Γεια και χαρά φίλοι μου!
Στο καθιστικό κάθονται τα φιλαράκια και πίνουν μπύρα,ο Φώτης,ο Κώστας,ο Πέτρος,και ο Γιάννης.Μπαίνει η μητέρα του Φώτη,μέσα στο σπίτι φορτωμένη με ψώνια
Γιάννης: Στην πενθήμερη,στην Ρόδο..τι ωραία που περάσαμε
νοσταλγώ αυτές τις μέρες. Α! Η Ρόμυ! Χρόνια πολλά!
Ρόμυ: Χρόνια πολλά! (αφήνει τα ψώνια κάτω κι αρχίζει να χαιρετά
και να φιλά τους φίλους του γιού της,έναν -έναν.)
Γιάννης: Χαίρομαι που σας βλέπω.
Ρόμυ: Κι γω. Σε χάσαμε.Η παντρειά, σου δώσε πολλές υποχρεώσεις.
Γιάννης: Αχ! Αυτή!...Μας αποξενώνει.
Ρόμυ: Ευτυχισμένος;
Γιάννης: Όχι!
Ρόμυ: Έχετε οικονομικό πρόβλημα;
Γιάννης: Όχι , δουλεύουμε και οι δυό.
Φώτης: Είστε άρρωστοι;
Γιάννης: Κτύπα ξύλο.!..
Κώστας: Δεν μας τα λες καλά,έχεις πρόβλημα με την Ναυσικά;
Γιάννης: Όχι το γυναικάκι μου είναι φίνο!
Ρόμυ: Και δεν είσαι ευτυχισμένος; Έχεις πρόβλημα με την πεθερά σου;
Γιάννης: Όχι! Είναι κυρία.
Πέτρος: Πες τι δεν σε κάνει ευτυχισμένο,να μην παίζουμε την κολοκυθιά.
Γιάννης: Το θυμάσαι αυτό το παιχνίδι; Τι παιχνίδι κι αυτό.
Πέτρος: Να σε βοηθήσω κυρία Ρόμυ,με τα ψώνια; Ο Γιαννάκης θα μας σκάσει.
Γιάννης: Εγώ θα σκάσω...καθήστε κάτω...η κόρη μου έχει πρόβλημα.
Φώτης: Δεν σε πιστεύω μια χαρά είναι η Νεφέλη.
Γιάννης: Φαίνεται καλά δεν είναι οτι δείχνει.
Φώτης : Δηλαδή;
Γιάννης: Ζηλεύει τον Νίνο. Μας χαλάει την ευτυχία.
Ρόμυ: Άντε ,να τον ανεχτείτε με κατανόηση,πάω στην κουζίνα μου.
Γιάννης: Δεν είναι μικρό το πρόβλημα.
Φώτης: Είναι φυσιολογικό,αφού βλέπεις τον Νίνο και γίνεσαι ο υπηρέτης του.
Γιάννης: Μα είναι ο γιός μου! Είναι ομορφούλης,ευγενούλης,χαχανούλης.
Φώτης: Και η Νεφέλη;
Γιάννης: Ίδια η μάνα μου,γκρίνια πρωί και βράδυ.Μην σας τύχει,
την πάθατε...θα με θυμηθείτε.
Πέτρος: Που μένεις τώρα;
Γιάννης: Καλαμάκι.
Πέτρος: Τρέχα να φέρεις τα παιδιά σου.
Γιάννης: Ρε ψυχίατρε...είσαι μεγάλη καρδιά! Πάω αμέσως.!
Πέτρος: Άντε εξαφανίσου!...Ακόμη εδώ είσαι;
______________________
Μετά απο μισή ώρα.
Γιάννης: Φίλοι μου σας παρουσιάζω την πριγκήπισσα Νεφέλη!
Χειροκροτήματα;
Ησυχία.
Γιάννης: Τον Νίνο τον μεγαλοπρεπή! Χειροκροτήματα;
Ησυχία.
Γιάννης: Δεν ενθαρρύνατε τα παιδιά μου,πως θα σας πλησιάσουν;
Πέτρος: Έλα κάθησε...άστα να ερευνήσουν τον χώρο.
