ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΦΥΛΑΚΗ ΠΡΩΙ ΙΟΥΝΙΟΣ
Μετά τις ανακοινώσεις του προγράμματος της ημέρας αναγγέλεται η αποφυλάκιση του Γιάννη Α...... σύμφωνα με τον νέο νόμο. Τα χειροκροτήματα απο τα κελιά της φυλακής ενεργοποιούν τον ψηλό μελαχροινό σαραντάχρονο Γιάννη,κλείνει το βιβλίο που διαβαζει και σέρνει κάτω απο το κρεββάτι ένα μαύρο σάκκο
Ρίχνει όλα τα βιβλία της φυσικής που του κρατούσαν συντροφιά τις ώρες της κοινής ησυχίας.και ρούχα που χε γεμίσει την μαξιλαροθήκη του.Τον κλείνει .Σκαει το φερμουάρ..δεν κλείνει..Δεν επιμένει.Σηκώνεται και τον ρίχνει στον δεξιό ώμο του, Βλέπει την κάμερα. Ανάβει πράσινο το φωτάκι στην πόρτα του, και βγαίνει απο το κελί του.
Οι άλλοι κρατούμενοι ανάμεσα απο τα κάγκελα που τους χωρίζουν βγάζουν το δεξί τους χέρι και με το κτύπημα της παλάμης των ,στην δική του παλάμη τον αποχαιρετούν δεξιά και αριστερά του διαδρόμου. Παίρνει την ταυτότητά του ,το χαρτί της αποφυλάκισης απο τον δεσμοφύλακα και βγαίνει απο την πόρτα της φυλακής.
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΡΩΙ ΛΙΜΑΝΙ ΥΔΡΑΣ
Βιαστικά κατέβηκε τον κακοτράχηλο λόφο. Όταν έφτασε στο λιμάνι της Ύδρας στην προκυμαία, είχε αιφνιδιαστικός έλεγχος απο την λιμενική Αστυνομία.
Τον έψαξαν στο σώμα ,έψαξαν τον σάκκο,δεν βρήκαν ούτε μαχαίρι ούτε κινητό πάνω του.
Του ζήτησαν ταυτότητα.Την έδωσε. Περίμενε τώρα να γελάσουν, να πουν τα σχόλια..Γιάννης Αγιάννης! Καλύτερα ο Γιάννης ο φονιάς! Κατά τον Γκάτσο.! Μεσσολογίτης! Α! Ξέρει απο εξόδους.! Και η μάνα του πατρινιά. Πόσο σίγουρος είναι οτι ο πατέρας του είναι ο μεσσολογίτης; Ψυθίριζαν. Ο Γιάννης κοίταξε το πλοίο της γραμμής να εμφανίζεται στον ορίζοντα.
Ένας τουρίστας άρχισε να διαμαρτύρεται στο γκισέ με τα εισητήρια. Οι λιμενικοί έδωσαν την ταυτότητα στον Γιάννη και τράβηξαν προς το γκισέ.
Όταν τους είδε να μην ασχολούνται άλλο μαζί του, κρύφτηκε ανάμεσα στο κόσμο που περίμεναν στην αποβάθρα για να ταξιδεύσουν.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Όταν το πλοίο έφτασε..Ξεφόρτωνε.,.ο Γιάννης ήταν απο τους πρώτους που μπήκαν στο γκαράζ.Έβγαλε ένα εισητήριο μέσα στο πλοίο και κρύφτηκε πίσω απο τις αποσκευές και τα δέματα.Όταν εμφανίστηκαν στην μπουκαπόρτα οι λιμενικοί ο Γιάννης σκαρφάλωσε στην καρότσα ενός γύφτου που ταν γεμάτη απο καρπούζια και τους παρακολουθούσε.
Όταν έφυγαν και σηκώθηκε η μπουκαπόρτα,κατέβηκε απο την καρότσα και έγκατέλειψε τον σάκκο του, στις αποσκευές των άλλων επιβατών.Ανέβηκε με ηρεμία απάνω στο κατάστρωμα. Έριξε μια ματιά. Κανείς δεν ήταν γνωστός. Πήγε στην μπουτικ του πλοίου και αγόρασε ρούχα.Το ξεθωριασμένο μακώ μπλουζάκι με ένα λευκό μπλουζάκι,το τζην παντελόνι του με λευκή βερμούδα ,ένα μπεζ τσαντάκι μέσης,ένα ζευγάρι μπεζ σανδάλια,μαύρα γυαλιά ηλίου,και ψάθινο καπέλο.Άλλαξε μέσα στις τουαλέτες ψευτοπλένοντας το στήθος και τις μασχάλες του.Μετά πήγε στο μπαρ του πλοίου,αγόρασε ένα φραπέ και σάντουιτς με σολωμό και τυρί κρέμα..
