν μπορούσα να υποκριθώ η χαζή!..Δεν ήξερα να σε ανεβάζω! Όλα τα θελα ' δικά μου! Και την αγάπη σου, και την προσφορά της αγάπης μου ,πιο δυνατή!
                                                                  ΑΓΟΡΙ
                                                  Περασμένα ξεχασμένα.
                                                                 ΚΟΡΙΤΣΙ
Καθόλου ξεχασμένα..τα λάθη ξεχνιούνται; Δεν ξεχνιούνται! Μόνο ...ξαναγίνονται.
Μετακινεί τ αγόρι τον βασιλιά του!
Ο Οθέλλος! Έτσι στον έλεγα..θυμάσαι; Και συ..τον βασιλιά μου τον έλεγες Άμλετ λες και ήξερες..πόσο γρήγορα ..θα σε χάσω!..
Τι έγινε; Κάτι έγινε..το 'χασαμε!..Έχω την σκέψη μου σε σένα!
Τι της είπε;
                                                               ΑΓΟΡΙ
Πάρε το σκάκι αγκαλιά,όπως το μικρό σκυλάκι και πήγαινε και φύλαξέ το μέσα στο ντουλάπι!
Βάζουν τα γέλια.!
                                                              ΚΟΡΙΤΣΙ
Μπράβο του! Τι όμορφα που γελούν  μου θυμίζουν  εμένα και σένα όταν  παίζαμε σκάκι στην Αίγινα ,στην καμαρούλα που ταν μια σταλιά! Σταγόνα που μαστε όμως η δροσιά της!

  

2.Διάλογος

Γειάα! Σε περιμένω το φερα!
Που είσαι;
Στο σχολείο!
Είναι πολύ ακριβό;
Όχι,μην φέρεις χρήματα.
Έρχομαι μην αρχίσεις πριν να ρθω!
Θα περιμένω!
Μπράβο ! Είσαι ευγενικό αγόρι.
Ασε τις γαλουφιές και έλα γρήγορα, δεν κρατιέμαι!
Έρχομαι! Μην φωνάζεις!

Γειά τι κάνεις; Το φερες;
Ναι!
Ανοιξε το!
Δεν μπορώ!
Προσπάθησε! Πιο δυνατά!
Δεν γίνεται!
Προσπάθησε πάλι!
Τίποτε!
Να προσπαθήσω κι γω;
Μην με κάνεις να γελάσω!
Γιατι καλέ;
Εσυ δεν τρως,δεν εχεις δύναμη!
Προσπάθησε πάλι!
Αδύνατον!
Κάνε κάτι!
 Να το σπάσω;
Οχι!
Ανοιξε!
Μπράβο!!!
Μμμ! γλυκάκι !
Συκαλάκι!
Νόστιμοοο!
Τρέλααα!
Γευστικότατο!
Μην μιλάς τρώγε!
Εεεεεε!
Εεεεε!
Εεεεεε !Το φάγαμε δεν έχει άλλο!
Πάμε να πιούμε νερό;
Και να μας φύγει η γλύκα;
Δικιο έχεις,πάμε να τρέξουμε;
Πάμε να κάψουμε ότι φάγαμε!
Δεν φάγαμε! Γλυκαθήκαμε!
Παραγλυκαθήκαμε! Τάχυνε τον ρυθμό!

1.《Κτύπα ξύλο!》

Γειά και χαρά φίλοι μου!

