Ηρα και Περσεφόνη

Γειά και χαρά φίλοι μου!

Περσεφόνη: Που  πάμε τα χριστούγεννα μαμά;

Ήρα: Παντού και πουθενά.

Περσεφόνη: Κατάλαβα ...θα μείνουμε στην Αθήνα και
Θα την κάνουμε όλη δική μας.

Ήρα: Έχεις αντίρρηση;

Περσεφόνη: Τώρα πια...μαμά μεγάλωσα...όπου και να πάμε
το ίδιο αισθάνομαι.

Ήρα: Τι αισθάνεσαι;

Περσεφόνη: Μελαγχολία.

Ήρα: Επειδή τα ζεις μαζί μου,και γω ούτε αυτή την ημέρα
δεν αναπαύομαι.Όλο δουλεύω.

Περσεφόνη:Δεν είσαι η αιτία...απλά μεγάλωσα.

Ήρα : Ντύσου ζεστά να πάμε καμιά βόλτα.

Περσεφόνη: Βαριέμαι.

Ήρα:Σε λίγα λεπτά θα μαι έτοιμη.

Περσεφόνη: Αν μου αλλάξεις την διάθεση,θα ναι το
Θαύμα των Χριστουγέννων .

___________

Περσεφόνη: Μην πάμε Φάληρο,δεν θέλω θάλασσα
oύτε φασαρία.

Ήρα: Πάμε Πάρνηθα.

Περσεφόνη: Όχι καλέ,κάνει κρύο....μπρρρ!

Ήρα: Βγήκε ήλιος. Πάμε Κηφισσιά.

Περσεφόνη: Γυρίζουμε σπίτι μας,θέλω τον γατούλη μου,
την αγκαλιά σου,μια ταινία,μελομακάρονα.

Ήρα: Το βράδυ αυτά...τώρα δεν θα χάσουμε
την μέρα μας,να την ζήσουμε να  κοιμηθούμε ευτυχισμένες
την νύχτα.

Περσεφόνη: Μας κάλεσαν σε ρεβεγιόν;

Ήρα: Τι θυμάσαι..όχι...μας ξέχασαν.

Περσεφόνη: Μας τιμωρούν.

Ήρα: Γιατί;

Περσεφόνη: Τρως πολύ.

Ήρα: Εγώ;

Περσεφόνη: Τρως μην ψεύδευσαι...την αφρόκρεμα
των γλυκισμάτων και των φαγητων. Τους χαλάς την διακόσμηση.
Χορεύεις πρώτη,γελάς απο την ώρα που πάμε..Φλυαρείς με τους άντρες.

Ήρα: Αφού κι γω είμαι άντρας. Δουλεύω μέρα νύχτα να ζήσω το παιδί μου.

Περσεφόνη: Είσαι προκλητική.

Ηρα: Η ιδέα σου!

Περσεφόνη: Θαθελα να χα τον πατέρα μου και νασαι μόνο μητέρα.

Ήρα: Θάθελες, εεεε...δεν είχες αυτή την τύχη.Είσαι της εξαίρεσης παιδί.
Εξαιρετικό!

Περσεφόνη: Θάθελες; Φτάσαμε στην Φιλοθέη.Είμαστε παγωμένες.
Να καθήσουμε να πιούμε έναν καφέ;

Ήρα: Ναι.Στάσου!.. Όχι! Όχι!

Περσεφόνη: Γιατί όχι μαμά; Τι έπαθες; Τ αλλα γύρω μαγαζιά είναι κλειστά.

Ηρα: Καλά πάμε.

Περσεφόνη: Γιατί δεν ήθελες να μπεις;

Ήρα: Είναι μέσα πολλοί άντρες.

Περσεφόνη: Και; Εσυ δεν είσαι άντρας;

Ήρα: Να σαι σοβαρή. Να μιλάς σιγά.

Περσεφόνη: Εσυ, δεν είπες oτι είμαι εξαιρετική;

Ήρα: Ελα δω...στους μη καπνίζοντες.

Περσεφόνη: Γιες σερ!

Ήρα: Δυο καφέδες καπουτσίνο.

Περσεφόνη: Μαμά..να σε φωνάζω Ήρα;

Ήρα: Γιατί;

Περσεφόνη: Να μην σε αδικώ φαίνεσαι φιλενάδα μου.
Εσυ 36.Εγώ 18.

Ηρα: Χα!χα! Μ αρέσει μα τα χίλια καφεδάκια.

Περσεφόνη: Ήρα,ποιος σ αρέσει;

Ηρα: Ανώμαλη μ έχεις; Εγω είμαι αντράκι.

Περσεφόνη: Λέγε μου,αλλιώς θα σε φωνάζω μαμά!

Ήρα: Όχι,καλύτερα Ήρα.

Περσεφόνη: Καλά το κατάλαβα.
Κάποιος εδω μέσα σ ενδιαφέρει.Ποιος;

Ήρα: Κανείς.

Περσεφόνη: Πάω για λίγο στο ιδιαίτερο χώρο.

Ηρα: Πήγαινε.

Φεύγει η Περσεφόνη και η Ήρα σκεπάζει το πρόσωπό της
με το χέρι της.

Ήρθαν και τα καφεδάκια.Πήρε το ένα φλυτζάνι και απλώθηκε
νωχελιτικά πάνω στο κάθισμα.
Ήρθε και η Περσεφόνη,μ άλλη διάθεση.

Περσεφόνη: Ήρα ,μετά πάμε στον θείο Κώστα;

Ήρα: Τους βαριέμαι.

Περσεφόνη:Ωραίος καφές!

Ήρα: Ναι.

Περσεφόνη: Αυτός που κάθεται δεξια μας ο γυαλάκιας,
με την φαλάκρα στο μέτωπο,σε κοιτάζει. Του αρέσεις.

Ήρα: Είναι αλλήθωρος.

Περσεφόνη: Αν σε ενοχλεί η ματιά του θα τον αναλάβω.

Ήρα: Πως;

Περσεφόνη: Θα πιω τρία τσιπουράκια κι αλι και τρεις αλί!

Ήρα: Ασε με ρε Περσεφόνη,στην γκαντεμιά μου.
Σηκώνεται και πάει στον ιδιαίτερο χώρο,

Σηκώνεται κι η Περσεφόνη σε λίγα λεπτά..πλησιάζει το τραπέζι
του κυρίου που δεν ξεκολλά τα μάτια του απο το τραπέζι τους.

Περσεφόνη: Χαίρετε,χρόνια πολλά! Θα σας παρακαλέσω ναστε
πιο διακριτικός και να μην μας κοιτάτε.

Άντρας.Συγνώμη,η φίλη σας μου θυμίζει μια γνωστή μου.

Περσεφόνη: Πως την λένε την ανάμνησή σας;

Άντρας: Ήρα.

Περσεφόνη: Αυτή είναι.Αλλα μην την ενοχλείται γιατί σας λέει
αλλήθωρο.

Άντρας: Καλά. Δεν θα την ενοχλήσω.

Περσεφόνη: Ευχαριστώ.
Και γυρίζει στο τραπεζάκι τους.
Γυρίζει και η Ήρα.

Ήρα: Φεύγουμε;

Περσεφόνη: Όχι,πάνω στο καλύτερο.

Ήρα : Τι λες παιδί μου;  Ποιό καλύτερο;

Περσεφόνη: Περίμενε και θα δεις.

Ήρα: Πολύ ζέστη !..

Περσεφόνη: Κι έξω παγωνιά!Πες μου την ανάμνηση που χεις απο αυτόν τον άντρα;

Ήρα: Δεν τον ξέρω

Περσεφόνη: Κοίτα Θεε μου! Η δασκάλα μου,μια ζωή με μάλωνε να μην λέω ψέμματα κι κείνη είναι ψεύτρα.

Ήρα: Μην γίνεσαι ανόητη.

Περσεφόνη: Αφου μου λες ψέμματα,θα σου λέω κι γω.

Ήρα: Σύνελθε Περσεφόνη.

Περσεφόνη: Δεν σου μιλώ.

Ήρα: Καλά. Όταν ήμουν έγκυος σε σένα,τον είχα γνωρίσει,σε μια κηδεία.
Ήταν πολύ ευγενικός και καλός.Ηταν ο φύλακας άγγελός μου.
Εγω έτσι τον έβλεπα.Εκείνος,για μένα εγκατέλειψε την οικογένεια του.
Ήταν εκτός απο αλληθωρός,και βλάκας. Πίκρανε την γυναίκα του
και το παιδί του. Όταν μου τοπε σε γέννησα τον όγδοο μήνα..σε έβαλαν σε θερμοκοιτίδα.
Όταν τον έδιωξα φαινόμουν αχάριατη στα μάτια του.
Μετά έμαθα... γύρισε στην οικογένειά του.Αυτή είναι όλη
η ιστορία.

Περσεφόνη: Όταν ήταν φύλακας άγγελος σου σκέφτηκες οτι
χάνει χρόνο,στιγμές οικογενειακής ευτυχίας;

Ήρα: Όχι,τον έβλεπα σαν τον καλό Σαμαρείτη.

Περσεφόνη: Δηλαδή τους εκατέλειψε για να σε παντρευτεί;
Είμαι...δικό του παιδί ;

Ήρα: Όχι! Του φίλου του.

Περσεφόνη: Άσε μαμά αυτόν τον βλάκα,ο πατέρας μου,
που εξαφανίστηκε;

Ήρα: Ήταν ανταποκριτής στην νότια Αμερική.Τον σκότωσαν.
Δεν πρόλαβε να μάθει οτι θα γινόταν πατέρας.

Περσεφόνη: Αλήθεια, μου χες πει..όταν σε ρώτησα.
Τώρα που θα φύγουμε να περάσουμε απο το τραπεζάκι
του αλλήθωρου,να του ευχηθούμε χαρούμενα χριστούγεννα
Φίλος, του μπαμπά μου ήταν...θ αξίζει..τι λες;

Ήρα: Είσαι εξαιρετικό παιδί.

Περσεφόνη: Τι λέμε τώρα!...

Ήρα : Σήκω να πηγαίνουμε...να κάνουμε Χριστούγεννα στο σπίτι μας,
στο βασίλειο μας!

Περσεφόνη: Πάμε μανούλα μου...με τον αλλήθωρο φίλο του μπαμπά...
έχει γλύκα κι αγάπη αυτή η γιο
ρτή.