Γιάννης: Καλά αν έτσι πρέπει...τα φάγατε τα αράπικα;
Αυτά αρέσουν στα παιδιά μου.Α! Έχει σταφίδες...ελάτε να φάτε σταφίδες.
Πέτρος: Έχεις πρόβλημα, Γιαννάκη.
Γιάννης: Μια χαρά είμαι ..κουνήσου απο την θέση σου.
Νεφέλη,έλα να γνωρίσεις τους φίλους μου,παίζαμε μαζί κολοκυθιά,
κυνηγητό,κρυφτό,πεντόβολα,τυφλόμυγα,αεροπλανάκια χάρτινα.
Πέτρος: Πως πάει το διάβασμα Κώστα; Θα το πάρεις το πτυχίο σου ;
Κώστας: Έτσι λέω...μπάχαλο το πολυτεχνείο..αν το πάρω θα 'μαι τυχερός .
Πέτρος: Μπάχαλο είσαι συ,οι άλλοι πως το παίρνουν;
Κώστας: Όταν μιλώ το μετανοιώνω. Το παθαίνετε κι σεις αυτό;
Νεφέλη: Ναι.
Πέτρος: Μίλησε η συνομηλική σου.
Κώστας: Έλα Νεφέλη,έχω πατατάκια .
Πέτρος: Δεν ντρέπεσαι να τα κρύβεις;
Κώστας: Ακόμη,όχι.
Πέτρος: Κοιλιόδουλε!
Κώστας: Βλέπεις κοιλιά;
Γιάννης: Δώσε τα πατατάκια,να φάει ο Νίνος.
Κώστας: Όχι,η Νεφέλη θα τα φάει μαζί μου.
Νεφέλη: Θα τα πάω στον Νίνο,είναι μωράκι!
Κώστας: Πόσο είναι ο Νίνος;
Γιάννης: Δύο. Η Νεφέλη τεσσάρων.
Κώστας: Σε είκοσι χρόνια η Νεφέλη θα χει την ηλικία μας.
Γιάννης: Ε...και;
Κώστας: Θα χει μάθει να κρύβει τα πατατάκια απο σένα και τον Νίνο.
Γιάννης: Είναι δική μου κόρη,όχι δική σου.
Κώστας: Χα!Χα!
Γιάννης: Χα!Χα!
Κώστας: Χα!Χα! Εγώ της μαθαίνω πιάνο,εγώ θα της μάθω να κρύβει
και να κρύβεται.
Γιάννης: Σιγά...μην σε αφήσω να μου χαλάσεις το παιδί μου,να γίνει
σαν εσένα...ή σαν τον άλλον τον Περικλή.
Κώστας: Τώρα ο Περικλής...απο τον Μάιο...μας άφησε χρόνους.
Γιάννης: Τι λες; Εγώ τον είδα του Αγ. Στυλιανού στην καφετέρεια.
Κώστας: Αχ! Δεν είσαι καλά.Θα αναλάβω τα πιτσιρίκια σου,να τα εκπαιδεύσω.
Γιάννης: Φώτη; Αλήθεια;
Φώτης: Ναι, σε ειδοποιήσαμε..αλλά ήσουν Κέρκυρα.Δεν στο 'πε η μάνα σου;
Γιάννης: Όχι! Πέτρο,αλήθεια η πλάκα μου κάνετε;
Πέτρος: Αλήθεια! Σιγά μην θάψουμε το παλληκάρι για να γελάσουμε.
Γιάννης: Τώρα...ένα λεπτό...Κυρία Ρόμυ!...Κυρία Ρόμυ!...
Ρόμυ: Τι τρέχει; Χάσανε την υπομονή τους;
Γιάννης: Άστε τα αστεία...σας παρακαλώ!...Ο Περικλής τι κάνει;
Ρόμυ: Αγγέλους γύρευε στην γη...στον Ουρανό σίγουρα θα τους βρήκε!
Γιάννης: Συνεννοημένοι όλοι!Άντε φεύγω! Νεφέλη,Νίνο!...Φεύγουμε!
Φώτης: Στάσου,Γιάννη αυτόν που είδες και έμοιαζε του Περικλή,μιλήσατε;
Γιάννης: Όχι ότι ντρεπόμουν να μιλήσω στον φίλο μας,
αλλά συνοδευόταν απο φίλους του.Έχω γυναίκα,παιδάκια...