_Τζιμ: Μαμά! Έρχεται σε τρεις βδομάδες απο την Καλιφόρνια ο Θείος
Τζώρτζ!
_Ρόμυ: Τι ευτυχία!Ο ξαδελφούλης μου!
_Φώτης: Και ο Θείος Τζωρτζ απο το Λονδίνο!
_Ρόμυ: Τι ευτυχία! Θα δω τον ξαδελφούλη μου!
_Μαρκ: Ζηλεύω! Θα πάω Σκωτία και θα γυρίσω, να σε γεμίσω ευτυχία!
_Ρόμυ: Δεν χρειάζεται να φύγεις,την ευτυχία που μου δίνεις, περισσεύει
και νοιώθω ευτυχία περιμένοντας τους άλλους αγαπημένους.
_Μαρκ: Κι αν δεν υπήρχα;
_Ρόμυ: Μα υπάρχεις στην ζωή μου!
_Μαρκ: Άν είχα πεθάνει;
_Ρόμυ: Τι σ' έπιασε και λες κουταμάρες;
_Μαρκ: Θα ' σουν δυστιχισμένη!
_Ρόμυ: Όχι! Αν και σ' άλλη διάσταση,ουρανού και γης,θα μουν ευτυχισμένη.
_Μαρκ: Δεν μ αγαπάς;
_Ρόμυ: Επειδή σ ' αγαπώ ,στο λέω.Οι ψυχές δεν χωρίζουν!
_Μαρκ: Δεν έχω μπει ακόμη στο κόσμο της σκέψης σου.Παραμυθιάζεσαι;
_Ρόμυ: Όχι,δεν νομίζω.
_Μαρκ: Θα 'ρθει και το σόι μου, τον Αύγουστο.
_Ρόμυ: Τι ευτυχία! Είναι ευτυχία να βλέπουμε τους αγαπημένους μας!
_Μαρκ: Εσύ ευτυχείς! Εγώ θα χω το χέρι στην τσέπη.
_Ρόμυ: Χα! Χα! Μόνο μην αγκυλώσει μέσα σ ' αυτήν!
_Μαρκ: Εμεις θα κάνουμε διακοπές;
_Ρόμυ: Αφού κτίζουμε!
_Μαρκ: Κανείς δεν κάνει οικοδομή καλοκαιριάτικα.
_Ρόμυ: Αφού τώρα βγήκε η άδεια;
_Μαρκ: Πνίγομαι στο διαμέρισμα.
_Ρόμυ: Αυτή η αλλαγή, μας κάνει καλό! Θα εκτιμήσουμε την μονοκατοικία μας.
_Μαρκ: Πάντα την εκτιμούσα κι ας ήταν του πενήντα, κτίσμα.
_Ρόμυ: Και θάναι ίδια με την πρώτη κατοικία της γιαγιάς μου, με τις κολώνες στην βεράντα να τυλίγεται η αναριχώμμενη τριανταφυλλιά,ο κισσός,το γιασεμί.Τα μακρόστενα παραθύρια με το μικρούλι μπαλκονάκι με τα καλλιτεχνικά κάγκελα! Με τα έρποντα λουλουδάκια στο γρασίδι μας.
Θα το βάψουμε ροζ να δένει όμορφα με την πρασινάδα των μπαλκονιών
 του κήπου με τους κόκκινους ιβίσκους!..Πόσο μ αρέσουν οι ιβίσκοι που φυτεύουμε όσα χρόνια είμαστε παντρεμένοι.
_Μαρκ: Εικοσιέξη υπέροχα δεντράκια ιβίσκοι!
_Ρόμυ: Θα σε βλέπω κάθε ξημέρωμα να τους ποτίζεις πίσω απο τις δαντελένιες
κουρτίνες της κρεββατοκάμαράς μας.
_Μαρκ: Και θα νοιώθω όπως πάντα να με περιτυλίγει η αγάπη σου!
_Ρόμυ: Κι όταν με αντικρύζεις μ αυτό το βλέμμα το νοσταλγικό,
θα μου ομορφαίνεις την κάθε μέρα.
_Τζιμ: Συνέλθετε!.. Ο θείος  Μιχάλης, μας καλεί στο Καναδά.
_Ρόμυ: Να πάτε με τον Φώτη.
_Τζιμ: Εσένα θέλει να δει την ξαδελφούλα του.
_Ρόμυ: Αδύνατον! Τέτοια εποχή να ταξιδέψουμε στην Αμερική.
_Τζιμ: Τώρα έχει καλό καιρό!
_Ρόμυ: Συμφωνείς Μαρκ;
_Τζιμ: Πες ναι,πατέρα.!
_Μαρκ: Τον Οκτώμβρη,θα πάμε..Τι λες Ρόμυ;
_Ρόμυ: Ξεχνάτε το σπουδαιότερο! Δεν είμαστε εφοπλιστές!
_Τζιμ: Ωχ!
_Μαρκ: Αφού η υπουργός των οικονομικών αρνείται,με λύπη
δεν θα να δεχτώ το κάλεσμα του Μιχαλάκη.
_Τζιμ: Σε μας όμως το επιτρέπει.
_Ρόμυ: Εσεις δεν έχετε τις υποχρεώσεις μας,εδώ!