Τέλος
Γεια και χαρά Φίλοι μου!
Μαρίνα: Πέρασες το μάθημα Χριστιανική ηθική;
Αντώνης: Δεν ξέρω,δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα.
Μαρίνα: Σ αγαπώ!
Αντώνης: Κι γω σαν αδελφική φίλη.
Μαρίνα: Υπάρχει τέτοια αγάπη;
Αντώνης: Υπάρχει.
Μαρίνα: Αν υπάρχει δεν την θέλω.Θέλω να μ αγαπάς σαν ..σαν...ερωτική σύντροφο.
Αντώνης: Αφού δεν είσαι...αφου ανήκεις αλλού.
Μαρίνα: Αφου έχουμε ερωτική έλξη.Αφού την χαρήκαμε.
Αντώνης: Εσύ.Εγώ ισοπεδώθηκα.
Μαρίνα: Λες ψέμματα.
Αντώνης: Η ψυχή μου υποφέρει.Το κορίτσι του φίλου μου,προτίμησε εμένα
σε ώρες απουσίας του.
Μαρίνα: Μα έχει μεσάνυχτα δεν υποφέρει.
Αντώνης: Τίποτε δεν μένει κρυφό.Τρέμω.Θα τον πληγώσουμε με την απερισκεψία μας.
Μαρίνα: Αφου με τραβάς και σε τραβώ σαν μαγνήτης.
Αντώνης: Επρεπε να αντισταθούμε.
Μαρίνα: Πρίτς! Ήταν γραφτό να ευτυχήσουμε.Κι αν θες να συνεχίσουμε να ευτυχούμε.
Αντώνης: Ντροπή!
Μαρίνα: Ας το πάνω μου,θα τον χωρίσω ανώδυνα.Μετά συνεχίζουμε.
Αντώνης: Μη τον πληγώσεις.
Μαρίνα: Όχι!...Στο υπόσχομαι__________________________________________________________
Μιχάλης: Τι σκέφτεσαι;
Μαρίνα: Εσένα.
Μιχάλης: Αγάπη μου!
Μαρίνα: Χαίρομαι που μ αγαπάς.Του Αγ Βαλεντίνου να πάμε μια εκδρομούλα.
Τι λες;
Μιχάλης: Τώρα που είμαστε άνεργοι,να διαβασουμε να πάρουμε το πτυχίο μας.
Μαρίνα: Την έχω ανάγκη την εκδρομή.Μου σύστησε ο γιατρός να βγαίνω,να παίρνω καθαρό αέρα στην φύση.
Μιχάλης: Φάε φακές να σου ανεβεί ο αιματοκρίτης.
Μαρίνα: Μιχάλη,δεν μου το πρότεινε ο παθολόγος.
Μιχάλης: Αλλά;
Μαρίνα: Ο ψυχολόγος.
Μιχάλης: Γιατί ο ψυχολόγος; Γιατί πήγες σε ψυχολόγο;
Μαρίνα: Ξέρεις ο χωρισμός των γονιών μου,μου φερε τα πάνω κάτω.
Δεν αισθάνομαι καλά.Χάνω την γη κάτω απο τα πόδια μου.
Μιχάλης: Εσύ είσαι δυνατό κορίτσι.
Μαρίνα: Άλλο τι φαίνομαι κι άλλο τι είμαι.
Μιχάλης: Δεν σε πιστεύω.Δεν έχω δει νασαι πουθενά αδύναμη. Δεν κολλάς...τραβάς με θάρρος μπροστά.
Μαρίνα:Δεν έχω την ασφάλεια των γονιών μου.Χάνω την αυτοπεποίθησή μου.
Δεν αντλώ αγάπη.
.Μιχάλης: Εχεις την δική μου.
Μαρίνα: Ευχαριστώ Μιχάλη,αλλά δεν είναι το ίδιο. Αν είμαστε παντρεμένοι
 θα χα ασφάλεια,δεν θα χα ψυχολογικό μείον.
Μιχάλης: Δεν το πιστεύω αυτό που ακούω.
Μαρίνα: Γιατί δεν είσαι στην θέση μου.
Μιχάλης:Να πας να σε κοιτάξει και ψυχίατρος.
Μαρίνα: Ναι. Έχω κλείσει ραντεβού.
Μιχάλης: Ο ψυχολόγος σου το πε;
Μαρίνα: Ναι αγάπη μου.
Μιχάλης: Γι αυτό δεν πέρασες ούτε ένα! Ούτε ένα μάθημα.
Μαρίνα: Γι αυτό.Όταν χάνουμε την εξεταστική δυό πράγματα μας συμβαίνουν ήείμαστε φορτωμένοι με ψυχολογικά προβλήματα ή είμαστε ερωτευμένοι.
Μιχάλης: Θυμάσαι το δεύτερο εξάμηνο,που χαμε γνωριστεί;
Μαρίνα: Αν θυμάμαι; Τις στιγμές ευτυχίας δεν τις ξεχνώ. Τα μαθήματα ξεχνώ.
Μιχάλης: Μου ήταν αδύνατον να διαβάσω. Έκλεινα τα μάτια να ξεκουραστούν
απο το αφηρημένο διάβασμα,και σε βλεπα μπροστά μου.
Μαρίνα: Κι γω το ίδιο.
Μιχάλης:Βρήκες περίοδο να πας σε γιατρούς.
Μαρίνα:Εσύ να πας καλά,όλα να τα περάσεις.Έχεις να πας και στρατιώτης.
Μιχάλης: Θα πάω και θα αποκτήσω και γω ψυχολογικά.Σαν τον φίλο μου τον Αντώνη.
Μαρίνα: Τι έχει ο βαρετός φίλος σου;
Μιχάλης: Δεν είσαι καλα..υπάρχει πιο ευχάριστος τύπος, απο τον Αντωνάκη;
Απο το καλοκαίρι που γύρισα απο το χωριό μου,έχει όλο σκυμμένο το κεφάλι του.Του μιλώ και μονολεκτεί.
Μαρίνα: Και τον λες ευχάριστο; Εγώ όταν τον βλέπω βγάζω καντήλες.
Μιχάλης: Υπερβολική.Άμα πας ..στον ψυχίατρο,και μείνεις ικανοποιημένη,
να στείλω και τον Αντώνη.Μπορεί να πάω μαζί του.Είναι χάλια σου λέω.
Μαρίνα: Μιχάλη,πήγα.Απο κει έρχομαι.
Μιχάλης: Πότε πήγες;
Μαρίνα: Το γοργό και χάρι έχει...δεν αντέξα απο αγωνία.
Μιχάλης: Τι είπε;
Μαρίνα: Πως να στο πω...πως θα το πάρεις.Μ αγαπάς;
Μιχάλης: Λέγε μην με νευριάζεις.
Μαρίνα: Πρέπει...αχ! πρέπει...αχ!αχ!
Μιχάλης: Την ψυχή θα μου βγάλεις;
Μαρίνα: Δεν θέλω να σε τρομάξω.
Μιχάλης: Πες το!
Μαρίνα: Δεν στο λέω ..νευρίασες και νοιωθω ανασφαλής,τρομοκρατημένη.
Μιχάλης:Βρε κοριτσάκι μου,απο ενδιαφέρον..απο αγάπη,φωνάζω.
Μαρίνα: Ναι απο ενδιαφέρον.Μιχάλη θα νοσηλευτώ για μια εβδομάδα.
Μιχάλης: Ε! Και που το κακό; Άδικα μ έσκασες!
Μαρίνα: Ωστε μ αγαπάς;
Μιχάλης: Λοιπόν θα πάμε εκδρομή.
Μαρίνα: Τέλεια!
Μιχάλης: Μ αρέσει να  σε βλέπω να γελάς.
Μιχάλης: Σκούρα τα πράγματα μάγκα μου!
Αντώνης: Ωστε θα μπει σε νευρολογική κλινική.Κρίμα την κοπελίτσα.
Μιχάλης: Εσυ την λυπάσαι κι αυτή σε λέει βαρετό.
Αντώνης: Δεν ταιριάζουμε γι αυτό.
Μιχάλης:Το πα στον πατέρα μου,μου λέει, γίνε λαγός.
Αντώνης: Δεν την αγαπάς;
Μιχάλης: Έχει μια γοητεία...τίποτε άλλο.
Αντώνης: Θα την αφήσεις τώρα που σε χρειάζεται;
Μιχάλης: Τώρα,για να την θεραπεύσουν οι τρελογιατροί.
Αντώνης: Και αν την δεις μετα μ άλλον;
Μιχάλης: Πρώτα θα με δει αυτή μ άλλη.
Αντώνης: Εγω την λυπάμαι.
Μιχάλης: Σου χρειάζεται ένας ψυχίατρος.Αν δεν της ήσουν βαρετός,θα κάνατε παρέα.
Αντώνης: Δεν θα ζήλευες;
Μιχάλης: Αν ήταν καλά,ναι. Τώρα όχι! Θα στενοχωριόμουν  για σένα.
Αντώνης: Γιατί δεν είναι καλή κοπέλλα;
Μιχάλης: Καλή,καλή...χαριτωμένη.Την παρατηρούν όλοι όταν κυκλοφορούμε.
Αντώνης: Τότε γιατί την αφήνεις;
Μιχάλης: Είμαι ρατσιστής στους αρρώστους. Τους μισώ.
Αντώνης: Τι λες; Ντροπή σου!
Μιχάλης: Την αλήθεια.Δεν αντέχω τους αρρώστους.
Αντώνης: Γειά σου Μιχάλη.
Μιχάλης: Γειά σου  ευαίσθητε Αντώνη.Θα υποφέρεις πολύ στην ζωή
Αντώνης: Μαρίνα!...
Μαρίνα: Αντωνάκη μου,τα κατάφερα,δεν θέλει να με ξαναδεί.
Αντώνης: Αλεπού!
Μαρίνα: Δεν άξιζε Αντώνη,αλήθεια σου λέω. Στραβώθηκα τον ερωτεύτηκα
μα όταν τον καλογνώριζα το ενστικτό μου κλώτσαγε σαν μουλάρι.
Αντώνης: Και με μένα;
Μαρίνα:Αντωνάκη μου!Η ψυχούλα μου γίνεται μαγνήτης και σε τραβάει..θέλει
την δέσμευση με την ψυχούλα σου.Εισαι η δύναμή μου!
Αντώνης: Ακριβώς το ίδιο κει η δική μου. Τι όμορφο το χαμόγελό σου!
Μαρίνα: Τι λαμπερό το χαμόγελο σου Αντωνάκη μου!
Αντώνης: Είσαι πραγματικά τρελή!
Μαρίνα: Ναι,Ισοπεδώθηκα για την αγάπη μας!
Τέλος

《Γκαλουπτσοί》

Γεια και χαρά φίλοι μου!

Δέσποινα: Σε οκτώ μέρες έχουμε χριστούγεννα.
Πως περνάει έτσι γρήγορα ο χρόνος,,,Ρόμυ,μ ακούς;

Ρόμυ: Σ ακούω.

Δέσποινα: Τι σου λεγα;

Ρόμυ: Τα ίδια που λες κάθε χρόνο,τέτοιες μέρες.

Δέσποινα: Χαίρομαι που μ ακούς,

Ρόμυ: Και γω που πάτησες τον εγωισμό σου,και ήρθες να μας δεις.

Δέσποινα: Σας αγαπώ...αλλιώς...θα με έβλεπες στην κηδεία σου.

Ρόμυ:Λες,σαχλαμάρες.

Δέσποινα: Θα ρχοσουν αν δεν ερχόμουν;

Ρόμυ: Όχι.

Δέσποινα:Εγω φταίω που ρθα.Δεν ερχόμουν μια και καλή στην
κηδεία σου.

Ρόμυ: Θες να σου κάνω ένα καφεδάκι

Δέσποινα: Ουφ! Επιτέλους,μπήκες στο νόημα.

Ρόμυ:Η μανούλα σου τι κάνει; Είναι ακόμη ανασφαλής;

Δέσποινα: Αλλάζει ο άνθρωπος μετά τα τριάντα του;

Ρόμυ: Πως,αλλάζει..η γνώση,τα λάθη του,τον αλλάζουν.

Δέσποινα: Η μάνα μου,όσο θα ζει...δεν θα αλλάξει μυαλό..θα χειροτερεύει.

Ρόμυ: Αλοίμονο.. ισχύει για όλους στην τρίτη ηλικία.

Δέσποινα: Άμα φτάσουμε στην τρίτη ηλικία,θα μάθουμε.

ΡόμυΤι κάνει ο Μπόγκνταν;

Δέσποινα: Σου στέλνει χαιρετίσματα μαζί με την υπομονή του.

Ρόμυ: Αυτή η ενίσχυση με ανησυχεί.

Δέσποινα: Σε αγαπά..όσο κι γω.

Ρόμυ: Στην κηδεία μου θα ρθείτε μαζί;

Δέσποινα: Κάνει εξαγωγή φρονιμίτη,στην μητέρα μου.Τον λυπάμαι.

Ρόμυ: Είσαι ευτυχισμένη;

Δέσποινα: Ναι...πολύ!

Ρόμυ: Η μαμά σου,έπαψε να με καταριέται;

Δέσποινα: Σε ζηλεύει,που σ αγαπώ.

Ρόμυ: Εσύ ευθύνεσαι γι αυτό.Δεν λέμε οτι μας συμβουλεύουν άλλοι,
πως να πορευτούμε με το δικό μας θέλημα.

Δέσποινα: Ναι...δεν έπαιρνα αποφάσεις ποτέ για το καλό μου.
Πάντα κάποιος με βοηθούσε να κάνω ένα σωρό λάθη.
 Εσύ με βοηθήσες,δεν το ξεχνώ.
Ήμουν τόσο φοβισμένη,χωρις αυτοπεποίθηση.
Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε.
Εγω ήθελα να σπουδάσω.Ο πατέρας μου συμφωνούσε.
Η μητέρα μου διαφωνούσε.Εσένα, ρώτησα τι να κάνω;
Είναι δύσκολο να σπουδάζεις μακριά απο το πατρικό σπίτι.Αν όμως
πολύ το επιθυμείς...θα τα καταφέρεις.Είσαι έξυπνη.
Αυτό μου χες πει.Είσαι έξυπνη,δεν μου τοχε πει ποτέ η μητέρα μου.
Μόλις γύρισα στο σπίτι..το κανα θέμα. Η μητέρα μου αντέδρασε
άσχημα..με χαστούκισε. Ο πατέρας μου την ημέρα που θα επέστρεφε
στην Γερμανία να δουλέψει μου πε πολύ ήρεμα μπροστά στην εξώπορτα
σαν να μην ήθελε να τον ακούσει η μητέρα μου.Μάζεψε τα πράγματά σου...
θα σε πάρω μαζί μου, να σπουδάσεις στην Γερμανία.
Η χαρά μου,έφτασε μέχρι τον ουρανό! Έριξα δυο παλτό δυο ζευγάρια παπούτσια σε μια βαλίτσα και δυό ρουχαλάκια και ήμουν έτοιμη σε ένα τέταρτο.Το πιο γρήγορο ραντεβού μου!
Η μητέρα μου,όταν αντιλήφθηκε τι παιζόταν,χύμηξε πάνω στον πατέρα μου,του γρατζούνισε το πρόσωπο,με τα νύχια της.
Εκείνος δεν μίλησε. Άχνα δεν έβγαλε...με πήρε και φύγαμε.