κι αυξημένο το αίσθημα του φόβου.
Φώτης: Είσαι σίγουρος οτι ήταν αυτός;
Γιάννης: Ναι..γύρισε και με κοίταξε λίγα λεπτά μετά έσκυψε το κεφάλι.
Φώτης: Τι φορούσε θυμάσαι;
Γιάννης: Ένα πέτσινο μαύρο σακκάκι.
Φώτης;Κάτι μας είπες τώρα...ήταν άλλος μαζί σου;
Γιάννης: Τα παιδιά μου.
Φώτης: Ένας μεγάλος,μεγάλη, Γιάννη;
Γιάννης: Μόνος με τα παιδιά.
Φώτης: Τι έπινες;
Γιάννης: Καφέ. Η Νεφέλη τον είδε...της τον έδειξα.
Πέτρος: Νεφέλη,σταμάτα να τρως και απάντησε μου σ αυτό που θα σε ρωτήσω.
Νεφέλη: Ναι.
Πέτρος: Ο μπαμπάς σου έχει μυωπία;
Νεφέλη: Τι είναι αυτό;
Πέτρος: Γιάννη, δεν σε πιστεύουμε.
Γιάννης: Αλήθεια σας λέω.
Φώτης: Και μεις τον είδαμε στην νεκροφόρα.
Γιάννης: Θα κανε πάλι το κέφι του.Πόσες φορές μας έκανε
τον νεκρό;
Κώστας: Ήταν φοβερός ηθοποιός! Είχε ταλέντα,αλλά κανένα
δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει για να ζήσει.
Φώτης: Λέτε;
Πέτρος: Μια βόλτα..στο κοιμητήριο θα μας πείσει.Κυρία Ρόμυ,
κρατήστε τα παιδάκια να πάμε.
Ρόμυ: Με την ησυχία σας.
Νεφέλη: Θάρθω και γω μαζί σας.
Γιάννης: Τι να κάνεις μαζί μας;
Νεφέλη: Να τον αναγνωρίσω.
Όλοι: Αμάν!
Κώστας: Αστροπελέκι!...Της μάνας, ευτυχώς έχει τα γονίδια .
Γιάννης: Άντε ρε!..Σε μένα μοιάζει γι αυτό είναι κούκλα,η κοράκλα μου!
Μείνε Νεφέλη εδώ!
Φώτης: Έλα πάμε...πολλά λες!
Γιάννης: Μην τα ταίσετε, θα σκάσουν! Σιγά!...θα πέσω...τι με τραβάτε.
_______________________
Στο κοιμητήριο.
Πέτρος: Θα φάμε όλο το απόγευμα να ψάχνουμε.
Φώτης: Να, εδώ είναι..τον βρήκαμε.
Γιάννης: Δεν το πιστεύω. Κι γω ποιον είδα;
Φώτης: Θα του έμοιαζε.
Γιάννης: Και γιατί με κοίταξε;
Φώτης: Και μεις κοιτάμε.
Γιάννης: Να γυρίσουμε πίσω...δεν αισθάνομαι καλά.
Φώτης: Ούτε γω.
Πέτρος: Όλοι εδώ, θα καταλήξουμε.
Φώτης: Να 'ναι στα εκατό μας.
Κώστας: Όχι και στα εκατό...όσοι δεν πάρουμε σύνταξη...δεν θα 'χουμε
καλά γεράματα.
Πέτρος: Μια χαρά είναι τα παιδιά σου Γιάννη.Δεν βλέπω να ζηλεύει
η Νεφέλη. Μάλλον τον προσέχει.
Γιάννης: Μακάρι.Δεν αισθάνομαι καλά...έναν γιατρό!
Πέτρος: Με κάνεις φίλε, έξω φρενών!.
_______________________
Μετά απο μέρες ψυχοθεραπείας,ο Γιάννης γύρισε σπίτι του.
Είμαστε όλοι κοντά του.
Γιάννης: Μου παν οι γιατροί οτι έχω μεγάλη φαντασία.
Δεν μιλάτε; Τι να πείτε; Εγώ, τον είδα!