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΛΟΙΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Βγήκε στο κατάστρωμα τα θαλασσοπούλια κράζαν πάνω απο το κεφάλι του.
Έτρωγε το σάντουιτς και παράλληλα τάιζε με την ανοικτή παλάμη του ,μικροσκοπικά μεζεδάκια τους γλάρους.
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Προχτές την Κυριακή μετά την φυλακή ,επέρασε απο το σπίτι.
Όταν έφτασε το πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά, πέρασε ανάμεσα απο την λιμενική αστυνομία χωρίς να τον ενοχλήσουν. Περπάτησε μέσα στην κοσμοπολιτεία..Πέρασε απο τα στέκια που σύχναζε. Όλα είχαν αλλάξει διακόσμηση.Πέρασε και απο το μπαράκι που έγινε το ατύχημα.,το φονικό όπως ισχυρίστηκαν οι φίλοι, στην δίκη. Έριξε μια ματιά στην τζαμαρία Προσπέρασε. Έσφιξε τα χείλη του, στένεψαν τα μάτια του. Ξεροκατάπιε. Καμπούριασε το κορμί του απότομα.
Συνέχεια αλλάζει η έκφραση του προσώπου του..μέχρι να ανάψει το φανάρι ,να περάσει απέναντι.
Όλα ζωντάνεψαν !Η Φροσί με το θαλασσί κλος φόρεμα που ταίριαζε με το χρώμα που 'χουν τα θαλασσιά μεγάλα μάτια της ,να πηγαινοέρχεται μέσα στο μπαράκι να χαιρετά τους προσκαλεσμένους φίλους στο πάρτυ..Και κείνος στα εικοσιεννιά του χρόνια ερωτευμένος να μοιράζει χαμόγελα και τα προσκλητήρια του γάμου τους..Και η αγαπημένη του Φροσί να χει το βλέμμα της, απάνω του!
Και η Τόνια και η Μαίρη να ειρωνεύονται την ευτυχία τους..ο Μπάμπης ο καλύτερος του φίλος να αρνείται να συμμετέχει στην χαρά τους! Δεν του άρεσε ο τρόπος τους, μα ..Κείνος κοίταζε την Φροσί να χαίρεται δίπλα του,
να λάμπει μετά απο τόσα χρόνια αναμονής .περιμένοντας τον ,να τελειώσει το πανεπιστήμιο,την στρατιωτική θητεία του,να γυρίσει απο την επαρχία που ταν διορισμένος..
Και κει στο μεγάλο ξεφάντωμα της βραδιάς μπήκε σαν σίφουνας ο Γιώργος ο ποδοσφαιριστής,ο παιδικός του φίλος και την τράβηξε απο την αγκαλιά του.την χαστούκισε την Φροσί του και κείνος την έκλεισε και πάλι στην αγκαλιά του να την προστατεύσει απο δεύτερο χαστούκι.
Και όταν του ζήτησε τον λόγο ο Γιάννης, ο άλλος κατακκόκινος του πε κατάμουτρα ότι τον είχε χρόνια ρεζέρβα όταν αυτός έλειπε!
Όλα έγιναν μηχανικά..Τα προσκλητήρια στα χέρια του χαρτοπόλεμος! Η προσβολή για την Φροσί τον έκανε να παραμερίσει την Φροσί ,τους άλλους απο δίπλα του,να πιάσει οργισμένος τον έξαλλο Γιώργη απο την θρυλική φαννέλα και να τον πετάξει έξω ...Στο δεντράκι του πεζοδρομίου..Και να κτυπήσει θανάσιμα το κεφάλι του!
Ήταν ατύχημα ! Βούρκωσε! Η Φροσί ζητούσε μόνο την παρέα του, αυτός δεν κατάλαβε!
Αυτός ! Τους χάλασε την πορεία που 'χαν χαράξει απο έφηβοι.
Η Φροσί τον περίμενε! Όλα θα συνεχιστούν!..Η ζωή είναι μεγάλη! Θα αρχίσουμε απο την αρχή! Θα την πάρω να φύγουμε! Ήσιωσε πάλι το κορμί του και προχώρησε. Ένα ταξί αναζήτησε με το βλέμμα του, να το πάρει να πάει γρήγορα κοντά της.Δεν βρήκε. Προχωρά..Ανηφόρισε στην Καστέλα ..ένοιωθε να ζωντανεύουν μέσα του,όλα τα αισθήματά του!
