Γεια και χαρά φίλοι μου!
Μαρίκα: Ξύπνα,υπναρά!..Ξύπνα!...
Λεωνίδας: Κυριακή σήμερα θα κοιμηθώ έπτα ώρες παραπάνω.
Μαρίκα: Λέγε ...ότι ονειρεύεσαι...θα φέρω το πρωινό να φάμε.Αγόρασα θυμαρίσιο
μέλι,τέλειο! Ψωμί επτάζυμο,τέλειο! Έχουμε φρέσκο βούτυρο απο τα χωριά του Κιλκίς,τέλειο!
Λεωνίδας: Άσε με να κοιμηθώ,και φάε οτι τέλειο θες.Άσε με! Να με ξυπνήσεις στις δύο το μεσημέρι.Άκουσες;
Μαρίκα: Ναι.
Λεωνίδας: Τέλειο!
Μαρίκα: Που σε πέτυχα! Αντί να σηκωθείς να πάμε μια εκδρομούλα,εσύ κοιμάσαι,
σκέψου να σουν οικοδόμος...ταχυδρόμος...μαραγκός,πιλότος...θα ξυπνούσες την επόμενη
Δευτέρα.Ένας γραμματέας σε μια βιοτεχνία..και κοιμάσαι απο το απόγευμα του Σαββάτου.
Βαρετή η ζωή...οχι,η δουλειά σου.Έλα στο σχολείο,να πουλάμε μαζί τις τυρόπιττες
και τα γλυφυτζούρια.Κοιμάσαι; Χάνω τα λογάκια μου.
Θα πάω στο γυμναστήριο,και όταν γυρίσω θα σου μαγειρέψω θράψαλα, γεμιστά με
άνηθο και φρέσκο κρεμμυδάκι,με κίτρινο τυράκι.Τέλειο! Στο φούρνο με σάλτσα τομάτας.
Τέλειο!
Λεωνίδας: Πότε θα φύγεις;
Μαρίκα: Τώρα,αμέσως!
Λεωνίδας:Τέλειο!
Μαρίκα: Να σουν και συ τέλειος...θα ταν όλα τέλεια.
Λεωνίδας: Τελεία και παύλα.
Μαρίκα: Ωραίος τρόπος να πεις στην αγαπημένη σου, σώπα.Φεύγω...φεύγω γατούλη...
γατουλίνι,φεύγω...
Λεωνίδας: ΦΎΓΕ!
Μαρίκα: Αγριάνθρωπε!
Φεύγει. Κλείνει την πόρτα και κλειδώνει δυό φορές.Μπαίνει στο άσπρο μίνι αυτοκινητό της.
Μαρίκα: Την πετσέτα μου ξέχασα.Το πορτοφόλι...το πορτοφόλι μου; Με κόλλησε τεμπελιά
ο Λεό,μα ούτε το πορτοφόλι μου; Θα μπω αθόρυβα. Τέλεια! Τολμώ!
Βγήκε απο το όχημα και ξεκλειδώνει την πόρτα του σπιτιού με θόρυβο.
Δαγκώνει το κάτω χείλος της για την απροσεξία της και με βήματα ανάλαφρα
παίρνει το πορτοφόλι της και το βάζει στην κρεμασμένη τσάντα της.
Μετά την πιάνει και την ρίχνει στον δεξί της ώμο.Ο αέρας κλείνει την πόρτα με θόρυβο.
Μαρίκα: Τέλεια!
Λεωνίδας: Την πόρτα!...
Μαρίκα: Την άνοίγω, φεύγω.
Λεωνίδας: Εξαφανίσου!
Η Μαρίκα βγήκε έξω άφησε τον γάτο της να μπεί μέσα στο σπίτι.Έκανε νόημα και στο σκύλο
Ο σκύλος την πλησιάσε κουνώντας την ουρά του.
Εκείνη τον έσπρωξε μέσα στο σπίτι,έκλεισε την πόρτα και την κλείδωσε δυό φορές.
Μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπροστά την μηχανή. Έφυγε χαμογελώντας.
Μαρίκα: Τώρα θα ζητήσει να χωρίσουμε.Τέλειο! Τι καλά..θα μαι ελεύθερη...να ζήσω...
να βρω τις φίλες μου, να δω την μαμά μου...να...να...ταξιδεύω...να τρώω ασταμάτητα.
Να βρω άλλη αγάπη,να ταιριάζουμε.Κι ας μην έχει γαλανά ματάκια,και λακάκια στα μάγουλα.
Μονολογώντας έφτασε στο γυμναστήριο. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Ησυχία γύρω της.
Μαρίκα:. Όλοι κοιμούνται...ή είναι στο ναό, ή σε εκδρομές...Η πόρτα είναι ανοικτή;
Ανοιχτή είναι...Τέλεια!
Περπάτησε μέχρι το ανσασέρ.Το μετάνοιωσε.
Μαρίκα: Καλύτερα ν ανέβω απο τις σκάλες,να κάνω έτσι την προθέρμανση,θα με ακούσει κανείς
να μιλώ και θα μαι περάσει για τρελλή..μια τρελή που βλέπει μπροστά της δυό τρεις
φανταστικούς ανθρώπους.
Όταν άνέβηκε τους δύο ορόφους,της ήρθε η επιθυμία να ανέβει και τον τρίτο όροφο
να δει απο την ταράτσα το τέλειο μπλέ της θάλασσας να απλώνεται μπροστά της.
Ανεβαίνοντας παρατήρησε τον ανελκυστήρα να ναι κει και η πόρτα του ανοικτή..
Έβαλε στην ανοικτή πόρτα , τον σάκκο της για να μην κλείσει με τον αέρα στο άνοιγμα
της σιδερένιας πόρτας που έβγαζε στην ταράτσα.
Άνοιξε και βγήκε..κοίταξε γύρω της να δει αν ήταν κανείς εκεί.Κανένα δεν είδε.
Κάθησε οκλαδόν και χάζευε το γαλάζιο χρώμα του ουρανού και το μπλέ της θάλασσας.
Μαρίκα: Τέλεια! Τι τέλεια η ιδέα μου!Είμαι τέλεια,τι καλά που περνάω!
Τότε ήταν που ακούστηκαν συνεχείς πυροβολισμοί.Έπεσε μπρούμητα.
Μαρίκα: Ωχ!Ωχ! Ωρα είναι ναναι κανένας ελεύθερος σκοπευτής και να με χει βάλει στόχο.
Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω σ όλες τις ταράτσες,δεν είδε κανέναν.Άνοιξε την σιδερένια πόρτα
και την έκλεισε την ίδια στιγμή που ακούστηκε ο τέταρτος πυροβολισμός.
Κοίταξε το ρολόι στο χέρι της,ήταν οκτώ παρά δέκα.Έσκυψε να πάρει το σάκκο της απο τον
ανελκυστήρα και είδε στην άκρη της σκάλας,την κάνη ένός όπλου.
Πάγωσε στην θέση της.Με δυσκολία κινήσεων χώθηκε στον ανελκυστήρα.
Τώρα βάσταγε την ανάσα της και τον ανελκυστήρα ανοικτό.
Άκουσε βήματα να ανεβαίνουν την σκάλα...ο σκοπευτής. Έκλεισε την πόρτα και πάτησε
το κουμπί του ισόγειου.Την ώρα που έκλειναν τα δυο φύλλα της εσωτερικής πόρτας
του ανσασέρ λίγο πριν ξεκινήσει άκουσε έναν πέμπτο πυροβολισμό.
Έπεσε στο δάπεδο.Κατεβαίνοντας ο ανελκυστήρας, κατέβηκε και η καρδιά της στο τέρμα
της κόλασης.