Τέλος
Στο καθιστικό κάθονται τα φιλαράκια και πίνουν μπύρα,ο Φώτης,ο Κώστας,ο Πέτρος,και ο Γιάννης.Μπαίνει η μητέρα του Φώτη,μέσα στο σπίτι φορτωμένη με ψώνια
Γιάννης: Στην πενθήμερη,στην Ρόδο..τι ωραία που περάσαμε
νοσταλγώ αυτές τις μέρες. Α! Η Ρόμυ! Χρόνια πολλά!
Ρόμυ: Χρόνια πολλά! (αφήνει τα ψώνια κάτω κι αρχίζει να χαιρετά
και να φιλά τους φίλους του γιού της,έναν -έναν.)
Γιάννης: Χαίρομαι που σας βλέπω.
Ρόμυ: Κι γω. Σε χάσαμε.Η παντρειά, σου δώσε πολλές υποχρεώσεις.
Γιάννης: Αχ! Αυτή!...Μας αποξενώνει.
Ρόμυ: Ευτυχισμένος;
Γιάννης: Όχι!
Ρόμυ: Έχετε οικονομικό πρόβλημα;
Γιάννης: Όχι , δουλεύουμε και οι δυό.
Φώτης: Είστε άρρωστοι;
Γιάννης: Κτύπα ξύλο.!..
Κώστας: Δεν μας τα λες καλά,έχεις πρόβλημα με την Ναυσικά;
Γιάννης: Όχι το γυναικάκι μου είναι φίνο!
Ρόμυ: Και δεν είσαι ευτυχισμένος; Έχεις πρόβλημα με την πεθερά σου;
Γιάννης: Όχι! Είναι κυρία.
Πέτρος: Πες τι δεν σε κάνει ευτυχισμένο,να μην παίζουμε την κολοκυθιά.
Γιάννης: Το θυμάσαι αυτό το παιχνίδι; Τι παιχνίδι κι αυτό.
Πέτρος: Να σε βοηθήσω κυρία Ρόμυ,με τα ψώνια; Ο Γιαννάκης θα μας σκάσει.
Γιάννης: Εγώ θα σκάσω...καθήστε κάτω...η κόρη μου έχει πρόβλημα.
Φώτης: Δεν σε πιστεύω μια χαρά είναι η Νεφέλη.
Γιάννης: Φαίνεται καλά δεν είναι οτι δείχνει.
Φώτης : Δηλαδή;
Γιάννης: Ζηλεύει τον Νίνο. Μας χαλάει την ευτυχία.
Ρόμυ: Άντε ,να τον ανεχτείτε με κατανόηση,πάω στην κουζίνα μου.
Γιάννης: Δεν είναι μικρό το πρόβλημα.
Φώτης: Είναι φυσιολογικό,αφού βλέπεις τον Νίνο και γίνεσαι ο υπηρέτης του.
Γιάννης: Μα είναι ο γιός μου! Είναι ομορφούλης,ευγενούλης,χαχανούλης.
Φώτης: Και η Νεφέλη;
Γιάννης: Ίδια η μάνα μου,γκρίνια πρωί και βράδυ.Μην σας τύχει,
την πάθατε...θα με θυμηθείτε.
Πέτρος: Που μένεις τώρα;
Γιάννης: Καλαμάκι.
Πέτρος: Τρέχα να φέρεις τα παιδιά σου.
Γιάννης: Ρε ψυχίατρε...είσαι μεγάλη καρδιά! Πάω αμέσως.!
Πέτρος: Άντε εξαφανίσου!...Ακόμη εδώ είσαι;
______________________
Μετά απο μισή ώρα.
Γιάννης: Φίλοι μου σας παρουσιάζω την πριγκήπισσα Νεφέλη!
Χειροκροτήματα;
Ησυχία.
Γιάννης: Τον Νίνο τον μεγαλοπρεπή! Χειροκροτήματα;
Ησυχία.
Γιάννης: Δεν ενθαρρύνατε τα παιδιά μου,πως θα σας πλησιάσουν;
Πέτρος: Έλα κάθησε...άστα να ερευνήσουν τον χώρο.