Τάχυνε τους δρασκελισμούς του.Την ήθελε..ήθελε να γεμίσει την αγκαλιά με την Φροσί του!
Σταμάτησε να ανεβαίνει! Κατέβαινε την ανηφόρα ο αδελφός του Γιώργη.
Ο Γιάννης γύρισε αριστερά το πρόσωπό του...το ανθισμένο γιασεμί στο μαντρότοιχο,του 'φερε μνήμες απο καλοκαιρινό σινεμά ,αγκαλιά με την Φροσί του! Ο άλλος τον προσπέρασε τραγουδώντας: κι όλα μυρίζουν γιασεμί!..
Άρχισε πάλι να ανεβαίνει την ανηφόρα δρασκελίζοντας δυο- δυο τα σκαλοπάτια.
Κυριακή! Ερημιά ! Μόνο περιστέρια ..στον δρόμο.Ανεβαίνοντας στην κορυφή είδε το ασβεστωμένο παλιό σπιτάκι της..χωμένο ανάμεσα στις τζιτζιφιές.
Έφτασε! Κτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκε ένα επτάχρονο αγοράκι.
Προχτές την Κυριακή μετά την φυλακή ,επέρασε απο το σπίτι.
Όταν έφτασε το πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά, πέρασε ανάμεσα απο την λιμενική αστυνομία χωρίς να τον ενοχλήσουν. Περπάτησε μέσα στην κοσμοπολιτεία..Πέρασε απο τα στέκια που σύχναζε. Όλα είχαν αλλάξει διακόσμηση.Πέρασε και απο το μπαράκι που έγινε το ατύχημα.,το φονικό όπως ισχυρίστηκαν οι φίλοι, στην δίκη. Έριξε μια ματιά στην τζαμαρία Προσπέρασε. Έσφιξε τα χείλη του, στένεψαν τα μάτια του. Ξεροκατάπιε. Καμπούριασε το κορμί του απότομα.
Συνέχεια αλλάζει η έκφραση του προσώπου του..μέχρι να ανάψει το φανάρι ,να περάσει απέναντι.
Όλα ζωντάνεψαν !Η Φροσί με το θαλασσί κλος φόρεμα που ταίριαζε με το χρώμα που 'χουν τα θαλασσιά μεγάλα μάτια της ,να πηγαινοέρχεται μέσα στο μπαράκι να χαιρετά τους προσκαλεσμένους φίλους στο πάρτυ..Και κείνος στα εικοσιεννιά του χρόνια ερωτευμένος να μοιράζει χαμόγελα και τα προσκλητήρια του γάμου τους..Και η αγαπημένη του Φροσί να χει το βλέμμα της, απάνω του!
Και η Τόνια και η Μαίρη να ειρωνεύονται την ευτυχία τους..ο Μπάμπης ο καλύτερος του φίλος να αρνείται να συμμετέχει στην χαρά τους! Δεν του άρεσε ο τρόπος τους, μα ..Κείνος κοίταζε την Φροσί να χαίρεται δίπλα του,
να λάμπει μετά απο τόσα χρόνια αναμονής .περιμένοντας τον ,να τελειώσει το πανεπιστήμιο,την στρατιωτική θητεία του,να γυρίσει απο την επαρχία που ταν διορισμένος..
Και κει στο μεγάλο ξεφάντωμα της βραδιάς μπήκε σαν σίφουνας ο Γιώργος ο ποδοσφαιριστής,ο παιδικός του φίλος και την τράβηξε απο την αγκαλιά του.την χαστούκισε την Φροσί του και κείνος την έκλεισε και πάλι στην αγκαλιά του να την προστατεύσει απο δεύτερο χαστούκι.
Και όταν του ζήτησε τον λόγο ο Γιάννης, ο άλλος κατακκόκινος του πε κατάμουτρα ότι τον είχε χρόνια ρεζέρβα όταν αυτός έλειπε!
Όλα έγιναν μηχανικά..Τα προσκλητήρια στα χέρια του χαρτοπόλεμος! Η προσβολή για την Φροσί τον έκανε να παραμερίσει την Φροσί ,τους άλλους απο δίπλα του,να πιάσει οργισμένος τον έξαλλο Γιώργη απο την θρυλική φαννέλα και να τον πετάξει έξω ...Στο δεντράκι του πεζοδρομίου..Και να κτυπήσει θανάσιμα το κεφάλι του!