Ρόμυ: Έμεινε μόνη της.Σκληρή τιμωρία.

Δέσποινα: Ήταν δικό της λάθος. Η απουσία του μπαμπά μου,την διευκόλυνε
να τον αντικαταστήσει.Αυτά μαθαίνονται...Δεν της είχε πια εμπιστοσύνη.
Εκείνη βλέποντας την έντονη αγάπη που απέκτησα απο κείνον,άρχισε
να μου κάνει μαύρη την ζωή μου. Αυτό έκανε τον πατέρα μου να με πάρει μαζί του,να με προστατεύσει.
Όταν φύγαμε..ήμουν διπλά ευτυχισμένη.Μια που θα πήγαινα να σπουδάσω
και μια που θα γλύτωνα απο την γκρίνια της μητέρας μου.
Στην Γερμανία σπούδασα στην σχολή καλών τεχνών.
Εσείς το χατε πει όταν ζωγραφίζαμε με την Ιφιγένεια την Μαντώ Μαυρογένους στο σχολείο.
Εσύ Ρόμυ,είχες ενθουσιαστεί μαζί μου.Μια ψυχούλα δώδεκα χρονών ήμουν.
Απόρησα μαζί σας.Αντί να υπερασπίζεστε την Ιφιγένεια που ζωγράφιζε
εξ ίσου ωραία...χαιρόσαστε με τον Μαρκ για μένα.Γιατί;

Ρόμυ: Ε..άλλο το ταλέντο του παιδιού μας,κι άλλο το δικό σου...αυτό ήταν
πηγαίο..δεν περιγράφεται με τι άνεση κινούσες το πινέλο και ζωγράφιζες.
Η Ιφιγένεια ξεπατίκωνε και δεν έσβηνε τα λάθη της με το πινέλο.
Γιατί να μην χαρούμε για το ταλέντο που σου δωσε ο Θεός;

Δέσποινα:Κερδίσατε την αγάπη μου.Σας θαύμαζα σαν γονείς.
Πρώτυπο!Που δεν είχα απο  την οικογένεια μου.Α! Τι έλεγα;Α!
Εκει γνώρισα τον Μπογκντάν. Φοιτητή ιατρικής απο την Ουκρανία.
Τον λαχτάρησα αμέσως!

Ρόμυ: Τρομάρα σου!

Δέσποινα: Ναι..ένα και πενήντα γω,ένα και εννενήντα αυτός.Χα!Χα!
Απο δω τον είχα,απο κει τον είχα ...με πρόσεξε.Μην σου πω παρεξηγήθηκε
όπου πήγαινε ήμουν και γω.χα!χα!χα! Και οι άλλες κοπέλλες,κουκλάρες!
Έκανα και παλαβομάρες για να κεντρίσω την προσοχή του.

Ρόμυ: Δηλαδή;

Δέσποινα: Πουλούσα ένα μάρκο τις ζωγραφιές μου,στην γειτονιά μας.

Ρόμυ: Στην γειτονιά τον γνώρισες;

Δέσποινα: Ναι. Όλοι οι φουκαράδες της Ευρώπης,στην ίδια γειτονιά καταλήγουν.

Ρόμυ: Πως ήξερες οτι σπουδάζει γιατρός;

Δέσποινα: Είχε έναν φίλο στην ίδια πολυκατοικία που μέναμε και μεις.
Ο άλλος δούλευε μαζί με τον πατέρα μου,σ ένα εργοστάσιο της περιοχής.

Ρόμυ: Πως τον έλεγαν τον φίλο του;

Δέσποινα: Μαρκ

Ρόμυ: Ω!

Δέσποινα: Ναι..απο το Μάρκος.

Ρόμυ: Συνέχισε.

Δέσποινα: Ήταν και οι δυό πολλοί καλοί,αγόραζαν που και που τα σχέδια  μου.

Ρόμυ: Ο πατέρας σου,τι έλεγε;

Δέσποινα: Αααα! Ο πατέρας μου,μόνο δούλευε..και την Κυριακή με έπαιρνε
και πηγαίναμε σε ελληνική ταβέρνα να φάμε.Χαμπάρι δεν πήρε.
Πουλώντας τις ζωγραφιές μου,μάζευα  χρήματα να πάω μια μέρα στην
Ν.Υόρκη ,όνειρο ζωής.

Ρόμυ: Ακριβό όνειρο!

Δέσποινα: Ναι..μια περουσία κοστίζει.

Ρόμυ: Και με τ άλλο όνειρο, πως τον τύλιξες;

Δέσποινα:Αααα..δεν τον τύλιξα...μόνος του τυλίχτηκε.Άκου, τον τύλιξα;Έλληνας είναι; Που ναι δυσεύρετοι; Στην Ουκρανία τα παλληκάρια περισσεύουν!...Εγώ απλά βρισκόμουν δίπλα του κάθε Τετάρτη και Κυριακή που ερχόταν να δει τον Μαρκ,τον φίλο του,Μετά απο λίγους μήνες ήρθε και ο Πέτρο,ο αδελφός του απο τα Καρπάθια..που ζουν...να δουλέψει,κοντά στον Μαρκ.
Ο πατέρας μου ήταν ήδη φίλος με τον Μαρκ.
Μια μέρα που γιόρταζε ο κυρ Γιώργος,ο μπαμπάς μου,τους κουβάλησε
στην ταβέρνα που τρώγαμε να τους κεράσει ένα κρασί και ένα γουρουνόπουλο.Με τα μούτρα έπεσαν..όλο το φαγαν.

Ρόμυ: Χα! Χα!χα! Έτσι τρώνε όλα τα αγόρια..μέχρι σκασμού!
Εσύ πως φέρθηκες;

Δέσποινα: Σαν σιγανοπαπαδιά. Με χαμηλωμένο βλέμμα.Υπέφερα.
Ήθελα να τον δω αλλά δεν ήθελα ο μπαμπάς μου να με υποπτευθεί
Έτσι έπαιζα με το χερούλι της τσάντας μου,το διέλυσα.Χα!Χα!
Πήρε θάρρος ο ψηλός! Εγώ σταμάτησα να κάθομαι δίπλα του στο παγκάκι,
στις σκάλες,στην μαντρούλα της πλατείας.Τώρα ερχόταν εκείνος και
καθόταν δίπλα μου. Μου αγόραζε όσες ζωγραφιές είχα ετοιμάσει να
πουλήσω. Οι άλλοι δυο ταχαν με ωραίες γυναίκες.
Έσκαγα απο την ζήλεια μου. Τι ομορφιά ! Γιατί είναι τόσο όμορφες Ρόμυ;

Ρόμυ: Χα!χα! Εσένα όμως προτίμησε το ψηλό κυπαρισσάκι.

Δέσποινα: Ναι.Έχω βλέμμα!

Ρόμυ: Χα!Χα!

Δέσποινα: ...Άσε Ρόμυ,όποτε είχε ήλιο...αυτές τις ημέρες έκανα ηλιοθεραπεία στο γρασίδι της πλατείας.

Ρόμυ: Επιτρέπεται;

Δέσποινα: Μόνιμο το φαινόμενο.

Ρόμυ: Κι κείνος;

Δέσποινα: Γούρλωνε...Χα! Οι άλλες καλύτερες..πολύ καλύτερες..αλλά
ο στόχος του, ήμουν εγώ! Αμεεέ!..Κάναμε όνειρα..ταξίδια ...αταξίδευτα..χα!χα!
Ταξιδέψαμε σ όλες τις χώρες της Ευρώπης...καταλήξαμε οτι η Ουκρανία είναι η ομορφότερη χώρα στην Ευρώπη.

Ρόμυ: Ντροπή σου! Η Ελλάδα είναι η ομορφότερη!

Δέσποινα: Γιατί; Έχεις πάει στην Ουκρανία; Έχεις δει τις ατελείωτες πεδιάδες της,τους κομψούς ναούς της; Τις γέφυρες; Τα μουσεία τους;Τις γιορτές τους,την υπερηφάνεια τους για τον εθνικό τους ύμνο; Δεν πέθανε ακόμη η δόξα και η λευτεριά...Έχεις φάει Γκαλουπτσοί;

Ρόμυ: Όχι!Δεν πάω εκει ...ακόμη το τσέρνομπιλ...πλανιέται.

Δέσποινα: Αφού δεν έχεις πάει,πως ξέρεις οτι η Ελλάδα είναι ομορφότερη;
Ο Θεός..δεν αδίκησε κανένα τόπο. Και τώρα Ρόμυ,με παίρνει να μην συμφωνήσω μαζί του; Αν δεν του λέω ναι..ναι...θα φύγει ο παίδαρος...και γω τον αγαπώ!Και στο Κίεβο μου πε να πάμε...εκει κοντά είναι και το τσέρνομπιλ δεν έφερα αντίρρηση.. ας πάθω και δερματικά...και δω ο ήλιος, μας καίει.

Ρόμυ: Καλά Δεσποινάκι,ότι πει ο ομορφούλης σου.

Δέσποινα: Εεεεε δεν είναι κούκλος,εμένα, μ αρέσει κι αυτός και η χώρα του

Ρόμυ: Χα!χα!

Δέσποινα:Μετά ο μπαμπάς ξαφνικά γέρασε και ξαφνικά πέθανε απο καρδιακή ...εξάντληση.Έχασα την γη κάτω απο τα πόδια μου.Τα μάζεψα και γύρισα στην Αθήνα. Όταν συνήλθα μετά απο πέντε μήνες,η μητέρα μου,δεν μ άφηνε να φύγω να συνεχίσω τις σπουδές μου.Ετσι  της, τόσκασα.
Όταν γύρισα πίσω βρήκα μόνο τον Μαρκ.Τον ρώτησα και μου πε οτι γύρισαν
στην χώρα τους.Δεν...νοιώθουν άνετα στην Γερμανία,ο κόσμος...βλέπεις ο
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος...ήταν εγκληματικός...άφησε τα ίχνη τους,στις καρδιές και της δικής μας γενιάς.
Έφυγα..γύρισα στην Ελλάδα. Η μητέρα μου,μου κλεισε την πόρτα.
Σε σας βρήκα καταφύγιο, Με την Ιφιγένεια πήγαμε ταξίδι χριστουγεννιάτικο
στην Ρουμανία. Το θυμάστε;

Ρόμυ: Ξύλο που θέλετε...

Δέσποινα: Ναι.πήγαμε Ρουμανία ...στα καρπάθια όρη λίγα χιλιόμετρα απο το χωριό του.Και στις επτά του Γενάρη,που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα μια που πάνε με το παλιό ημερολόγιο,πήραμε το αεροπλάνο και είδαμε πιάτο όλη την Ουκρανία.Μετά διασχίσαμε τις ατελείωτες πεδιάδες  και γυρίσαμε στα καρπάθια όρη,στο χωριό του.
Μόνο που δεν λυποθύμησε όταν με είδε. Η καημένη η Ιφιγένεια οτι σουβενιρ
σας είχε αγοράσει απο την Ρουμανία,το βαλε στην αγκαλιά του.
Τον αφόπλισε με μια κίνηση.

Ρόμυ:Γιατί,βαστούσε όπλο;

Δέσποινα: Όχι καλέ,είχε μια τάση να με δείρει. Είχε γίνει κόκκινος σαν το παντζάρι, Σίγουρα είχε πίεση.Το ποτάμι δίπλα, Ρόμυ,εύκολα θα μας πετούσε αν του κοβε εκείνη την ώρα.

Ρόμυ: Δεν σ αγαπούσε;

Δέσποινα: Στην  Λειψία,ήταν εφήμερος έρωτας.

Ρόμυ: Και κατάπιε τον θυμό του,σας γνώρισε στην οικογένεια του.
Και υποσχέθηκες ένα λαμπρό μέλλον...που; Στην Ελλάδα της κρίσης.

Δέσποινα: Ορθόδοξος Ρόμυ,βαπτισμένος!Κανένα πρόβλημα.

Ρόμυ: Κι έτσι γυρίσατε τέσσερεις απο το ταξίδι στην Ρουμανία,

Δέσποινα: Και συ Ρόμυ,αγανάκτησες με τα ελαφρά μυαλά μας!