Συνεχίζεται.2. 《》Κτύπα ξύλο》.

Παιζουμε κρυφτό;

Μικρό θεατρικό.
Σε μια παραλιακή καφετέρεια κάθονται γύρω απο το στρογγυλό ξύλινο τραπεζάκι
δυο ζευγάρια. Ο Άκης και η Μαρίνα και ο Τάσος με την χρύσα.

Άκης: 《Πιστεύετε στην μαγεία,την μαύρη μαγεία;》

Μαρίνα:《 Όχι!》

Άκης: 《Πιστεύεις στον Θεό;》

Μαρίνα: 《Όχι! Καρφάκι δεν μου καίγεται υπάρχει δεν υπάρχει.》

Άκης: 《Βάπτισες όμως το μωρό της Στέλας!》

Μαρίνα:《 Απο παράδοση.》

Άκης: 《Του πας παιχνίδια και λαμπάδα Χριστούγεννα και Πάσχα!》

Μαρίνα:《 Απο παράδοση.》

Άκης: 《Και παίρνεις άδεια το δεκαπενταύγουστο να γιορτάσεις;》

Μαρίνα: 《Όλοι τότε παίρνουν!》

Άκης: 《Εσύ Χρύσα,πιστεύεις;》

Χρύσα:《 Πιστεύω μην με κοροιδέψετε..δεν είμαι οπισθοδρομική.》

Άκης:《 Τι λες; Που ζεις; 》

Χρύσα:《 Ξέρω στο τέλος εγώ θα βγω χαμένη. Το χει το ριζικό μου!》

Άκης: 《Πάσχεις απο έλλειψη αυτοπεποίθησης!》

Χρύσα:《 Πάσχω γενικά! Όταν δεν συμφωνώ μ' άλλους,λένε ζεις στον κόσμο σου.Αν σε δουν ειλικρινή,αγνό,τότε κάνουν τα πάντα να σε στείλουν στο ψυχίατρο.》

Άκης: 《Πάνω σ αυτό θα σας πω τι συνέβει σ' ένα φιλαράκι μου!》

Τάσος:《 Για λέγε ,έχει ενδιαφέρον;》

Άκης: 《Αυτός ο φίλος έχει καταστραφεί οικονομικά. Όταν άρχισε την καριέρα του σαν τοπογράφος μηχανικός,όλα του πήγαιναν ρολόι! Αγόρασε αυτοκίνητο,σε δυο χρόνια τ' αλλάζει και παίρνει καλύτερο.Παντρευει τις αδελφές του,αρραβωνιάζεται μία οπτικό και κει που ήταν έτοιμος ν αγοράσει ένα διαμέρισμα,συναντα φίλο του απο το στρατό. Κάθονται σ' ένα μπαράκι και εξιστορούν την ζωή τους.
Ο φίλος μου ,έβλεπε τον άλλον να σουφρώνει τα χείλη του,τα φρύδια του, να ξύνεται και κάτι άρχιζε να υποψιάζεται..το ενστικτό του κτυπούσε καμπανάκια μα ..το προσπέρασε..αφού τελείωσε άκουσε και τον άλλον.
Ο άλλος είχε σπουδάσει οικονομικά δούλευε σε μια εταιρεία,είχε τρία αυτοκίνητα,διαμέρίσματα,όμορφες γυναίκες γύρω του.Μια του πε οτι είναι έγκυος και να ζοριζόταν να αφήσει την εργένικη ζωούλα του.》
Σταμάτησε να μιλάει.Πήρε τον φραπέ και έπινε βλέποντας την θάλασσα.