Ήταν ατύχημα ! Βούρκωσε! Η Φροσί ζητούσε μόνο την παρέα του, αυτός δεν κατάλαβε!
Αυτός ! Τους χάλασε την πορεία που 'χαν χαράξει απο έφηβοι.
Η Φροσί τον περίμενε! Όλα θα συνεχιστούν!..Η ζωή είναι μεγάλη! Θα αρχίσουμε απο την αρχή! Θα την πάρω να φύγουμε! Ήσιωσε πάλι το κορμί του και προχώρησε. Ένα ταξί αναζήτησε με το βλέμμα του, να το πάρει να πάει γρήγορα κοντά της.Δεν βρήκε. Προχωρά..Ανηφόρισε στην Καστέλα ..ένοιωθε να ζωντανεύουν μέσα του,όλα τα αισθήματά του!
Τάχυνε τους δρασκελισμούς του.Την ήθελε..ήθελε να γεμίσει την αγκαλιά με την Φροσί του!
Σταμάτησε να ανεβαίνει! Κατέβαινε την ανηφόρα ο αδελφός του Γιώργη.
Ο Γιάννης γύρισε αριστερά το πρόσωπό του...το ανθισμένο γιασεμί στο μαντρότοιχο,του 'φερε μνήμες απο καλοκαιρινό σινεμά ,αγκαλιά με την Φροσί του! Ο άλλος τον προσπέρασε τραγουδώντας: κι όλα μυρίζουν γιασεμί!..
Άρχισε πάλι να ανεβαίνει την ανηφόρα δρασκελίζοντας δυο- δυο τα σκαλοπάτια.
Κυριακή! Ερημιά ! Μόνο περιστέρια ..στον δρόμο.Ανεβαίνοντας στην κορυφή είδε το ασβεστωμένο παλιό σπιτάκι της..χωμένο ανάμεσα στις τζιτζιφιές.
Έφτασε! Κτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκε ένα επτάχρονο αγοράκι.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΑΛΑ ΣΟΥΡΟΥΠΟ.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΑΛΑ ΣΟΥΡΟΥΠΟ.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΑΛΑ ΣΟΥΡΟΥΠΟ.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
Ο Γιάννης αμίλητος, έστεκε μαρμαρωμένος στην πόρτα.
Το μελαχροινό επτάχρονο αγοράκι τον είδε..και έτρεξε μέσα στο διάδρομο και έφτασε ,στο τέλος του διαδρόμου, άνοιξε μια πόρτα με σίτα και βγήκε στην φωτισμένη αυλή.Ο Γιάννης ένοιωθε ξένος, πέρασε διστακτικά μέσα στην σάλα αφήνοντας
την εξώπορτα πίσω του ,ανοικτή. Κάθησε στην άκρη του καναπέ. Περίμενε!
Έβγαλε τα μαύρα γυαλιά, τα :βαλε στο μπεζ τσαντάκι που κρεμόταν στην μέση του.
Χάζεψε τις φωτογραφίες στο τραπεζάκι. . Του ρθαν δάκρυα στα μάτια.Γύρισε τα μάτια προς την ανοικτή πόρτα. Ένα σκυλάκι απο το δρόμο,κουρεμένο ήρθε και έγλειψε τα δάκτυλα του ποδιού του..βγήκε έξω..Γύρισε μαζί με την λαχανιασμένη μαμά, της Φροσί κοκέτα εβδομηντάρα.
Εκείνη μόλις τον είδε χαμογέλασε.
Του βγάλαμε γλυκό του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν κάναμε κουβέντα,
Τον πλησίασε τον αγκάλιασε τον φίλησε στο μέτωπό. Μετά συγκινημένη έφυγε και γύρισε με ένα δίσκο με γλυκό του κουταλιού και ένα ποτήρι παγωμένο νερό, στο ασημένιο δισκάκι της.
Ο Γιάννης αμίλητος , έπιασε το πιατάκι και το κουταλάκι με το γλυκό και το 'φαγε όλο!
Η μητέρα της Φροσί γύρισε κρατώντας ένα δισκάκι με ένα μικροσκοπικό ποτηράκι και τον κέρασε ποτό μέντα! Εκείνος το ήπιε χωρίς να μιλήσει χωρίς να την ευχαριστήσει. Όλοι όσοι ήταν στη αυλή ένας - ένας, μία- μία έρχόταν στη σάλα και τον χαιρετούσαν και του υπενθύμιζαν ποιοι είναι...Όλη η οικογένεια.