Ρόμυ: Και η μανούλα σου,άρχισε τον πόλεμο,τις κατάρες οτι σου
 ξεσηκώνω το μυαλό. Είχε δίκιο..σας φιλοξένησα σας πάντρεψα,
και μόλις σταθήκατε στα πόδια σας,σας έδιωξα.

Δέσποινα: Καλά έκανες λέει ο Μπόγκνταν,η μητέρα μου,είχε αφηνιάσει.
Ακόμη,δεν μπορεί να  πιστέψει οτι παντρεύτηκα Ρώσο.

Ρόμυ: Α! Δεν είναι Ρώσος,είναι Ουκρανός.Μιλάει ουκρανικά.

Δέσποινα: Και ρώσικα,και εγγλέζικά και ελληνικά.

Ρόμυ: Είναι εξαιρετικός νέος! Είσαι τυχερή!

Δέσποινα: Το ξέχασα...τα χριστούγεννα, σας καλούμε να γιορτάσουμε
 στο σπίτι μας.

Ρόμυ: Με την μανούλα σου παρούσα...μαύρα Χριστούγεννα θα περάσω.
Να μου λείπει.

Δέσποινα: Θα σας ζητήσει συγνώμη. Μια χούφτα χαπάκια παίρνει για να
γίνει καλά απο τα ψυχολογικά της,
Ρόμυ: Αδύνατον!

Δέσποινα: Εσυ που σαι άγγελος!

Ρόμυ: Άσε τα καλοπιάσματα.

Δέσποινα: Α! Να!.. Ο Μπογκ! Ήρθε!

Ρόμυ: Καλώς τον!

Μπόγκ: Χρόνια πολλά Ρόμυ,σε θέλουμε τα Χριστούγεννα να γιορτάσουμε μαζί
Σε παρακαλωωωώ!

Ρόμυ: Αποκλείεται!

Μπόργκ: Έχω καλέσει κι όλους τους πελάτες που μου σύστησες να το γιορτάσουμε.

Ρόμυ: Αν είχες δικό σου διαμέρισμα,στης πεθεράς σου,δεν πάω.

Μποργκ: Μα...μίλα και σύ.


Δέσποινα: Να ρθουμε δω; Να φέρουμε και την μητέρα μου;

Ρόμυ: Μμμμ! Καλύτερα,γκαλουπτσοί.!λαχανοντολμάδες!Ε,λαχονοντολμάδες!

Μποργκ:Χα!Χα! Δεν κρατιέμαι..θα της το πω...ας το μάθει αργότερα η πεθερά μου.

Δέσποινα: Αφου δεν κρατιέσαι ξεφούρνισέ το!

Μποργκ: Θα γυρίσω στην πατρίδα μου,εκεί θα δουλέψω ,..εκεί θα γεννηθεί
το παιδί μας!Θα ρθεις να μας το βαπτίσεις.Θα δεις την όμορφη χώρα μου!
Θα μαγευτείς! Είναι πολύ φθηνά..όλα Ρόμυ.
Τι έχεις να πεις;

Ρόμυ: Είστε Γκαλούπετσι!

Μποργκ: Έίμαστε Λαχανοντολμάδες! Χα!Χα!

Αγκαλιές και φιλιά,γέλια και πολλές ευχές...μέχρι τα χριστούγεννα.
Τέλος

Η αράχνη,η μούχλα κι η σκόνη.