Τάσος: Αυτό ήταν;

Άκης: Ένα βράδυ συναντιώνται στο ίδιο μπαράκι.
Γνώρισε την μέλλουσα μαμά ο φίλος μου,γνώρισε το κορίτσι του ο άλλος.
Σε κάποια στιγμή οι κοπέλλες σηκώθηκαν και χόρευαν.Οι δυο φίλοι έμειναν μόνοι.
Του λέει ο άλλος του φίλου μου. Πήγα σε μάγο,να ρίξει το μωρό να τελειώνουμε.
Μου ζήτησε το όνομα ενός φίλου μου,έδωσα...ενός μακρυνού φίλου..θα του ρθει συμφορά εκει που δεν τον περιμένει. Τι λες; Καλά έκανα;
Ο φίλος μου ζορίστηκε είχε διαφορετικές αντιλήψεις.Δεν μίλησε.Αργότερα πάνω στην μέθη του ο άλλος του αποκαλύπτει οτι έδωσε το δικό του όνομα στον μάγο.
Θύμωσε και πάλι το κατάπιε..δεν πίστευε στα μάγια.
Όταν έφυγαν απο το μπαρ ήταν δυο τα ξημερώματα. Έξω απο το μπαρ περίμεναν δυο τύποι τον φίλο του φίλου μου. Τον καθάρισαν μπρος στα μάτια μας! Η έγκυος κοπέλα στρίγγλιζε και οταν τρομοκρατημένοι την πήγαμε στο εφημερεύον νοσοκομείο,διαγνώστηκε η αποβολή του εμβρύου.
Μετά απο ένα χρόνο,τρακάρει ο φίλος μου και μένει ανάπηρος. Δεν πτοείται συνεχίζει να δουλεύει πάνω στην αναπηρική καρέκλα. Η κοπέλα του τον εγκατέλειψε.
Το διαμέρισμα δεν το αγόρασε.Και τώρα μου εξομολογείται κάποιος μπαίνει στο σπίτι του ακούει τα βήματά του.

Μαρίνα: Φαντασία του!

Άκης: Βρίσκει ψόφια ποντίκια στην βεράντα του! Σμήνος κατσαρίδες!

Μαρίνα: Όλα τ ισόγεια σπίτια πάσχουν απο αυτά.

Άκης: Πιστεύει οτι έχει πλέον παραδώσει την ψυχή του ..δεν μπορεί να κάνει πίσω.

Μαρίνα:  Να πάει να εξομολογηθεί ο ιερέας δεν είναι χασάπης,δεν παίρνει κεφάλια. Έχουν βγει φήμες οτι βάζει κανόνες να πληρώσεις,να προσεύχεσαι τριήμερο κ.λ.π. Χαζομάρες τίποτε απο αυτά δεν γίνονται.

Άκης: Θα του το πω!

Μαρίνα: Να του πεις να πάει γρήγορα να μην τρελλαθεί απο την καχυποψία του.

Άκης: Έγινε!

Μαρίνα: Κανένα εύχαριστο νέο;

Άκης: Οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις το καλοκαίρι έχουν ελεύθερη είσοδο.

Μαρίνα: Δόξα τω Θεώ! Θα περάσουμε ωραία καλοκαιρινά βράδια !

Άκης: Και πρωινά!

Μαρίνα: Οι ακτές της Αττικής πεντακάθαρες μας περιμένουν!

Άκης: Τι λες να χάσω δυο κιλά. πριν βγω στην πλαζ;

Μαρίνα: Κάνε οτι θες...εγώ θα απολαύσω όλα τα λαχανικά και τα φρούτα του καλοκαιριού!

Άκης: Κι γω..με ουζακι και μεζέ...με σουβλάκια..με παγωτό!

Μαρίνα: Εσυ δεν θα βγαλεις κιλά,χα χα! Θα βάλεις δυο και τρία..και πέντε κιλά! Χα! Χα!