Φτάνοντας στην είσοδο τα εσωτερικά φύλλα της πόρτας, ένοιωσαν τον τρόμο της,καθώς βίαια
τα έσπρωχνε ν ανοίξουν
Με το ζόρι κράτησε την φωνή της να μην στριγγλίσει απο φόβο...να μην καταλάβει ο άλλος
οτι ήταν γυναίκα.Άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα και έτρεξε στο αυτοκίνητό της.
Μπήκε μέσα έβαλε μπρός και με ταχύτητα μεγάλη εξαφανίστηκε.
Μαρίκα: Δεν θα πάω σπίτι, όχι δεν θα πάω...δεν θα μου δώσει σημασία ο Λεό.
Θα πάω στην θεία μου,όχι στην Νατάσσα την φίλη μου.Όχι, πουθενά...καλύτερα να μην ξέρουν
...να μην με τρελλάνουν να τους το λέω,ξανά και ξανά να τους εξηγώ, να ταισω
την περιέργεια τους, γδύνοντας την ψυχή μου.
Θα πάω να πιω έναν καφέ να φάω ...νά τι χρειάζεται το πορτοφόλι.
Θεέ μου! Τι τρομάρα! Ο Λεό με καταράστηκε..θα κούρνιασε η Νιάου,
στα πόδια του,ο Λος στην θέση μου...θα βγαλε καντίλες,ο Λεό.
Τι θα κάνω;Θα πάθω...τίποτε απο το τρέμουλο, δεν θα πάθω...Όλα είναι τέλεια!
Ο Λεό ξέρει οτι θα πήγαινα στο γυμναστήριο.Θα γυρίσω και θα του πω
ότι πήγα βόλτα στην Φιλοθέη.
Θα γυρίσω πίσω τώρα αμέσως. Όχι,θα πιω καφέ πρώτα.Εδώ,..ανοιχτά είναι...
ναι...ναι...γιές! Να βάλω χειρόφρενο, μην και κολυμπήσει ο πρίγκηπάς μου.
Κατέβηκε και κοίταξε προς την καφετέρεια. Ένας λεπτός νεαρός στεκόταν στην πόρτα.
Της χαμογέλασε.Χαμογέλασε η Μαρίκα,της έκανε καλό.
Νεαρός: Καλημέρα! Περάστε! Τι θα πιείτε;
Μαρίκα: Εσένα...και ένα γλυκό μέτριο φραπέ με γάλα.
Νεαρός: Γλυκό ή μέτριο;
Μαρίκα:Γλυκό σαν εσένα.
Νεαρός: Ευχαριστώ,τον φέρνω αμέσως,σήμερα έπιασα δουλειά είστε η πρώτη που θα εξυπηρετήσω.
Μαρίκα: Έχεις φωτιά;
Νεαρός: Ορίστε αναπτήρας.
Μαρίκα: Δώσε μου τον κωδικό του ιντερνετ.
Νεαρός: 6939181818
Μαρίκα: Ωραία Ευχαριστώ.
Σε λίγο η Μαρίκα έπινε τον καφέ και εκνευριζόταν με το βλέμμα που της έριχνε που και που
ο νεαρός σερβιτόρος.
Μαρίκα: Έπρεπε να πάω πιο πάνω στον λόφο,στην καντίνα να αγοράσω τον καφέ.
Θα γυρίσω στο σπίτι,δεν θα πω τίποτε.Δεν θέλω άλλο στην ζωή μου τον Λεό,με κάνει να νοιώθω μόνη.
Δεν είμαστε ευτυχισμένοι σαν τα πρώτα χρόνια.Πως αντέχει;
Όταν ξυπνήσει θα του προτείνω να πάμε μαζί στο γυμναστήριο.Θα σκάσω αν δεν μάθω τι συμβαίνει εκεί.
Να σκότωσε κανέναν; Αδύνατον και δυνατόν!
Τώρα οτι έγινε,έγινε...θα φάω και ένα σπέσιαλ παγωτό σοκολάτας.
Γκαρσόν!
Νεαρός:Ναι;
Μαρίκα: Τον λογαριασμό.Φεύγω.