Γειά και χαρά Φίλοι μου!
Ρωξάνη:Καίτη!..Καιτούλα!...Κατίνα!...Αικατερίνη!....Ρίνα!...Κατερίνα!...Κατίγκω!...
Καίτη: Τώρα..θα θελα να μουν η Κατίγκω,να σε πιάσω απο το μαλλί και να μην αφήσω τρίχα στην κεφαλί σου.Άκου, Κατίγκω!Κατίγκω,με προσφώνησες; Τώρα θα σε φωνάζω Ροκάνα...να δεις σ αρέσει;
Ρωξάνη: Έλα φιλενάδα...μια πλάκα έκανα να γελάσουμε.
Καίτη: Πλάκα έκανες και χθες στην αγρυπνία,που πήγαμε να πάρουμε την ευλογία του Επίσκοπου,και μπερδεύτηκες  στο χαλί και παρά λίγο να τον μισερώσεις; Μα πως το κανες;
Ρωξάνη: Εγώ είμαι γκαντέμω, σε μένα έλαχε.
Καίτη: Απρόσεχτη!Κοκάλο!
Ρωξάνη: Με ματιάζετε...αλλιώς δεν εξηγείτε.
Καίτη: Πες τα μας τώρα..γκαβή!...Το πανέρι με τον βασιλικό,
δεν το δες και έπεσες μέσα;
Ρωξάνη: Αφού έσπρωχναν...κόσμος..και κοσμάκης,πατάνε
μια και τρεις φορές τον χρόνο στο ναό,και φέρνουν όλες
τις σεισμικές δονήσεις της Κω.
Καίτη: Πάλι άλλοι φταίνε..εσύ ποτέ!...
Ρωξάνη: Κατίγκω ήρθα για καφεδάκι όχι για καυγαδάκι.
Καίτη: Πάλι Κατίγκω;
Ρωξάνη: Με εκνεύρισες,λες και δεν βλέπω τα χάλια μου,μου τα υπενθυμίζεις.
Καίτη: Χάλια,μόνο χάλια; Ο επίσκοπος δεν σε είπε πολύ όμορφη;
Ρωξάνη: Με τέτοια τρομάρα που πήρε...εξόρκισε το κακό!
Καίτη: Είδε την ψυχούλα σου,γιατί στο πρόσωπο δεν λες και πολλά.
Ρωξάνη: Σιγά φιδοφιλενάδα μην μου πεις  οτι με βλέπω στον καθρέπτη
και τρομάζω..
Καίτη: Μπορεί να στο πε γιατί απο όλες ήσουν πιο σεμνά ντυμένη.
Ρωξάνη: Κατίνα!..Κατίνα!...μ όλη την σημασία της λέξεως.
Καίτη: Εγω Κατίνα; Που πέρασες μέσα απο τα καθίσματα και παρέσυρες δυο
κυρίες και φώναζαν;
Ρωξάνη: Τι απλώνουν τα πόδια τους,στο σαλόνι τους κάθονται;
Καίτη: Όλο γκάφες!
Ρωξάνη: Χθες το βράδυ,μου πρότεινε η Σοφία  να καθήσουμε στο Θησείο
να με κεράσει μια μπύρα.Και ξέρεις τι της είπα;
Καίτη: Τι;
Ρωξάνη: Ε...μην με κοροιδεύεις;
Καίτη: Λέγε..κι άλλη φορά..έξω απο το σπίτι σου να μην χαζολογάς
με τον άντρα σου. Τι; έεεε; Ξεσηκώνεις τα αρσενικά μας.
Ρωξάνη: Μου χρεώνεις γκάφα; Να καταλάβω; Τον ρώταγα ψυθιριστά.
Καίτη: Μην αλλάζεις κουβέντα.,λέγε ήπιατε την μπύρα;
Rωξάνη: Θα με τρελλάνεις!!
Καίτη: Εγώ; Ή εσύ που περνάς απο την πιάτσα των ταχί,και ανοίγουν
 αυτόματα τριάντα πόρτες αυτοκινήτων να βγουν τα σωφέρεια να σε χαζέψουν;
Ρωξάνη: Πωπώ! Κουτσομπόλα!..Ποιος τα λέει όλα αυτά;Τι κακοήθειες!
Α! Μέχρι εδώ...δεν θα μου ρίχνεις το ηθικό μου συνεχώς...τι φιλενάδα
 είσαι συ καλέ; Ούτε ο εχθρός μου δεν θα τόλμαγε να με πληγώσει...
Πιες τον καφέ μονάχη σου,άλλωστε κόκκαλα έχει..πότε θα βράσει
το απόγευμα;
Καίτη: Πες μου τι έκανες στην Σοφία,και πήγαινε να πιεις καφέ στην Σία,
στην Μαρία,στην Ρόμυ.Σκασίλα μου!...
Ρωξάνη: Μπα; Που θα σου πω; Ανακρίτρια, δικάζεις και καταδικάζεις.
Θα πάω στην Ρόμυ,που όλο γελάει και μου λέει οτι τα κατάφερα.,.
να τους κάνω να γελούν μια εβδομάδα.
Καίτη: Σιγά-σιγά..μην το πάρεις κι απάνω σου.Γκαφατζού!
Ρωξάνη: Φεύγω ...μείνε με την περιέργεια.Goodbay!...
Καίτη: Σε ποια θα πας;
Ρωξάνη: Σιγά μην σου πω.
Καίτη: Θα μάθω..τίποτε δεν μένει κρυφό!
Ρωξάνη: Άμα
UΡωξάνη: Ευα!...Ευα!..Να δούμε αθανασία Θεέ μου! Κάνε το θαύμα σου!
Εύα: Καλώς την ! Ποιο ψαλμό απαγγέλεις;
Ρωξάνη: Της Κατίγκως!
Ευα: Έχω χάσει κανένα επεισόδιο;
Ρωξάνη: Α! Δεν νοιώθω καλά...άλλη και τούτη.Ξέχασα τα κλειδιά
στην Κατίγκω..πάω να τα πάρω...ικανή την έχω να πάει να δει τι φαγητό
μαγείρεψα. Γειά τα λέμε...η Παναγιά να μας βοηθάει,να κλείνουμε το
στόμα μας...παράδεισο δεν θα δούμε.
Ρωξάνη: Καίτη!...Καιρούλα!...Πέτα μου τα κλειδιά μου!..
Καίτη: Μολών λαβέ!
Ρωξάνη: Βιάζομαι.Πέτα τα!
Καίτη: Όρίστε...
Τα πετάει στα πόδια της.Και την κοιτάζει.
Ρωξάνη: Τι κοιτάς; Άντε μέσα.Θέλω να τα πιάσω.
Καίτη: Κι γω σε τι σε εμποδίζω;
Ρωξάνη: Δεν ξέρεις;
Καίτη: Ας το καλό σου! Να.. δεν σε βλέπω.
Ρωξάνη: Γειά!
Ρωξάνη: Ρόμυ!...Ρωμαία!...Ρουντίνα!...Ρούμελη!..Ρούλα!...Ρούσα!...Ρομίνα!..
Ιουλία!...Ιουλιέτα!...
Φώτης: Καλημέρα! Γιατί αλλάζεις το όνομα της μαμάς μου;
Ρωξάνη: Έτσι μ αρέσει. Μέσα ποιος είναι;
Φώτης: Κανείς! Εγώ μόνο..σου κάνω;
Ρωξάνη: Όχι!
Φώτης: Έλα να μου πεις τις γκάφες σου στην εκδρομή.
Πήγατε στο Σαχό;
Ρωξάνη: Πήγαμε.Να κάτσω στην κούνια;
Φώτης: Όπου γουστάρεις!
Ρωξάνη: Φέρε μου και νεράκι απο το ψυγείο...αν μπορείς;
Φώτης: Θες ένα φρέντο;
Ρωξάνη: Άκου..τι λέει; Ευχαριστώ. Και γω κουμπάρα στον γάμο σου.
Φώτης: Όχι κουμπάρα,αν θες να πιεις καφέ.
Ρωξάνη: Σωστά! Θα τον διαλύσω.
Φώτης : Έρχομαι...
Ρωξάνη: Περιμένω.
Φώτης: Ορίστε !...Και τυροπιττάκια...απο τα χεράκια του Μαρκ.
Ρωξάνη: Φορούσε γάντια όταν τα έπλαθε;
Φώτης: Πάντα.
Ρωξάνη: Πολύ τριχωτός! Και πως σιχαίνομαι την τρίχα στο φαγητό,δεν λέγεται.
Φώτης: Άσε τις τρίχες,και πες μου πως τα πέρασες;
Ρωξάνη: Όπως πάντα Φώτη,μέσα στην τρέλλα μου,την παλαβομάρα μου,την γκάφα μου.Θα σου πω τι όμορφα που πέρασα.Όχι τις γκάφες μου,άλλη φορά...Ξεκίνησα να πάω στο σπίτι της Ασήμω,στην Αγ Παρασκευή.
Για να φύγουμε μαζί το πρωί για το αεροδρόμιο.Πήρα ένα ταχί,
απο την πλατεία.Η βαλίτσα μου, μολύβι,ίδρωσα να την σηκώνω.
Φώτης: Τι είχες μέσα και ήταν βαριά; Μέχρι οκτώ κιλά επιτρέπεται.
Ρωξάνη: Ναι,το ξέρω, πήρα ένα νυκτικό και δυο αλλαξιές,τ άλλα
ήταν τα ασημικά απο την γειτονιά.Όλες κάτι ήθελαν να πάω στην Χάρι της.
Άλλες έστειλαν κεντήματα.Ασήκωτη η βαλίτσα τι να σου λέω..
Με βλέπει ο ταξιτζής,δεν μου λέει περάστε..σαν χάνος, με κοίταζε.
Πάω και γω στον επόμενο. Τότε συνήλθε κι άρχισε να τσακώνεται
με τον συνάδελφό του,που μου άνοιξε την πόρτα.Έφταιγα εγώ Φώτη;
Φώτης: Για συνέχισε..συνέχισε.
Ρωξάνη: Πηγαίνοντας,είδα την Ασήμω να βγαίνει απο το σούπερ μαρκετ.
Την φωνάζω απο το παράθυρο.
Μ ακούει,με βλέπει,κι αρχίζει να φωνάζει και να τρέχει.
Το ταχί ευτυχώς το πιασε φανάρι,και η Ασήμω μπήκε μέσα στο ταχί.
Μου λέει Μόλις σ άκουσα πάγωσα.Σκέφτηκα θα πάει πρώτη,και θα με
περιμένει. Άρχισα να τρέχω κι ευτυχώς σε πρόλαβα.
Πάμε σπίτι,μας χρεώνει ο ταξιτζής και τα ψώνια της Ασήμω.
Μετά έρχεται όλο το σόι της να με χαιρετήσει.Μέχρι να κοιμηθούμε
πήγε μία. Το πρωί σηκωθήκαμε στις τέσσερις.
Πάμε στην στάση μια παγωνιά!... Πέσανε τα μούτρα μας κάτω.
Φώτης: Τα πατήσατε;
Ρωξάνη: Όχι! Άλλα ήρθε φουλαριστό ένα αμάξι πάνω στο πεζοδρόμιο
και παρέσυρε την βαριά βαλίτσα μου.Αφού ήταν βαριά,
πως την παρέσυρε;
Φώτης: Κτύπησε κανείς;
Ρωξάνη: Όχι! Όλοι σώοι.Η Αγ Παρασκευή  μας προφύλαξε.
Μόνο τ αμάξι έγινε φυσαρμόνικα.Παλιοσίδερα!
Φώτης: Ο οδηγός του;
Ρωξάνη: Πολύ ευγενικός! Μεθυσμένος! Μου μάζευε
τα μπακίρια και τ ασημικά και  πήρε έναν  ύπνο μέχρι να ρθει η τροχαία
Η Ασήμω είχε μαζί της μια σακκούλα μαύρη σκουπιδιών
και με βοήθησε να τα μαζέψω.
Η βαλίτσα μου,κατέληξε στο σκουπιδοτενεκέ του δήμου.
Φώτης: Της Ασημίνας η βαλίτσα,έπαθε ζημιά;
Ρωξάνη: Την είχε κοντά της.Εγω την είχα
στην άκρη του πεζοδρομίου και έπαθε ζημιά.
Ήρθε το λεωφορείο γεμάτο τουρίστες.Όρθιες μία ώρα.
Και να χω τον φόβο μην σκιστεί η σακκούλα.
Τέλος πάντων, φθάσαμε στο αεροδρόμιο.
Ρωτήσαμε καμμιά δεκαριά υπαλλήλους για την
πτήση μας. Στον έλεγχο μου κράτησαν το νεράκι μου.
Καμάρωσαν και την μαύρη σακκούλα. Μετά καθώς
περνούσαμε απο την πόρτα που τσεκάρουν τα άτομα
σε μένα κτύπησε το κουδούνι.
Με έψαξαν δυο γυναίκες,τόσο αηδιαστικά που
αν δεν πήγαινα στην Χάρι Της,θα τους έδινα
απο ένα χαστουκάκι,να μάθουν να σέβονται.
Φώτης: Την δουλειά τους κάνουν. Φυλακή θες να πας;
Ρωξάνη: Ας πήγαινα. Ενδιαφέρον θα χει.
Ωραία θα πέρναγα. Θα κανα καινούργιες φίλες.
Φώτης: Τι λες; Παλάβωσες;
Ρωξάνη: Έλα ρε φώτη..λες και δεν ξέρεις τη γαιδούρα
είμαι στην υπομονή.
Φώτης: Πλάκα κάνεις;
Ρωξάνη: Φώτη,γλυκό καφέ μου κανες,δεν μου κάνεις
έναν μέτριο;
Φώτης: Βαριέμαι. Συνέχισε.
Ρωξάνη: Τρέχαμε στους διαδρόμους να βρούμε
την πύλη μας. Μισή ώρα στους διαδρόμους
τους κυλιόμενους,και να μου φεύγει το τσόκαρο
Φώτης: Τι χάζευες;
Ρωξάνη: Τους γερμανούς τουρίστες.Πολλοί
ήρθαν..
Φώτης: Γιατί σ ενόχλησαν;
Ρωξάνη: Δεν μ αρέσει η γλώσσα τους.
Φώτης: Και μένα η δική σου. Κόβει και ράβει.
Ρωξάνη: Και στο λεωφορείο που μπήκαμε για
το αεροπλάνο,μου σκίσαν την μαύρη σακκούλα.
Φώτης: Φυσικό,πόσο να αντέξει η πλαστική σακκούλα;
Ρωξάνη: Τα πήρα όλα στην ζακέτα μου ,σαν μπόγο.
Φωτης: Τα  ρούχα σου;
Ρωξάνη: Στην ζακέτα της Ασημίνας.
Αλλού κάθησα εγώ αλλού εκείνη.
Εγω είχα την τύχη να καθήσω με αεροσυνοδούς.
Εκείνη με μωρά.Και οι δυο μας δεινοπαθήσαμε.
Όλο μιλούσαν  οι αεροσυνοδοί ..τα μωράκια έσκουζαν.
Φώτης: Ενω εσεις είχατε πιει το αμίλητο νερό.
Ρωξάνη: Ναι. Απο τον φόβο μας,μόνο προσευχόμαστε.
Φώτης: Όταν ταξιδεύετε για να πάτε σε προσκύνημα
σας προστατεύει ο Αγιος. Να πηγαίνετε χωρίς φόβο.
Ρωξάνη: Το ξέρουμε. Αλλα όσο κι αν πιστεύουμε,
άνθρωποι είμαστε..λυγίζουμε.
Φώτης: Παρακάτω...
Ρωξάνη: Βγήκαμε τελευταίες απο το αεροπλάνο
μας περίμεναν εκατό άνθρωποι μέσα στο λεωφορείο
Είχαμε στην αγκαλιά ένα σωρό ασημικά..καταλαβαίνεις.
Φώτης: Ας ζητούσατε μια βαλίτσα απο τις αεροσυνοδούς
πωλούν διάφορες εταιρείες.
Ρωξάνη: Δεν μας το παν. Που να το ξέρουμε;
Βγήκαμε απο το αεροδρόμιο και μπήκαμε στο λεωφορείο
για την θεσσαλονίκη.Μόνο ανάσα παίρναμε..ασφυκτικά γεμάτο.
Φτάσαμε στην συμπρωτεύουσα. Ήταν μέρες της έκθεσης.
Κόσμος!...με χίλια ζόρια πήγαμε  να πάρουμε το λεωφορείο