Τέλος

Γραμμάριο αγάπης

Μικρό θεατρικό.《 Τα κούφια καρύδια》

Η Ιφιγένεια, μια μεσόκοπη γυναίκα κάνει τον απολογισμό της ζωής της μαζί με τα παιδιά της. Τον Οδυσσέα και την Φανή.
___________________
Φανή: Μίλα μάνα γιατί βαριέμαι.

Οδυσσέας: Όλη μέρα στον υπολογιστή και βαριέσαι;

Φανή: Έχω εθιστεί.

Οδυσσέας: Καλά να πάθεις! Έρχεσαι απο την δουλειά και ασχολείσαι
μ αυτό το ρομπότ!

Φανή: Μαμά κοιμάσαι;

Ιφιγένςια: Όχι,ξεκουράζομαι.

Φανή: Σε κούραζω μανούλα να μιλάς;
Πολύ βαρετή η δουλειά μου στο αεροδρόμιο.Θα την παρατήσω!

Οδυσσέας: Μην το λες ούτε γι αστείο!

Φανή: Δουλεύω απο τις πέντε τα χαράματα.Σηκώνομαι στις τέσσερεις.
Γυρίζω στις τρεις το μεσημέρι. Κουράστηκα!...

Οδυσσέας: Εμεις στο λέγαμε. μην πας,εσύ εκεί..να δείξεις την ομορφιά σου!

Φανή: Που το κακό;

Οδυσσέας: Έχασες την καλή δουλειά στα γραφεία της τηλεφωνικής
εταιρείας.Τώρα θα μείνεις εδώ,μέχρι να βρούμε άλλη καλή δουλειά.
Μαμά τι λες;

Ιφιγένεια: Ας κάνει οτι θέλει και μπορεί.

Οδυσσέας: Εσύ το λες αυτό;

Ιφιγένεια: Μια ζωή στο《 πρέπει》 μεγάλωσα και το μετάνοιωσα.

Οδυσσέας: Εσύ που μου 'λεγες χωρίς στόχο,δεν προχωράει η ζωή;

Ιφιγένεια: Και έβαζα στόχους,και τους έφτανα κουρελιάζοντας
την ψυχή μου ,στα πρέπει να μορφωθώ,πρέπει να βρω δουλειά να
μ εκτιμούν,πρέπει να πάρω  αγάπη απο τον σύντροφο μου!
Αχ! Πρέπει να 'ναι κούκλος,πρέπει να 'ναι φτασμένος,πρέπει να χει τον τρόπο του,πρέπει να ζήσω σε βίλα,να χω αυτοκίνητο,ωραία έπιπλα,ωραία φορέματα
να μαι καλλιεργημένη στο χαρακτήρα,πρέπει να μαι τέλεια για να πάρω..τι; Γραμμάριο αγάπης!

Οδυσσέας: Ο μπαμπάς σ αγαπούσε πολύ ! Όπως ήσουν!

Ιφιγένεια: Ναι!
Μια φορά του συνέστησα μια φίλη μου.
Ενθουσιάστηκε μαζί της! Την πήρε γραμματέα στο γραφείο του.
Μετά απο τρεις μήνες,την κατηγόρησε οτι τον έκλεψε..μάταια του λεγα
ότι είναι τίμια γυναίκα. Είχε βρει έναν τρόπο να την διώξει.

Οδυσσέας: Ο μπαμπάς;

Φανή: Ίσως να λεγε αλήθεια.

Ιφιγένεια: Δεν έλεγε αλήθεια. Όχι μόνο δεν τον έκλεψε..αλλά της χρώσταγε δυο μισθούς!

Οδυσσέας: Ο μπαμπάς μου;

Ιφιγένεια: Πουλάκια μου! Έπρεπε να συμφωνήσω μαζί του,να μην χαλάσω το σπίτι μου,που το φτιαξα με όλα τα 《πρέπει》.Ετσι έφυγε η φίλη μου και δεν καταδέχτηκε τίποτε απο αυτά που της έστειλα με τον παππού σας.