Συνεχίζεται
Μαρίκα: Ξύπνα,υπναρά!..Ξύπνα!...
Λεωνίδας: Κυριακή σήμερα θα κοιμηθώ έπτα ώρες παραπάνω.
Μαρίκα: Λέγε ...ότι ονειρεύεσαι...θα φέρω το πρωινό να φάμε.Αγόρασα θυμαρίσιο
μέλι,τέλειο! Ψωμί επτάζυμο,τέλειο! Έχουμε φρέσκο βούτυρο απο τα χωριά του Κιλκίς,τέλειο!
Λεωνίδας: Άσε με να κοιμηθώ,και φάε οτι τέλειο θες.Άσε με! Να με ξυπνήσεις στις δύο το μεσημέρι.Άκουσες;
Μαρίκα: Ναι.
Λεωνίδας: Τέλειο!
Μαρίκα: Που σε πέτυχα! Αντί να σηκωθείς να πάμε μια εκδρομούλα,εσύ κοιμάσαι,
σκέψου να σουν οικοδόμος...ταχυδρόμος...μαραγκός,πιλότος...θα ξυπνούσες την επόμενη
Δευτέρα.Ένας γραμματέας σε μια βιοτεχνία..και κοιμάσαι απο το απόγευμα του Σαββάτου.
Βαρετή η ζωή...οχι,η δουλειά σου.Έλα στο σχολείο,να πουλάμε μαζί τις τυρόπιττες
και τα γλυφυτζούρια.Κοιμάσαι; Χάνω τα λογάκια μου.
Θα πάω στο γυμναστήριο,και όταν γυρίσω θα σου μαγειρέψω θράψαλα, γεμιστά με
άνηθο και φρέσκο κρεμμυδάκι,με κίτρινο τυράκι.Τέλειο! Στο φούρνο με σάλτσα τομάτας.
Τέλειο!
Λεωνίδας: Πότε θα φύγεις;
Μαρίκα: Τώρα,αμέσως!
Λεωνίδας:Τέλειο!
Μαρίκα: Να σουν και συ τέλειος...θα ταν όλα τέλεια.
Λεωνίδας: Τελεία και παύλα.
Μαρίκα: Ωραίος τρόπος να πεις στην αγαπημένη σου, σώπα.Φεύγω...φεύγω γατούλη...
γατουλίνι,φεύγω...
Λεωνίδας: ΦΎΓΕ!
Μαρίκα: Αγριάνθρωπε!
Φεύγει. Κλείνει την πόρτα και κλειδώνει δυό φορές.Μπαίνει στο άσπρο μίνι αυτοκινητό της.
Μαρίκα: Την πετσέτα μου ξέχασα.Το πορτοφόλι...το πορτοφόλι μου; Με κόλλησε τεμπελιά
ο Λεό,μα ούτε το πορτοφόλι μου; Θα μπω αθόρυβα. Τέλεια! Τολμώ!
Βγήκε απο το όχημα και ξεκλειδώνει την πόρτα του σπιτιού με θόρυβο.
Δαγκώνει το κάτω χείλος της για την απροσεξία της και με βήματα ανάλαφρα
παίρνει το πορτοφόλι της και το βάζει στην κρεμασμένη τσάντα της.
Μετά την πιάνει και την ρίχνει στον δεξί της ώμο.Ο αέρας κλείνει την πόρτα με θόρυβο.
Μαρίκα: Τέλεια!
Λεωνίδας: Την πόρτα!...
Μαρίκα: Την άνοίγω, φεύγω.
Λεωνίδας: Εξαφανίσου!
Η Μαρίκα βγήκε έξω άφησε τον γάτο της να μπεί μέσα στο σπίτι.Έκανε νόημα και στο σκύλο
Ο σκύλος την πλησιάσε κουνώντας την ουρά του.
Εκείνη τον έσπρωξε μέσα στο σπίτι,έκλεισε την πόρτα και την κλείδωσε δυό φορές.
Μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπροστά την μηχανή. Έφυγε χαμογελώντας.
Μαρίκα: Τώρα θα ζητήσει να χωρίσουμε.Τέλειο! Τι καλά..θα μαι ελεύθερη...να ζήσω...
να βρω τις φίλες μου, να δω την μαμά μου...να...να...ταξιδεύω...να τρώω ασταμάτητα.
Να βρω άλλη αγάπη,να ταιριάζουμε.Κι ας μην έχει γαλανά ματάκια,και λακάκια στα μάγουλα.
Μονολογώντας έφτασε στο γυμναστήριο. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Ησυχία γύρω της.
Μαρίκα:. Όλοι κοιμούνται...ή είναι στο ναό, ή σε εκδρομές...Η πόρτα είναι ανοικτή;
Ανοιχτή είναι...Τέλεια!
Περπάτησε μέχρι το ανσασέρ.Το μετάνοιωσε.
Μαρίκα: Καλύτερα ν ανέβω απο τις σκάλες,να κάνω έτσι την προθέρμανση,θα με ακούσει κανείς
να μιλώ και θα μαι περάσει για τρελλή..μια τρελή που βλέπει μπροστά της δυό τρεις
φανταστικούς ανθρώπους.
Όταν άνέβηκε τους δύο ορόφους,της ήρθε η επιθυμία να ανέβει και τον τρίτο όροφο
να δει απο την ταράτσα το τέλειο μπλέ της θάλασσας να απλώνεται μπροστά της.
Ανεβαίνοντας παρατήρησε τον ανελκυστήρα να ναι κει και η πόρτα του ανοικτή..
Έβαλε στην ανοικτή πόρτα , τον σάκκο της για να μην κλείσει με τον αέρα στο άνοιγμα
της σιδερένιας πόρτας που έβγαζε στην ταράτσα.
Άνοιξε και βγήκε..κοίταξε γύρω της να δει αν ήταν κανείς εκεί.Κανένα δεν είδε.
Κάθησε οκλαδόν και χάζευε το γαλάζιο χρώμα του ουρανού και το μπλέ της θάλασσας.
Μαρίκα: Τέλεια! Τι τέλεια η ιδέα μου!Είμαι τέλεια,τι καλά που περνάω!
Τότε ήταν που ακούστηκαν συνεχείς πυροβολισμοί.Έπεσε μπρούμητα.
Μαρίκα: Ωχ!Ωχ! Ωρα είναι ναναι κανένας ελεύθερος σκοπευτής και να με χει βάλει στόχο.
Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω σ όλες τις ταράτσες,δεν είδε κανέναν.Άνοιξε την σιδερένια πόρτα
και την έκλεισε την ίδια στιγμή που ακούστηκε ο τέταρτος πυροβολισμός.
Κοίταξε το ρολόι στο χέρι της,ήταν οκτώ παρά δέκα.Έσκυψε να πάρει το σάκκο της απο τον
ανελκυστήρα και είδε στην άκρη της σκάλας,την κάνη ένός όπλου.
Πάγωσε στην θέση της.Με δυσκολία κινήσεων χώθηκε στον ανελκυστήρα.
Τώρα βάσταγε την ανάσα της και τον ανελκυστήρα ανοικτό.
Άκουσε βήματα να ανεβαίνουν την σκάλα...ο σκοπευτής. Έκλεισε την πόρτα και πάτησε
το κουμπί του ισόγειου.Την ώρα που έκλειναν τα δυο φύλλα της εσωτερικής πόρτας
του ανσασέρ λίγο πριν ξεκινήσει άκουσε έναν πέμπτο πυροβολισμό.
Έπεσε στο δάπεδο.Κατεβαίνοντας ο ανελκυστήρας, κατέβηκε και η καρδιά της στο τέρμα
της κόλασης.