για τον Λαγκαδά.Αγοράσαμε μπουγάτσες απο ένα μαγαζί
σαν της Αθήνας είναι...δεν μ άρεσαν.
Φώτης: Δεν περίμενα να πεις καλό λόγο..συνέχισε.
Ρωξάνη: Ε...πήγαμε ...πήραμε άλλο λεωφορείο για το Σοχό
Άλλοι έπαιρναν ταξί ..εμεις εκει να πάμε με λιγότερα έξοδα.
Πήγαμε με τα πόδια όλη την ανηφόρα του βουνού..είκοσι λεπτά
Ο καθαρός αέρας μας ξεκούρασε.Καστανιές!...Ωραία σκιά...
Φτάσαμε στην Χάρι Της.Τακτοποιηθήκαμε στον ξενώνα.
Όλα καινούρια κι εξοπλισμένα .Ωραίο μοναστήρι! Σαν κάστρο!
Φώτης: Πρώτη φορά έχεις πάει σε μοναστήρι στην Μακεδονία;
Ρωξάνη: Ναι.
Φώτης: Συγχωρεμένη.Συνέχισε...θες νερό;
Ρωξάνη:Όχι! Περάσαμε πολύ όμορφα! Αγρυπνίες μοναδικές!
Φιλοξενία άψογη! Το εικόνισμα μας συγκλόνιζε.
Ο γέροντας που την συνόδευσε τρισευλογημένος!
Πήραμε την ευχούλα του και της Γοργουπηκόου και φύγαμε
 μετά απο ένα τετραήμερο.Καταχραστήκαμε την φιλοξενία .
Του χρόνου θα πάμε..προς το τέλος.Θα την συνοδεύσουμε
στο λιμάνι της Ουρανούπολης. Βγαίνουν κάθε χρόνο τα δελφίνια και συνοδεύουν την βαρκούλα που είναι το Εικόνισμα.
Θέλω να το δω.Και δεν καίει βενζίνη το όχημα που την μεταφέρει
την Εικόνα Της.Ούτε όταν την φέρνουν στο Σαχό Ούτε όταν γυρίζει πίσω,
Τα θαύματα της Παναγίας μας! Φεύγω τώρα...ευχαριστώ για το καφέ.
Σου εύχομαι να πας κι σύ.
Φώτης: Ευχαριστώ Σκόνη.
Ρωξάνη: Ασε το παρατσούκλι μου..εξαφανίστηκε κι αυτό
απο τότε που άρχισα να πηγαίνω σε προσκυνηματικές εκδρομές.
Η σκόνη,η μούχλα κι η αράχνη...έχουν τώρα ενέργεια.
Φώτης: Χαίρομαι..χαιρετίσματα λοιπόν στις κόρες σου.Την αραχνούλα
ω! συγνώμη..την Θεοδώρα ήθελα να πω..και την Αγγελική,την μούχλα.
Ρωξάνη:χα!χα!χα! Δεν σε παρεξηγω τα λες χαριτωμένα..μπαγάσικο!..
Φώτης: Δεν είμαι μπαγάσας!
Ρωξάνη: Χα!χα!χα! Εύκολο να χαρακτηρίζεις μόνο τους άλλους.
Χα! Χα! Χα!...
Τέλος
Γεια και χαρά φίλοι μου!Ρόμυ: Καλημέρα,τι κάνεις;
Φωφώ: Ότι θέλω.
Ρόμυ: Τι θέλεις;
Φωφώ: Ότι έχεις περίσσευμα.
 Ρόμυ: Δηλαδή;
Φωφώ: Χαζή είσαι; Ότι έχεις περίσσευμα.
Ρόμυ: Πιο συγκεγκριμένα...μπορείς να μιλήσεις;
Φωφώ: Σου περισσεύουν πολλά;
Ρόμυ: Χρήματα;
Φωφώ: Και χρήματα. Έχω αφήσει απλήρωτους λογαριασμούς.
Ρόμυ: Θα δω...αν μπορώ να βοηθήσω.
Φωφώ: Κανένα πανωφόρι; Έπιασε ψύχρα.
Ρόμυ: Ναι.Πότε το θες;
Φωφώ: Και τώρα..δεν θα λεγα όχι.
Ρόμυ: Πάμε σπίτι Φωφώ: Κάποτε αγόραζα μάρκες. Δεν φανταζόμουν οτι θ αγόραζα
δεύτερο χέρι,οτι  θα ζητούσα να μου δώσουν ρούχο να σκεπαστώ.
Ρόμυ: Έλα μην στενοχωριέσαι θα αλλάξουν οι καταστάσεις.
Φωφώ: Δεν το πιστεύω.Πάμε μια βόλτα στους Αγ. Αναργύρους;
Ρόμυ: Είναι μακριά.
Φωφώ: Βρήκε η αδελφή μου τριάρι με 50 ευρώ νοίκι.
Ρόμυ: Μόνο;
Φωφώ: Πάμε να το δούμε;
Ρόμυ: Πάμε.Ξέρεις την οδό;
Φωφώ: Δεν ξέρω. Πάμε ρωτώντας.
Ρόμυ: Να πάμε ξέροντας ...όχι στα τυφλά.
Φωφώ: Μην ανησυχείς ,ξέρω .περίπου που είναι..θα το βρούμε εύκολα.
Μέσα στο βαγόνι του Μετρό.
Φωφώ: Κατεβαίνουμε Ομόνοια;
Ρόμυ: Δεν ξέρω.
Φωφώ: Θα ρωτήσω. ..(Απευθύνεται στον διπλανό της.)
Γνωρίζεται πως μπορώ να φτάσω στην Ν Ιωνία;
Κύριος: Κατεβείτε Ομόνοια,και παίρνετε τον ηλερκτρικό
προς Κηφισσιά.
Φωφώ: Είδες Ρόμυ,πόσο εύκολα θα πάμε;
Ρόμυ: Πού ακριβώς είναι το διαμέρισμα ξέρεις;
Φωφώ: Ναι καλέ,στους Αγ. Αναργύρους.
Πετάγεται μια κοπέλλα και λέει.
Κοπέλλα: Α! Τότε να κατεβήτε Σύνταγμα,να πάτε Αγ Παρασκευή
έξω απο το μετρό της Αγίας,θα πάρετε το 421 λεωφορείο και θα πάτε.
Φωφώ: Τ ακουσες Ρόμυ,φροντίζει για μας το σύμπαν,τόσο εύκολα.
Ρόμυ: Αποφάσισε ποια απάντηση θα ακολουθήσουμε.
Φωφώ: Την δεύτερη,θα πάμε στους Αγίους Αναργύρους,με μέσον
απο την Αγία Παρασκευή.
Ρόμυ: Δεν μ αρέσει η ιδέα του κύκλου,δεν πάει κανένα τρόλλεύ;
Φωφώ: Ξέρει κανείς,κανένα τρόλλεύ;
Ένας επιβάτης: Το τρόλλευ που κάνει κύκλο στην Ν Ιωνία
και περνά απο την Πανόρμου;
Φωφώ: Όχι. Μην με μπερδεύεις.
Μία επιβάτης: Το Α10 να πάρεις.Απο το σταθμό Λαρίσης.
Φωφώ: Σίγουρα;
Επιβάτης: Την κάνω συχνά αυτή την διαδρομή.
Φωφώ: Ρόμυ,μπερδεύτηκα.
Ρόμυ: Αφού το κατάλαβες,πάλι καλά.
Που πάμε; Πάρε τηλέφωνο την Καλλιόπη να σου πει οδό αριθμό.
Φωφώ: Καλά λες. Δεν πιάνει.
Ένας επιβάτης: Ο ηλεκτρικός είναι κλειστός,έχουν απεργία οι εργαζόμενοι.
Ρόμυ: Κατεβαίνουμε στο σταθμό Λαρίσης.
Φωφώ: Να πάμε Σύνταγμα.
Ρόμυ: Καλά θα κατεβούμε να πάρεις τηλέφωνο και συνεχίζουμε.Φτάσαμε.Κατεβαίνουμε.
Φωφώ: Ωχ!...δεν το σηκώνει...τι κάνουμε;
Ρόμυ: Κάτσε να περιμένουμε λιγάκι
Φωφώ: Νυχτώνει..και δεν βλέπω καλά.
Ρόμυ: Βλέπω γω.
Φωφώ: Δεν ξέρεις όμως την περιοχή.
Ρόμυ: Πάρε τηλέφωνο.
Φωφώ: Καλεί... Ελα, μ ακούς; Πάω με την Ρόμυ να δω το διαμέρισμα στην Ν Ιωνία. Που βρίσκεται; Ναι. .ναι..εντάξει..κατάλαβα.ευχαριστώ.
Ρόμυ, στην λεωφόρο Ηρακλείου και... και...να δεις ..στην οδό ενός ποιητή..
Κοντα στο ναό των Αγίων Αναργύρων.
Ρόμυ: Το καλό που σου θέλω να θυμηθείς τον ποιητή μέχρι να περασει
Ταξί.
Φωφώ: Λειβαδίτης.
Ρόμυ: Σίγουρη;
Φωφώ σε ήτα τελειώνει
Ρόμυ: Σκεψου!
Φωφώ: Σουρής.
Ρόμυ:Θυμήσου...γιατί δεν πάμε.
Φωφώ: Καραμανλής.
Ρόμυ:Ποιητή,Καραμανλή δεν έχουμε.
Φωφώ: Γιατί;
Ρόμυ: Θυμήσου γιατί επιστρέφουμε στην Ν Ελβετία.
Φωφώ: Δεν ρωτάμέ τόν ταξιτζή;
Ρόμυ:Δώσε Θεέ μου, υπομονή
.Φωφώ: Πως  λέγανε τον καθηγητή των μαθηματικών;
Ρόμυ: Γιατί,έναν είχαμε;
Φωφώ: Αυτόν που σε φλέρταρε.
Ρόμυ:Εμένα;
Φωφώ: Ναι μωρέ..που του άρεσε η κοτσίδα σου,
που δήλωνε την σεμνότητα σου;
Ρόμυ: Α! Τον Βάρναλη λες;
Φωφώ: Μπράβο!Μπράβο! Τον βρήκα! Βρήκα την οδό.
Ρόμυ: Τον αριθμό της πολυκατοικίας τον θυμάσαι;
Φωψώ: Δυό μουντζιές.
Ρόμυ: Πως;
Φωφώ: Ναι μου είπε..ζωον δυο μουντζιές να θυμάσαι.
Ρόμυ: Μάλιστα ή δύο ή δέκα.
Φωφώ: Έχει πράσινες τέντες.
Ρόμυ: Αρκει να μην έχουν και τα δύο πράσινες τέντες.
Ταξι!ταξί! Ελεύθερος;
Ταξιτζής: Περάστε μανταμ!
Φωφώ:Εμένα δεν με είδε;
Ρόμυ: Εγω του μίλησα.
Φωφώ: Θα κάτσω μπροστά να με δει.
Ρόμυ: Κάτσε.
Φωφώ: Όχι, δεν θα σκάσω.
Ταξιτζής: Που σας πάω;
Φωφώ: Ν Ιωνία. Στον Ηρακλή και στον Βάρναλη δύο.
Ταξιτζής: Στον άλλο κόσμο δηλαδή.χα!χα!
Φωφώ: Ναι.Στην Ελλάδα. Παλαιότερα ήταν στην Μικρά Ασία.
Ταξιτζής: Του Δημοτικού;
Φωφώ: Τι λέει; Ρόμυ,τι ρωτάει;
Ρόμυ: Δεν άκουσα.
Φωφώ: Τι είπατε;
Tαξιτζής: Τίποτε.
Φωφώ: Δεν βλέπω,αλλά ακούωωω!
Ταξιτζής:Να βάλω μουσική;
Φωφώ: Να κι ένας αντρας που ρωτάει ,να βάλει Ρόμυ;
Ρόμυ: Παρακαλώ.
Ταξιτζής: Δεν περνάει η ώρα χωρίς μουσική.
Φωφώ:Γιατί τον παρεκάλεσες;
Ταξιτζής: Απο που είσαι;
Φωφώ: Σιγά μην σου πω. Ξένος μου είσαι...αν δεν ήταν η Ρόμυ,
εγώ σε ταξί μόνη δεν μπαίνω.
Ταξιτζής: Γιατί;
Φωφώ: Ξέρεις,τι ρωτάς; Δεν θα σου πω.
Ταξιτζής: Μην μου πεις.
Φωφώ: Γονίδη ακούμε;
Ταξιτζής: Ναι.
Φωφώ: Καλύτερα να βάλεις κλασσική μουσική.
Ταξιτζής: Αυτός μ αρέσει.
Φωφώ: Ρόμυ,τι λες;
Ρόμυ: Ωραίος ο Γονίδης,λίγο πιο δυνατά αν θέλετε να ακούω κι γω.
Φωφώ: Γιατί δεν τον ακους; Κουφή είσαι; Θα το πω στον Μαρκ,σοβαρέψου.
Ρόμυ: Εδώ στην εκκλησία,μας αφήνετε; Ορίστε..δεν θέλω ρέστα.
Καλή συνέχεια.
Ταξιτζής: Καληνύχτα,ευχαριστώ.
Φωφώ: Εμένα δεν με καληνύχτισε.
Ρόμυ: Για σένα είπε την καληνύχτα.
Φωφώ: Α! Νάτο Ρόμυ  πράσινες οι τέντες.
Ρόμυ: Ο αριθμός δέκα .
Φωφώ: Κτύπα.
Ρόμυ: Ποιο όνομα;
Φωφώ: Δεν ξέρω.
Ρόμυ: Ας ρωτήσουμε την γυναίκα που κατεβαίνει.
Φωφώ: Τα σκουπίδια ξέχασα να κατεβάσω.
Ρόμυ: Συγνώμη,ξέρετε ποιο διαμέρισμα νοικιάζεται;
Ποιος είναι υπεύθυνος;
Γυναίκα: Στο πρώτο όροφο , εγώ θα σας ανοίξω να το δείτε..
περιμένετε να πετάξω τις σακκούλες,κι έρχομαι.
Φωφώ: Αγένεια,τόσο δρόμο κάναμε και περιμένουμε..προηγούνται
τα σκουπίδια.
Ρόμυ: Εσυ θα μιλήσεις,όμορφα ευγενικά.
Φωφώ: Αν το κλείσω.αν δεν το κλείσω που θα μαι ξαναδει;
Ρόμυ: Σκέψου να την κάνεις συμπεθέρα...τι γνώμη θαχει για σένα;
Φωφώ: Και να γράψει το τριάρι στον Σάκη μου,λέει.Ωρέ γλέντια!
Γυναίκα: Ελάτε,εδω απο το ανσασέρ.
Φωφώ: Τέτοια ώρα,θαχετε να ταισετε την οικογένεια σας.
Γυναίκα: Δεν με ενοχλείτε. Οι γιοί μου γυρίζουν αργά απο την εργασία τους.
Φωφώ: Κοριτσάκι δεν έχετε;
Γυναίκα: Όχι.
Φωφώ: Κρίμα!
Γυναίκα: Καλά και τ αγόρια.
Φωφώ: Κι γω έχω δυο γιούς.
Γυναίκα: Περάστε!..Να ανοίξω το φως...δεν βλέπετε;
Ρόμυ: Έχει καταράκτη.
Γυναίκα: Περάστε..απο δω το σαλόνι,και δυο κρεββατοκάμαρες.
Φωφώ: Και το νοικιάζεται μόνο πενήντα ευρώ; Εχει Φαντάσματα;
Γυναίκα: Τι λέτε; Αντι να το χουμε κλειστό,το νοικιάζουμε φτηνά να
βάλετε και σεις μερίδιο στο πετρέλαιο,στα κοινόχρηστα,να το βάψετε
να συμμετέχετε στην ανακαίνηση της πολυκατοικίας.
Ρόμυ: Σε βάθος χρόνου η ανακαίνηση;
Γυναίκα: Φυσικά.
Φωφώ: Τι λες Ρόμυ;
Ρόμυ: Σαν σπίτι καλό ..να το δουν και τα παιδιά σου.
Φωφώ: Εχει κορίτσια η πολυκατοικία;
Γυναίκα: Ναι.
Φωφώ: Αααα!
Γυναίκα: Είναι όλα λογοδοσμένα.
Φωφώ: Κι οι γιοί σου;
Γυναίκα: Όχι.
Φωφώ: Α! Θα σας πάρω τηλέφωνο αμα το συζητήσω με τον άντρα μου.
Γυναίκα: Όπως νομίζετε.Στο καλό να πάτε.
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.
φωφώ: Χωρις κορίτσια,χωρίς προίκα,με αγόρια...γκέυ θα τους κάνω;
Ρόμυ: Σύνελθε φωφώ...μην κάνεις παράλογες σκέψεις.
Φωφώ : Και να χτυπάει η καμπάνα στις επτάμιση κάθε μέρα
 να ξυπνά τα πουλάκια μου...και να φύγω απο κοντά σου,
δεν σφάξανε...που θα βρω αλλη φιλενάδα να με ανέχετε;
Τι Νεα Ελβετία,τι Νέα Ιωνία;
Ρόμυ: Διαφορά στο νοίκι.Αλλο να δίνεις τρακόσσια στο τριάρι κι άλλο πενήντα ευρώ.
Φωφώ: Να με διώξεις απο την γειτονιά θέλεις Ρόμυ;
Θα μαζέψεις υπογραφές γι αυτό.
Τέλος