Οδυσσέας: Για να ζείτε την ψευδαίσθηση ενός ωραίου κόσμου!

Ιφιγένεια: Όπως τα λες! Είναι να μην σου τύχει.

Φανή:Για λέγε..λέγε...πέφτω απο τα σύννεφα!

Ιφιγένεια: Μετά στην δουλειά μου,αντιμετώπιζα κάθε είδους ανθρώπους.
Κούφια καρύδια!
Γι αυτό έβαλα στόχο; Για να με πλαισιώνουν κάθε είδους υποκριτές;
Γι αυτό! Δεν το ξερα..και τότε που έπρεπε  δεν ζούσα φυσιολογικά..μόνο αγωνίες και αγώνα να πάρω το πτυχίο μου!
Δεν χάρηκα ούτε τα καλοκαίρια της νιότης μου,χαλαρά!
Για ποιον;
Για  μένα! Χα! Χα! Τον παππού και την γιαγιά σας,για το σοι,για την κοινωνία μας!

Φανή: Προγραμματισμένη χωρίς κομπιούτερ! Αυτή κι αν ήταν ρομποτ,
Οδυσσέα την ακούς; Οδυσσέαααα!

Οδυσσέας: Μα τους χίλιους κεραυνούς! Τώρα μας τα λες κυρα- Ιφιγένεια,
που μας φυλακίσατε σε ένα ιδιωτικό σχολείο, για να μην ερχόμαστε σ επαφή
με τον κόσμο..να μάθουμε σώνει και καλά πέντε ξένες γλώσσες, να συνεχίσουμε την πορεία σας, που φέρνει την επιτυχία στην ζωή;
Ξέρεις πόσο καταπιέστηκα; Ζήλευα τα παιδιά στο χωριό,που κυκλοφορούσαν με σκονισμένα παντελόνια.

Ιφιγένεια: Καλά περάσαμε! Χάσαμε ώρες, μέρες από την απόλυτη αυτοκυριαρχία μας! Αυτό μόνο!

Φανή: Καλά έκανα γω..και σπούδασα νηπιαγωγός!

Οδυσσέας: Θα σχίσω τα επτά πτυχία μου!

Ιφιγένεια: Θα πολιτευτείς..θα αλλάξεις τον κόσμο μας!


Οδυσσέας: Δεν είσαι εντάξει μαμά, μας τ αλλάζεις όλα.. κάθε δυο λεπτά!

Ιφιγένεια: Ναι! Τώρα που σταμάτησα να δουλεύω στην επιχείρηση,τα βλέπω όλα τιποτένεια!.

Οδυσσέας: Πάμε μια βόλτα Φανή;

Φανή: Όχι! Θέλω να κοιμηθώ να ξυπνήσω και να πω ήταν ένα κακό όνειρο!

Οδυσσέας: Ποια; Τα κούφια καρύδια;

Φανή: Όχι! Τους κούφιους γονείς !

Οδυσσέας: Κούφιο καρυδάκι ακολούθαμε..ξέρω γω, τον δρόμο!

Φανή: Κούφιο καρυδάκι περίμενε να πάρω τα κλειδιά της μηχανής.

Οδυσσέας: Κούφιο καρυδάκι, θα περπατήσουμε..θ' αναπνεύσουμε!

Έφυγαν. Η Ιφιγένεια μένει μόνη. Σηκώνεται απο το κρεββάτι.
Πάει στην μπαλκονόπορτα την ανοίγει βλέπει τα παιδιά της να απομακρύνονται.
Παίρνει μια βαθιά αναπνοή και λέει: Είκοσι επτά χρόνια το κράταγα το καρκίνωμα μέσα  καρδιά μου! Το πα και λευτερώθηκα!..
Εκείνος έκλεβε για να χουμε επιχείρηση,πρόσωπο στην κοινωνία.
κι γω το ομολόγησα πρώτη φορά και πλήγωσα πρώτη φορά τα παιδιά μου!
Λίγες λέξεις και ίσιωσαν. .προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα της ζωής.
Πουλάκια μου, τα βλέπατε όλα ρόδινα και ζούσατε μέσα στο μωβ το χρώμα!
Τώρα θα τα βλέπετε άσπρα και μαύρα!
Μπήκε μέσα και κάθησε στο πιάνο. Έπαιζε τον 《Γαλάζιο  Δούναβη.》

Τέλος

Αλέξ-Αντρέ.