Φτάνοντας στην είσοδο τα εσωτερικά φύλλα της πόρτας, ένοιωσαν τον τρόμο της,καθώς βίαια
τα έσπρωχνε ν ανοίξουν
Με το ζόρι κράτησε την φωνή της να μην στριγγλίσει απο φόβο...να μην καταλάβει ο άλλος
οτι ήταν γυναίκα.Άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα και έτρεξε στο αυτοκίνητό της.
Μπήκε μέσα έβαλε μπρός και με ταχύτητα μεγάλη εξαφανίστηκε.
Μαρίκα: Δεν θα πάω σπίτι, όχι δεν θα πάω...δεν θα μου δώσει σημασία ο Λεό.
Θα πάω στην θεία μου,όχι στην Νατάσσα την φίλη μου.Όχι, πουθενά...καλύτερα να μην ξέρουν
...να μην με τρελλάνουν να τους το λέω,ξανά και ξανά να τους εξηγώ, να ταισω
την περιέργεια τους, γδύνοντας την ψυχή μου.
Θα πάω να πιω έναν καφέ να φάω ...νά τι χρειάζεται το πορτοφόλι.
Θεέ μου! Τι τρομάρα! Ο Λεό με καταράστηκε..θα κούρνιασε η Νιάου,
στα πόδια του,ο Λος στην θέση μου...θα βγαλε καντίλες,ο Λεό.
Τι θα κάνω;Θα πάθω...τίποτε απο το τρέμουλο, δεν θα πάθω...Όλα είναι τέλεια!
Ο Λεό ξέρει οτι θα πήγαινα στο γυμναστήριο.Θα γυρίσω και θα του πω
ότι πήγα βόλτα στην Φιλοθέη.
Θα γυρίσω πίσω τώρα αμέσως. Όχι,θα πιω καφέ πρώτα.Εδώ,..ανοιχτά είναι...
ναι...ναι...γιές! Να βάλω χειρόφρενο, μην και κολυμπήσει ο πρίγκηπάς μου.
Κατέβηκε και κοίταξε προς την καφετέρεια. Ένας λεπτός νεαρός στεκόταν στην πόρτα.
Της χαμογέλασε.Χαμογέλασε η Μαρίκα,της έκανε καλό.
Νεαρός: Καλημέρα! Περάστε! Τι θα πιείτε;
Μαρίκα: Εσένα...και ένα γλυκό μέτριο φραπέ με γάλα.
Νεαρός: Γλυκό ή μέτριο;
Μαρίκα:Γλυκό σαν εσένα.
Νεαρός: Ευχαριστώ,τον φέρνω αμέσως,σήμερα έπιασα δουλειά είστε η πρώτη που θα εξυπηρετήσω.
Μαρίκα: Έχεις φωτιά;
Νεαρός: Ορίστε αναπτήρας.
Μαρίκα: Δώσε μου τον κωδικό του ιντερνετ.
Νεαρός: 6939181818
Μαρίκα: Ωραία Ευχαριστώ.
Σε λίγο η Μαρίκα έπινε τον καφέ και εκνευριζόταν με το βλέμμα που της έριχνε που και που
ο νεαρός σερβιτόρος.
Μαρίκα: Έπρεπε να πάω πιο πάνω στον λόφο,στην καντίνα να αγοράσω τον καφέ.
Θα γυρίσω στο σπίτι,δεν θα πω τίποτε.Δεν θέλω άλλο στην ζωή μου τον Λεό,με κάνει να νοιώθω μόνη.
Δεν είμαστε ευτυχισμένοι σαν τα πρώτα χρόνια.Πως αντέχει;
Όταν ξυπνήσει θα του προτείνω να πάμε μαζί στο γυμναστήριο.Θα σκάσω αν δεν μάθω τι συμβαίνει εκεί.
Να σκότωσε κανέναν; Αδύνατον και δυνατόν!
Τώρα οτι έγινε,έγινε...θα φάω και ένα σπέσιαλ παγωτό σοκολάτας.
Γκαρσόν!
Νεαρός:Ναι;
Μαρίκα: Τον λογαριασμό.Φεύγω.
Συνεχίζεται