Γιάννης: Καλά αν έτσι πρέπει...τα φάγατε τα αράπικα;
Αυτά αρέσουν στα παιδιά μου.Α! Έχει σταφίδες...ελάτε να φάτε σταφίδες.
Πέτρος: Έχεις πρόβλημα, Γιαννάκη.
Γιάννης: Μια χαρά είμαι ..κουνήσου απο την θέση σου.
Νεφέλη,έλα να γνωρίσεις τους φίλους μου,παίζαμε μαζί κολοκυθιά,
κυνηγητό,κρυφτό,πεντόβολα,τυφλόμυγα,αεροπλανάκια χάρτινα.
Πέτρος: Πως πάει το διάβασμα Κώστα; Θα το πάρεις το πτυχίο σου ;
Κώστας: Έτσι λέω...μπάχαλο το πολυτεχνείο..αν το πάρω θα 'μαι τυχερός .
Πέτρος: Μπάχαλο είσαι συ,οι άλλοι πως το παίρνουν;
Κώστας: Όταν μιλώ το μετανοιώνω. Το παθαίνετε κι σεις αυτό;
Νεφέλη: Ναι.
Πέτρος: Μίλησε η συνομηλική σου.
Κώστας: Έλα Νεφέλη,έχω πατατάκια .
Πέτρος: Δεν ντρέπεσαι να τα κρύβεις;
Κώστας: Ακόμη,όχι.
Πέτρος: Κοιλιόδουλε!
Κώστας: Βλέπεις κοιλιά;
Γιάννης: Δώσε τα πατατάκια,να φάει ο Νίνος.
Κώστας: Όχι,η Νεφέλη θα τα φάει μαζί μου.
Νεφέλη: Θα τα πάω στον Νίνο,είναι μωράκι!
Κώστας: Πόσο είναι ο Νίνος;
Γιάννης: Δύο. Η Νεφέλη τεσσάρων.
Κώστας: Σε είκοσι χρόνια η Νεφέλη θα χει την ηλικία μας.
Γιάννης: Ε...και;
Κώστας: Θα χει μάθει να κρύβει τα πατατάκια απο σένα και τον Νίνο.
Γιάννης: Είναι δική μου κόρη,όχι δική σου.
Κώστας: Χα!Χα!
Γιάννης: Χα!Χα!
Κώστας: Χα!Χα! Εγώ της μαθαίνω πιάνο,εγώ θα της μάθω να κρύβει
και να κρύβεται.
Γιάννης: Σιγά...μην σε αφήσω να μου χαλάσεις το παιδί μου,να γίνει
σαν εσένα...ή σαν τον άλλον τον Περικλή.
Κώστας: Τώρα ο Περικλής...απο τον Μάιο...μας άφησε χρόνους.
Γιάννης: Τι λες; Εγώ τον είδα του Αγ. Στυλιανού στην καφετέρεια.
Κώστας: Αχ! Δεν είσαι καλά.Θα αναλάβω τα πιτσιρίκια σου,να τα εκπαιδεύσω.
Γιάννης: Φώτη; Αλήθεια;
Φώτης: Ναι, σε ειδοποιήσαμε..αλλά ήσουν Κέρκυρα.Δεν στο 'πε η μάνα σου;
Γιάννης: Όχι! Πέτρο,αλήθεια η πλάκα μου κάνετε;
Πέτρος: Αλήθεια! Σιγά μην θάψουμε το παλληκάρι για να γελάσουμε.
Γιάννης: Τώρα...ένα λεπτό...Κυρία Ρόμυ!...Κυρία Ρόμυ!...
Ρόμυ: Τι τρέχει; Χάσανε την υπομονή τους;
Γιάννης: Άστε τα αστεία...σας παρακαλώ!...Ο Περικλής τι κάνει;
Ρόμυ: Αγγέλους γύρευε στην γη...στον Ουρανό σίγουρα θα τους βρήκε!
Γιάννης: Συνεννοημένοι όλοι!Άντε φεύγω! Νεφέλη,Νίνο!...Φεύγουμε!
Φώτης: Στάσου,Γιάννη αυτόν που είδες και έμοιαζε του Περικλή,μιλήσατε;
Γιάννης: Όχι ότι ντρεπόμουν να μιλήσω στον φίλο μας,
αλλά συνοδευόταν απο φίλους του.Έχω γυναίκα,παιδάκια...