Μικρό θεατρικό.

Δυό νεαροί ζουν κάτω απο την ίδια στέγη με ίδιες αντιλήψεις.

 Αλεξ:Ήρθες στην ζωή μου και άφησες τα σημάδια όλης της ζωής σου.
Γέμισες με θλίψη κι ατονία την ζωή μας
Και τώρα τι ζητάς;
Αντρέ: Ήρθα στην ζωή σου με τα σημάδια μου.
Σε γέμισα απόγνωση και ανασφάλεια
Και τώρα τι ζητώ; Ζούμε με τα σημάδια και προσθέτουμε κι άλλα αναπόφευκτο
Γεμίσαμε σημάδια. Είμαστε σημαδεμένοι με τις θλίψεις μας.
Αλεξ:Τώρα φεύγω...δεν θέλω ..να με σημαδεύεις.
Δεν θα μαι πια ο στόχος να αφήνεις τα σημάδια ..Φεύγω χωρίς έλεος...μόνο ο Θεός έχει έλεος.Φεύγω και ξεπλένομαι απο τα σημάδια σου,απο τα σημάδια μου απομακρύνομαι .Κοίτα πόσο καθαρός,βγήκα..άτρωτος μια και δεν είμαι ο στόχος κανενός!
Κοίτα τον ουρανό! Έχει συννεφάκια.,πίσω απο αυτά είναι ο ήλιος!
Κοίτα την θάλασσα..άκουσέ την ,μπορείς; Δεν έχει σημάδια...μόνο σημαδούρες
Πάει και έρχεται σαν τους λογισμούς μου..ησυχία δεν έχουν..πάνε..έρχονται
δεν επιτρέπω την προσγείωση τους..δεν αφήνουν σημάδια στο νου..στην καρδιά μου,τα διώχνω.,.,σαν ναναι αεροπλάνα...απογειώνονται και αναχαιτίζουν στο λεπτό. Δεν έχω σημάδια..είμαι καθαρός...δεν βλέπω δεν ακούω..ούτε τα αρνητικά,ούτε τα θετικά δεν συνομιλώ μαζί τους...είμαι ελεύθερος!
Τι ζητάω;
Αντρε: Την φυλακή του λογισμού,της σκέψης που σαπίζει παραμένοντας μπλοκαρισμένη σε μικρογραμμάρια μυαλού.
Αλεξ:Ναι ,αυτο ζητώ...να αφανίζεται η εμπειρία...να μηδενίζεται το αρνητικό της στοιχείο.Η επανάληψη με σκοτώνει.Είναι ένα σκοτωμένο παρελθόν.
Αντρέ:Ζουμε στο παρόν;
Αλεξ: Ναι..οτι είχα να πω το πα. Δεν θα επαναληφθουν τα ίδια λόγια.
Όχι Θεε μου,όχι! Δεν τ αντέχω!
Αντρέ:Τότε πάμε παρακάτω...
Αλεξ:Πάμε.Τι θα φάμε;
Αντρέ:Πρέπει να φάμε..ναι..τι να φάμε;
Αλεξ:Τι έχουμε;
Αντρέ: Σταφίδες,πουρέ,μύδια,τυρί ,μακαρόνια σικάλεως,ροκα,τοματίνια,σπανάκι,ένα μήλο,λίγο ρύζι,λίγο τραχανά,ένα πορτοκάλι,δυο ακτινίδια,καφέ,καραμέλες του βήχα,φάβα,ένα ρόδι.Είμαστε πλούσιοι;Αφου έχουμε.Θετικό! Έχουμε κι αυγά.Κότας!
Αλεξ: Κότας;
Αντρέ:Απο κοτέτσι.
Αλεξ:Α!Αφου έχουμε να φάμε..πάμε μια βόλτα;
Αντρέ:Θέλω να ακούσω μουσική να χαλαρώσω.
Αλεξ:Εγώ θα πάω βόλτα θα γυρίσω θα κανω ένα ντουζ και θα χαλαρώσω.
Αντρέ:Και ποιος θα μαγειρέψει;
Αλεξ: Αυτος που μένει σπίτι.
Αντρέ:Περίμενε εσυ φεύγεις,ζεις το παρόν.,καλύτερα απο μένα.
Αλεξ:Ναι,και βλέποντας άλλους.,και την φύση..ξεχνω όλα τα αρνητικά μας.
Αντρέ:Αδύνατον! Θα μείνεις μαζί μου,αλλιώς θα φύγω.,θα μείνεις νηστικός!
Αλεξ:Με ένα πορτοκάλι χορταίνω.Φεύγω!
Αντρέ:Φύγε! .,Μην γυρίσεις..
Αλεξ:Γιατί;
Αντρέ:Δεν κάνεις κάτι να νοιώσω και γω καλά.
Αλεξ:Δεν είμαι υποχρεωμένος,να σ αγαπώ τόσο..πολύ.
Αντρε:Αφου είμαστε ζευγάρι.Εισαι!
Αλεξ:Δεν ζεις το παρον και με ενοχλείς.
Αντρέ:Ζω! Και ήθελα να το μοιράζομαι μαζί σου. Δεν φτάνει να μ αρεσεις σαν τύπος,πρέπει και να σε χωνεύω!
Αλεξ:Δηλαδή;
Αντρέ:Να σε καταπιώ!
Αλεξ: Αυτό είναι αποκρουστικό!Δέξου με όπως συμπεριφέρομαι.
Αντρέ:Δεν μπορώ ..με πνίγεις!
Αλεξ: Εγώ;
Αντρέ:Εσυ!
Αλεξ:Τότε να φύγω!
Αντρέ:Φύγε!
Αλεξ:Δεν θα το μετανοιώσεις;
Αντρέ:Ζω το παρόν! Το παρελθόν σβήνει αυτόματα.
Αλεξ:Να θυμάσαι οτι εγώ στο μαθα αυτό!
 Αντίο,φιλαράκι,καλά περάσαμε μαζι με τα σημάδια μας.
Αντρέ: Άρα δεν είσαι καθαρός,ακόμη τα σέρνεις;
Αντίο!
Αλεξ:Αντίο!
Τέλος.