Είμαστε τρεις!

Γειά και χαρά φίλοι μου!
Ράνια: Έπρεπε να χειμωνιάσει να σας δω όλους γύρω απο το τραπέζι.
Τρώμε επιτέλους σαν οικογένεια μια απλή καθημερινή μέρα.
Τι έπαθες Δημητράκη; Κρύωσες;
Δημητράκης: Εικοσιτριών ετών και συνεχίζεις να με φωνάζεις Δημητράκη.
Ράνια: Δώσε μου το μαχαίρι.Δημ/κης: Πιάσε!..(το πετάει)
Ράνια: Είσαι χαζός; Πετάνε τα μαχαίρια;

Δημ/κης: Ξέρω σημάδι.

Ράνια: Ποιο νοσοκομείο εφημερεύει ξέρεις;

Δημ/κης: Ωχ! Σε κτύπησα μαμά;

______________________

Στο νοσοκομείο,η Ράνια είναι μέσα στο ιατρείο.Έξω στο σαλόνι,ο Δημητράκης με τον παππού τον Δημήτρη και τον μπαμπά του.

Δημ/κης: Κρύωσα!..

Παππούς: Εγω έχω προστάτη και δεν κλαίγομαι.

Πατέρας: Πονάει το στομάχι μου. Στενοχωρέθηκα.

Παππούς: Δεν πρόλαβες να φας,και το καμάρι μας,την έσφαξε.

Πατέρας: Εγω δεν πάω σε γιατρό...και ειμαι ανάμεσα τους...Όταν αρρωσταίνω
η Ράνια με σέρνει στην κυριολεξία να με πάει σε γιατρό.

Παππούς: Εγω πάω αυτοβούλως και συχνά.

Δημητράκης: Ούτε απ έξω...σου μοιάζω μπαμπά.

Παππούς: Εσύ κόψε τις τρέλλες γιατί τον ψυχίατρο δεν τον γλυτώνεις.

Δημητράκης: Κι συ τα μπριζολάκια..να μειώσεις...σε βλέπω να κοιτάς τις ρίζες
του κυπαρισσιού.

Πατέρας: Αγχώθηκα Έχω έντονο στρες! Τι να κάνω;

Δημητράκης: Ζήτα απο την νοσοκόμα ένα αγχολυτικό χάπι να ηρεμήσεις.

Παππούς: Κι ένα της χοληστερίνης,δεν πρόλαβα να το πιώ με το ...
κατόρθωμα του κανακάρη μας.

Δημητράκης: Πάω να φάω πίτσα να πιω μπύρα..παγωτό.Θέλετε;

Παππούς: Ναι..φέρε την σούπα μου,και τα βραστά λαχανικά της Ράνιας.

Δημητράκης: Κορόιδευε...Μπαμπά,εσύ;

Πατέρας: Αγόρασέ μου τρεις μερίδες τηγανιτές πατάτες,να συνέλθω.
Ρε συ,χάνω το ματς με την βλακεία σου.

Δημητράκης: Και γω δεν μπορώ να παίξω στο κινητό,χρειάζομαι τον
υπολογιστή.Εσύ παππού;

Παππούς: Το πιεσόμετρο!

Πατέρας: Πάω να περπατήσω ,αυτήν την ώρα κάνω την γυμναστική μου.

Παππούς: Και γω μετράω τους σφυγμούς μου.

Δημητράκης: Και γω κάνω βαράκια..αχ! ρε μάνα με την απροσεξία σου!
Κοιτάζει μεσα στην τζαμαρία της διπλής πόρτας.
Κοιτάξτε φέτες καλοριφέρ που χω!

Πατέρας: Μην παίρνεις πόζες,κοίτα τις δικές μου.Κάπου εδώ ήταν...


Παππούς: Σε μένα αγνοούνται καθολικώς!Δεν είναι για την ηλικία μου
οι φέτες... φέτα είναι..που ναι μαλακιά,σε ένα βαρέλι.

Δημητράκης: Εσύ δεν έχεις τρίχα στο κεφάλι..τι κοιτάς; Ο πατέρας μου
έχει μια ιδέα στο κεφάλι του απο τρίχες..εγώ παίδες,μπούκλες!
Γι αυτό κάνω και την κοτσίδα. Σε δύο χρόνια,θα φτάνει στην μέση.

Παππούς: Άντε φέρε κάτι να φάμε...

__________________

Παππούς: Γιατί άργησες εγγονέ;

Εγγονός: Ήπια δεκαπέντε σφηνάκια. Εσύ;

Παππούς: Ποτέ!ποτέ!Τι έφερες;

Εγγονός: Για σένα ρυζόγαλο. Εσύ μπαμπά πίνεις;

Πατέρας: Πότε-πότε...

Παππούς: Όρε μάνα μου μια κοπελλάρα!

Πατέρας: Αυτή είναι δίμετρη,δεν ειναι για μας. Θα φάμε φάπες
και αργότερα και τώρα. Ξεχαστε την.

Εγγονός: Κάνε πέρα,παντρεμένος άνθρωπος.

Πατέρας: Για μένα...είναι,η σαραντάρα.

Παππούς: Και πολύ λες.Τριαντάρα!Κι ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει.

Πατέρας: Αν δεν έχει απαιτήσεις...δικιά σου γέρο.

Παππούς: Σε μένα όλες δείχνουν κατανόηση.

Πατέρας: Τι θα της προσφέρεις; Το πολύ -πολύ..ένα καφεδάκι

Παππούς: Το ανέκδοτο με τον Τοτό το ξέρετε;

Πατέρας: Ρε πατέρα, στον Δημητράκη το ρίχνει το βλέμμα της
Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό.Αντίζηλος το σπλάχνο μου!

Δημητράκης: Μην φάτε την πίτσα μου,την ακολουθώ..και γυρίζω.

Βγαίνει η Ράνια απο το ιατρείο.

Ράνια: Έτοιμη! Τι κάνετε; Τρώτε;Ο μικρός που είναι;

Παππούς: Σταμάτα να φωνάζεις,! Ο Δημητράκης μας,δοξάζει
αυτή την στιγμή το γένος μας! Φάε  πίτσα ...

Ράνια: Δημητράκη!...Δημητράκη!...(τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση
και τον αναζητά)

Παππούς: Ελληνίδα σύγχρονη μάνα..εκατό χρόνια πίσω
απο την δική μου μάνα..που έστελνε στον πόλεμο του 40
τον μεγάλο μου αδελφό και δεν έβγαζε άχνα.
Ηρωίδα η μανούλα μου!

Τέλος

Τέλεια!!!

Γεια και χαρά φίλοι μου!


Μαρίκα: Ξύπνα,υπναρά!..Ξύπνα!...

Λεωνίδας: Κυριακή σήμερα θα κοιμηθώ έπτα ώρες παραπάνω.

Μαρίκα: Λέγε ...ότι ονειρεύεσαι...θα φέρω το πρωινό να φάμε.Αγόρασα θυμαρίσιο
μέλι,τέλειο! Ψωμί επτάζυμο,τέλειο! Έχουμε φρέσκο βούτυρο απο τα χωριά του Κιλκίς,τέλειο!

Λεωνίδας: Άσε με να κοιμηθώ,και φάε οτι τέλειο θες.Άσε με! Να με ξυπνήσεις στις δύο το μεσημέρι.Άκουσες;

Μαρίκα: Ναι.

Λεωνίδας: Τέλειο!

Μαρίκα: Που σε πέτυχα! Αντί να σηκωθείς να πάμε μια εκδρομούλα,εσύ κοιμάσαι,
σκέψου να σουν οικοδόμος...ταχυδρόμος...μαραγκός,πιλότος...θα ξυπνούσες την επόμενη
Δευτέρα.Ένας γραμματέας σε μια βιοτεχνία..και κοιμάσαι απο το απόγευμα του Σαββάτου.
Βαρετή η ζωή...οχι,η δουλειά σου.Έλα στο σχολείο,να πουλάμε μαζί τις τυρόπιττες
και τα γλυφυτζούρια.Κοιμάσαι; Χάνω τα λογάκια μου.
Θα πάω στο γυμναστήριο,και όταν γυρίσω θα σου μαγειρέψω θράψαλα, γεμιστά με
άνηθο και φρέσκο κρεμμυδάκι,με κίτρινο τυράκι.Τέλειο! Στο φούρνο με σάλτσα τομάτας.
Τέλειο!

Λεωνίδας: Πότε θα φύγεις;

Μαρίκα: Τώρα,αμέσως!

Λεωνίδας:Τέλειο!

Μαρίκα: Να σουν και συ τέλειος...θα ταν όλα τέλεια.

Λεωνίδας: Τελεία και παύλα.

Μαρίκα: Ωραίος τρόπος να πεις στην αγαπημένη σου, σώπα.Φεύγω...φεύγω γατούλη...
γατουλίνι,φεύγω...

Λεωνίδας: ΦΎΓΕ!

Μαρίκα: Αγριάνθρωπε!

Φεύγει. Κλείνει την πόρτα και κλειδώνει δυό φορές.Μπαίνει στο άσπρο μίνι αυτοκινητό της.

Μαρίκα: Την πετσέτα μου ξέχασα.Το πορτοφόλι...το πορτοφόλι μου; Με κόλλησε τεμπελιά
ο Λεό,μα ούτε το πορτοφόλι μου; Θα μπω αθόρυβα. Τέλεια! Τολμώ!
Βγήκε απο το όχημα και ξεκλειδώνει την πόρτα του σπιτιού με θόρυβο.
Δαγκώνει το κάτω χείλος της για την απροσεξία της και με βήματα ανάλαφρα
παίρνει το πορτοφόλι της και το βάζει στην κρεμασμένη τσάντα της.
Μετά την πιάνει και την ρίχνει στον δεξί της ώμο.Ο αέρας κλείνει την πόρτα με θόρυβο.

Μαρίκα: Τέλεια!

Λεωνίδας: Την πόρτα!...

Μαρίκα: Την άνοίγω, φεύγω.

Λεωνίδας: Εξαφανίσου!

Η Μαρίκα βγήκε έξω άφησε τον γάτο της να μπεί μέσα στο σπίτι.Έκανε νόημα και στο σκύλο
Ο σκύλος την πλησιάσε κουνώντας την ουρά του.
Εκείνη τον έσπρωξε μέσα στο σπίτι,έκλεισε την πόρτα και την κλείδωσε δυό φορές.
Μπήκε στο αυτοκίνητο και έβαλε μπροστά την μηχανή. Έφυγε χαμογελώντας.

Μαρίκα: Τώρα θα ζητήσει να χωρίσουμε.Τέλειο! Τι καλά..θα μαι ελεύθερη...να ζήσω...
να βρω τις φίλες μου, να δω την μαμά μου...να...να...ταξιδεύω...να τρώω ασταμάτητα.
Να βρω άλλη αγάπη,να ταιριάζουμε.Κι ας μην έχει γαλανά ματάκια,και λακάκια στα μάγουλα.
Μονολογώντας έφτασε στο γυμναστήριο. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Ησυχία γύρω της.
Μαρίκα:. Όλοι κοιμούνται...ή είναι στο ναό, ή σε εκδρομές...Η πόρτα είναι ανοικτή;
Ανοιχτή είναι...Τέλεια!
Περπάτησε μέχρι το ανσασέρ.Το μετάνοιωσε.

Μαρίκα: Καλύτερα ν ανέβω απο τις σκάλες,να κάνω έτσι την προθέρμανση,θα με ακούσει κανείς
να μιλώ και θα μαι περάσει για τρελλή..μια τρελή που βλέπει μπροστά της δυό τρεις
φανταστικούς ανθρώπους.

Όταν άνέβηκε τους δύο ορόφους,της ήρθε η επιθυμία να ανέβει και τον τρίτο όροφο
να δει απο την ταράτσα το τέλειο μπλέ της θάλασσας να απλώνεται μπροστά της.
Ανεβαίνοντας παρατήρησε τον ανελκυστήρα να ναι κει και η πόρτα του ανοικτή..
Έβαλε στην ανοικτή πόρτα , τον σάκκο της για να μην κλείσει με τον αέρα στο άνοιγμα
της σιδερένιας πόρτας που έβγαζε στην ταράτσα.
Άνοιξε και βγήκε..κοίταξε γύρω της να δει αν ήταν κανείς εκεί.Κανένα δεν είδε.
Κάθησε οκλαδόν και χάζευε το γαλάζιο χρώμα του ουρανού και το μπλέ της θάλασσας.
Μαρίκα: Τέλεια! Τι τέλεια η ιδέα μου!Είμαι τέλεια,τι καλά που περνάω!
Τότε ήταν που ακούστηκαν συνεχείς πυροβολισμοί.Έπεσε μπρούμητα.
Μαρίκα: Ωχ!Ωχ! Ωρα είναι ναναι κανένας ελεύθερος σκοπευτής και να με χει βάλει στόχο.