κι αυξημένο το αίσθημα του φόβου.
Φώτης: Είσαι σίγουρος οτι ήταν αυτός;
Γιάννης: Ναι..γύρισε και με κοίταξε λίγα λεπτά μετά έσκυψε το κεφάλι.
Φώτης: Τι φορούσε θυμάσαι;
Γιάννης: Ένα πέτσινο μαύρο σακκάκι.
Φώτης;Κάτι μας είπες τώρα...ήταν άλλος μαζί σου;
Γιάννης: Τα παιδιά μου.
Φώτης: Ένας μεγάλος,μεγάλη, Γιάννη;
Γιάννης: Μόνος με τα παιδιά.
Φώτης: Τι έπινες;
Γιάννης: Καφέ. Η Νεφέλη τον είδε...της τον έδειξα.
Πέτρος: Νεφέλη,σταμάτα να τρως και απάντησε μου σ αυτό που θα σε ρωτήσω.
Νεφέλη: Ναι.
Πέτρος: Ο μπαμπάς σου έχει μυωπία;
Νεφέλη: Τι είναι αυτό;
Πέτρος: Γιάννη, δεν σε πιστεύουμε.
Γιάννης: Αλήθεια σας λέω.
Φώτης: Και μεις τον είδαμε στην νεκροφόρα.
Γιάννης: Θα κανε πάλι το κέφι του.Πόσες φορές μας έκανε
τον νεκρό;
Κώστας: Ήταν φοβερός ηθοποιός! Είχε ταλέντα,αλλά κανένα
δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει για να ζήσει.
Φώτης: Λέτε;
Πέτρος: Μια βόλτα..στο κοιμητήριο θα μας πείσει.Κυρία Ρόμυ,
κρατήστε τα παιδάκια να πάμε.
Ρόμυ: Με την ησυχία σας.
Νεφέλη: Θάρθω και γω μαζί σας.
Γιάννης: Τι να κάνεις μαζί μας;
Νεφέλη: Να τον αναγνωρίσω.
Όλοι: Αμάν!
Κώστας: Αστροπελέκι!...Της μάνας, ευτυχώς έχει τα γονίδια .
Γιάννης: Άντε ρε!..Σε μένα μοιάζει γι αυτό είναι κούκλα,η κοράκλα μου!
Μείνε Νεφέλη εδώ!
Φώτης: Έλα πάμε...πολλά λες!
Γιάννης: Μην τα ταίσετε, θα σκάσουν! Σιγά!...θα πέσω...τι με τραβάτε.
_______________________
Στο κοιμητήριο.
Πέτρος: Θα φάμε όλο το απόγευμα να ψάχνουμε.
Φώτης: Να, εδώ είναι..τον βρήκαμε.
Γιάννης: Δεν το πιστεύω. Κι γω ποιον είδα;
Φώτης: Θα του έμοιαζε.
Γιάννης: Και γιατί με κοίταξε;
Φώτης: Και μεις κοιτάμε.
Γιάννης: Να γυρίσουμε πίσω...δεν αισθάνομαι καλά.
Φώτης: Ούτε γω.
Πέτρος: Όλοι εδώ, θα καταλήξουμε.
Φώτης: Να 'ναι στα εκατό μας.
Κώστας: Όχι και στα εκατό...όσοι δεν πάρουμε σύνταξη...δεν θα 'χουμε
καλά γεράματα.
Πέτρος: Μια χαρά είναι τα παιδιά σου Γιάννη.Δεν βλέπω να ζηλεύει
η Νεφέλη. Μάλλον τον προσέχει.
Γιάννης: Μακάρι.Δεν αισθάνομαι καλά...έναν γιατρό!
Πέτρος: Με κάνεις φίλε, έξω φρενών!.
_______________________
Μετά απο μέρες ψυχοθεραπείας,ο Γιάννης γύρισε σπίτι του.
Είμαστε όλοι κοντά του.
Γιάννης: Μου παν οι γιατροί οτι έχω μεγάλη φαντασία.
Δεν μιλάτε; Τι να πείτε; Εγώ, τον είδα!
Τέλος