Ο Λάζαρος!

Μέσα στον τάφο ο Λάζαρος
βρισκόταν τρομαγμένος
σκοτάδι ήτανε πυκνό
τα ουρλιαχτά .. τριγύρω
άκουε και ταραζόταν
Αναστέναζε συχνά
είχε μεγάλη θλίψη
Οι προσευχές των φίλων του
στη γη  παρηγορούσαν ...
αν και ζούσε με αρχή..
αλλά χωρίς τέλος.

Και ξαφνικά ακούστηκε
Φωνή απο το υπερπέραν
《Λάζαρε ! Δεύρο έξω》!
Φως εκτυφλωτικό βασίλευε..
γνώριζει την Φωνή Του!
Που είσαι Κύριε;
Έλα δω κοντά μου!
Μα σαν χάδι ένοιωσε..την
ιερή αυτή ώρα..άνοιξε τα μάτια του
κι άντίκρυσε Εκείνον!
Τι όμορφος που σαι Κύριε!
Τι  καλά που σαι χω φίλο..
Μου χάρισες αναπνοή
και βλέπω ..ζω..ναι..ζω!..
Τις αδελφές μου βλέπω..
νεκρός ήμουν αναστήθηκα
Τώρα  μαζί με το σόι μου
 κι όλο το χωριό μου
Θα σε υμνώ..γιατί είσαι Αληθινός..
Είσαι Συ,Ο  Θεός μου!

Τέλος