Σηκώθηκε και κοίταξε γύρω σ όλες τις ταράτσες,δεν είδε κανέναν.Άνοιξε την σιδερένια πόρτα
και την έκλεισε την ίδια στιγμή που ακούστηκε ο τέταρτος πυροβολισμός.
Κοίταξε το ρολόι στο χέρι της,ήταν οκτώ παρά δέκα.Έσκυψε να πάρει το σάκκο της απο τον
ανελκυστήρα και είδε στην άκρη της σκάλας,την κάνη ένός όπλου.
Πάγωσε στην θέση της.Με δυσκολία κινήσεων χώθηκε στον ανελκυστήρα.
Τώρα βάσταγε την ανάσα της και τον ανελκυστήρα ανοικτό.
Άκουσε βήματα να ανεβαίνουν την σκάλα...ο σκοπευτής. Έκλεισε την πόρτα και πάτησε
το κουμπί του ισόγειου.Την ώρα που έκλειναν τα δυο φύλλα της εσωτερικής πόρτας
του ανσασέρ λίγο πριν ξεκινήσει άκουσε έναν πέμπτο πυροβολισμό.
Έπεσε στο δάπεδο.Κατεβαίνοντας ο ανελκυστήρας, κατέβηκε και η καρδιά της στο τέρμα
της κόλασης.
Φτάνοντας στην είσοδο τα εσωτερικά φύλλα της πόρτας, ένοιωσαν τον τρόμο της,καθώς βίαια
τα έσπρωχνε ν ανοίξουν
Με το ζόρι κράτησε την φωνή της να μην στριγγλίσει απο φόβο...να μην καταλάβει ο άλλος
οτι ήταν γυναίκα.Άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα και έτρεξε στο αυτοκίνητό της.
Μπήκε μέσα έβαλε μπρός και με ταχύτητα μεγάλη εξαφανίστηκε.
Μαρίκα: Δεν θα πάω σπίτι, όχι δεν θα πάω...δεν θα μου δώσει σημασία ο Λεό.
Θα πάω στην θεία μου,όχι στην Νατάσσα την φίλη μου.Όχι, πουθενά...καλύτερα να μην ξέρουν
...να μην με τρελλάνουν να τους το λέω,ξανά και ξανά να τους εξηγώ, να ταισω
την περιέργεια τους, γδύνοντας την ψυχή μου.
Θα πάω να πιω έναν καφέ να φάω ...νά τι χρειάζεται το πορτοφόλι.
Θεέ μου! Τι τρομάρα! Ο Λεό με καταράστηκε..θα κούρνιασε η Νιάου,
στα πόδια του,ο Λος στην θέση μου...θα βγαλε καντίλες,ο Λεό.
Τι θα κάνω;Θα πάθω...τίποτε απο το τρέμουλο, δεν θα πάθω...Όλα είναι τέλεια!
Ο Λεό ξέρει οτι θα πήγαινα στο γυμναστήριο.Θα γυρίσω και θα του πω
ότι πήγα βόλτα στην Φιλοθέη.
Θα γυρίσω πίσω τώρα αμέσως. Όχι,θα πιω καφέ πρώτα.Εδώ,..ανοιχτά είναι...
ναι...ναι...γιές! Να βάλω χειρόφρενο, μην και κολυμπήσει ο πρίγκηπάς μου.
Κατέβηκε και κοίταξε προς την καφετέρεια. Ένας λεπτός νεαρός στεκόταν στην πόρτα.
Της χαμογέλασε.Χαμογέλασε η Μαρίκα,της έκανε καλό.
Νεαρός: Καλημέρα! Περάστε! Τι θα πιείτε;
Μαρίκα: Εσένα...και ένα γλυκό μέτριο φραπέ με γάλα.
Νεαρός: Γλυκό ή μέτριο;
Μαρίκα:Γλυκό σαν εσένα.
Νεαρός: Ευχαριστώ,τον φέρνω αμέσως,σήμερα έπιασα δουλειά είστε η πρώτη που θα εξυπηρετήσω.
Μαρίκα: Έχεις φωτιά;
Νεαρός: Ορίστε αναπτήρας.
Μαρίκα: Δώσε μου τον κωδικό του ιντερνετ.
Νεαρός: 6939181818
Μαρίκα: Ωραία Ευχαριστώ.
Σε λίγο η Μαρίκα έπινε τον καφέ και εκνευριζόταν με το βλέμμα που της έριχνε που και που
ο νεαρός σερβιτόρος.
Μαρίκα: Έπρεπε να πάω πιο πάνω στον λόφο,στην καντίνα να αγοράσω τον καφέ.
Θα γυρίσω στο σπίτι,δεν θα πω τίποτε.Δεν θέλω άλλο στην ζωή μου τον Λεό,με κάνει να νοιώθω μόνη.
Δεν είμαστε ευτυχισμένοι σαν τα πρώτα χρόνια.Πως αντέχει;
Όταν ξυπνήσει θα του προτείνω να πάμε μαζί στο γυμναστήριο.Θα σκάσω αν δεν μάθω τι συμβαίνει εκεί.
Να σκότωσε κανέναν; Αδύνατον και δυνατόν!
Τώρα οτι έγινε,έγινε...θα φάω και ένα σπέσιαλ παγωτό σοκολάτας.
Γκαρσόν!
Νεαρός:Ναι;
Μαρίκα: Τον λογαριασμό.Φεύγω.

Συνεχίζεται

Χαλαρά...

Γειά και χαρά φίλοι μου!


Μαρκ: Ο Γεράσιμος, χρόνια κάνει αιμοκάθαρση...αυτή η παλιοαρρώστια τον έχει κάνει να ζει μισή ζωή.Ούτε την γυναίκα του χάρηκε,ούτε τα παιδιά του..κουράστηκαν απο την γκρίνια του και το μαράζι του κι έφυγαν απο κοντά του.

Τζιμ: Μα πως ζει μόνος του...σ αυτή την κατάσταση χωρίς αγάπη χωρίς την παρουσία
άλλου ανθρώπου δίπλα του,πως αντέχει;

Φώτης: Ζει με τον υπολογιστή. Όποτε πάω ...είναι ανοικτός..μπαίνει μέσα και ξεχνιέται.

Μαρκ: Τελευταία μου λεγε οτι έχει σαρανταπέντε χιλιάδες φίλους,κι ούτε έναν
να μην του προσφέρει ένα ποτήρι νερό.

Τζιμ: Κινητό ; Έχει κινητό;

Μαρκ: Εχει..μα...στην ανάγκη του ...δεν μπορεί μόνος του να ζει..ένα παραπάτημα στο χαλί και πέφτει...μόνος!...Κρίμα...τον άνθρωπο...τον λυπάμαι.

Φώτης: Κι γω. Είχε δημιουργήσει και μια ηλεκτρονική σχέση με μια κυρία.
Το ψέμμα που της έλεγε...ούτε ο Φώσκολος δεν μας παραμύθιαζε έτσι...στερεί
αλλού και αλλού το χάος...βασιλεύει.

Μαρκ: Το χειρότερο τελικά δεν είναι η αρρώστια όσο η μοναξιά...κι οχι
η μοναξιά...όσο η αγάπη που δεν υπάρχει.Δεν παίρνει αγάπη,δεν δίνει
αγάπη.

Τζιμ: Πατέρα,αυτός δεν έδινε αγάπη ποτέ..στα παιδιά του. Είναι στον άνθρωπο.

Μαρκ: Μπορεί..μα..αν  ήταν υγιής,θα χε αγάπη.Δεν θα ταν τόσο πληγωμένος.

Φώτης: Δεν το πιστεύω μας λες οτι όποιος είναι ασθενής,επιτρέπεται να μην έχει αγάπη για τους άλλους;

Μαρκ: Όχι... Η ζωή άλλάζει τον άνθρωπο που πονά.

Τζιμ: Δεν τον αλλάζει οταν πεινά και τον αλλάζει όταν πονά;

Μαρκ: Κι όταν πονά κι όταν πεινά,κι όταν τα θέλει όλα δικά του,κι όταν τρελλαίνεται
και πιστεύει οτι οι άλλοι θέλουν το κακό του.

Φώτης: Άβυσσος η ψυχή κάθε ανθρώπου. Τελικά γεννιέται και πεθαίνει κανείς
σύμφωνα με τις καταστάσεις που βιώνεις την ζωή.

Μαρκ: Κάπως έτσι.

Τζιμ: Πάντως το ψέμμα βασιλεύει στο όνειρο...και δεν θεωρείται κακό.
Στην ζωή θεωρείται το χειρότερο ελλάτωμα αν θέλει κάποιος να χαίρεται.

Μαρκ: Αν δεν ενοχλεί με την στάση του, τις ζωές των άλλων..κανένα πρόβλημα.

Φώτης: Μα είναι τρελό!Πως;

Μαρκ: Οι μοναχικοί άνθρωποι...ζουν μέσα στο ψέμμα.

Τζιμ: Και οι μοναχοί;

Μαρκ: Εκείνοι ζουν την αλήθεια.Λατρεύουν τον Θεό και θυσιάζονται.
Όνειρο τους είναι η αιώνια ζωή.
Οι μοναχικοί...ξεγελούν τις στιγμές τους με το ψέμμα.

Φώτης: Πού το ξέρεις;

Μαρκ: Εχω ζησει μόνος πολλά χρόνια.Την βιώσα την μοναξιά.
Ονειρεύτηκα το ψέμμα σ όλες μου τις στιγμές.Είναι αδύνατο να ζεις,
χωρίς σχέδια ...απραγματοποίητα

Φώτης: Θα κάνω μια ερευνα στο ιντερνετ,θα διαβάσω κι αλλες γνώμες.

Τζιμ: Του πατέρα βαραίνει...

Φώτης: Ναι..μα δεν μου ναι αρκετή.Θα διαβάσω ψυχολόγους.

Τζιμ: Ο μπαμπάς δεν λέει θεωρία..την έχει βιώσει..

Φώτης: Σε προσβάλλω πατέρα αν πάρω κι απο αλλού πληροφορίες;
Θέλω αν ποτε την ζήσω την μοναξιά να μπορώ να την αντιμετωπίσω.

Μαρκ: Όχι Φώτη μου,πάντα οτι μαθαίνουμε μας κάνει πιο ανθεκτικούς,
δυνατούς,ώριμους.

Τζιμ: Εγω την έχω βιωσει για ένα μικρό διάστημα στην κατασκήνωση.

Φώτης: Αδύνατον!

Τζιμ: Κι όμως, μέσα σε τόσα παιδιά ήμουν μόνος.

Φώτης: Αυτη δεν λογίζεται μοναξιά.

Μαρκ: Αυτή λογίζεται και είναι η χειρότερη...αργοπεθαίνεις.

Φώτης: Την έχεις βιώσει κι αυτήν;

Μαρκ: Κάνοντας την θητεία μου.

Φώτης: Θα με τρελλάνεται πατέρας και γιός.Εγώ γιατί δεν την έχω νοιώσει;

Τζιμ: Γιατί είσαι παραμυθάς! Ποιός εγκαταλείπει έναν παραμυθά;

Μαρκ: Πες τα Τζιμάκο,τους ζωντανεύεις τα όνειρα.

Φώτης: Τα όνειρά μου...αυτά που γω κάνω...αν ..αν...σταματήσω να ονειρεύομαι
Θα βιώσω την μοναξιά;Θα γίνω μοναχός! Ε; ΤΙ λέτε;

Μαρκ: Όταν το μυαλό λειτουργεί παρα λειτουργεί...δεν σταματά..το όνειρο.

Φώτης: Ναι καλά...στην Ανάφη,στην Ηρακλειά,στην Δονούσα,στην Γαύρο..
που είχαν τελειώσει οι προμήθειες μας και πεινούσα...δεν είχα εμπνευση
για όνειρα...ούτε έβλεπα στην κυριολεξία.

Μαρκ: Θα σου δώσει την ευχή του ο Τζιμ που χει βαπτίσει...πόσα μωρά Τζιμ;
και δεν θα σταματήσεις.

Φώτης: Χα!χα! Κι γω..εχω βαπτίσει...ποτέ δεν θα με εγκαταλείψει  το χάρισμα
ποτέ δεν προβλέπω να ζήσω την μοναξιά.Θα λέω συνεχώς ψέμματα.
Θα παραβιάζω την εντολή του Θεού σκορπίζοντας χαρά!

Μαρκ: Ουστ! Στο ψέμμα!...

Φώτης: Μα.. πατέρα...τι συζητάμε τόση ώρα;

Μαρκ: Παραλογισμούς ..σηκωθείτε να πάμε να κλαδέψουμε τις τριανταφυλλιές.

Φώτης:Εγώ τους δέχομαι.

Τζιμ: Και γω τους παραδέχομαι.