Εκείνος ήταν αδιάφορος απέναντί τους.Κάθε τόσο γυρνούσε το κεφάλι , προς το άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κοίταζε.Κανείς δεν μίλαγε τώρα..μόνο σκούπιζαν τον ιδρώτα απο το μέτωπό τους.Ο κούφιος θόρυβος της σωλήνας του νερού,μέσα απο τον τοίχο,έκανε τον Γιάννη να κτύπα νευρικά στο δάπεδο το αριστερό πέλμα του ποδιού του.Έσπρωχνε τον ιδρώτα απο το μέτωπό του πάνω στα σγουρά μαλλιά του.Έξυνε το σβέρκο του.,Ίσιωνε το μπλουζάκι του με τις παλάμες του, κι όλο κοίταζε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Του φίλησε βουβά τα χέρια τα ακριβά
και βγήκε απο την σάλα.
Ήρθε κι η Φροσί με δάκρυα στα μάτια .Του χαρμογελά.Στέκεται και τον κοιτάζει. Την κοιτάζει. Έκοψε τα ξανθά μακριά μαλλιά της. Δεν τον νοιάζει.Κοιτάζονται!
Σηκώνεται της ανοίγει την αγκαλιά του!
Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς πάνω στον ώμο του.Είναι αθώα σκέφτεται.Εκείνος την χαιδεύει και η Φροσί σκύβει και κλαίει- κλαίει βουβά πάνω στα χέρια τα ακριβά τα φιλά και έτσι εξομολογεί το κρίμα της Είναι ένοχη σκέφτεται ..αλλά σπαράζει βουβά μαζί της. Το φως του πολυελαίου στη σάλα διμιουργεί σκιές στον τοίχο δίπλα τους. Οι σκιές τους, χωρίζουν. Η Φροσί τρέχοντας βγήκε απο την σάλα οι βουβοί λυγμοί συνεχίζονται στο άλλο δωμάτιο.Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος.
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της να αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη.
Όλοι δάκρυσαν! Κανείς δεν μιλούσε, κοίταζαν το πάτωμα ,το ταβάνι,το σκυλάκι,την σκιά του Γιάννη. Κάποιος γέμισε ένα ποτήρι νερό απο την κανάτα που ταν στο τραπέζι..ήπιε νερό για να συνέλθει.Ο Γιάννης με τα χέρια στην μέση όρθιος σκέπτεται..Βλέπει έξω ...να σκοτεινιάζει.
Κι ο Γιάννης ο Φονιάς στην άκρη της γωνίας
με του καημού το αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και το όνειρο που εχάθη.
Κάθησε στην άκρη της γωνίας του καναπέ..βούλιαξε..μαζί με την άδικη ρετσινιά του!
Στηρίζει στα ανοικτά πόδια του τους αγκώνες πάνω στα γόνατά του.
Οι παλάμες του σκεπάζουν το πρόσωπό του.Η λαχτάρα του να την δει..η γλυκιά προσμονή των τελευταίων ημερών στην φυλακή, η επιθυμία του να μην τον αρνηθεί, ερωτόλογα να του αραδιάσει γίνεται τώρα τρέλα! Τα θέλω του, τον ματώνουν! Δεν μπορει να αναπνεύσει! Την αγαπά ,την συγχωρά και κείνη κλαίει..Να φύγω!...θυμάται τη λέξη του Γιώργη.. ρεζέρβα..μεγάλο αγκάθι! Δέκα χειμώνες μακριά της..για να της προσφέρει άνετη ζωή.Και μετά το ατύχημα..άλλους δέκα χρόνους για να της προσφέρει την τιμή της!
Ξέχασε η Φροσί ,μέρες και νύχτες αξέχαστες απο αγάπη και τρυφερότητα απο γέλια!
Θεέ μου τι όμορφα που ζούσαμε! Θεέ μου!
Και..σφίγγει τα χέρια του. Σκέφτεται κάθε Παρασκευή βράδυ στο σταθμό Λαρίσης,κάθε νέα εβδομάδα ξημερώματα στο σταθμό για την δουλειά.Τι έκανα λάθος;
Κατεβάζει με πλεγμένα δάκτυλα των χεριών του, μπροστά στο στόμα του.
Τα μάτια που τον γλυκοκοιτούσαν στο σχολείο,στο σταθμό,στα ταξίδια τους,στους περιπάτους στην θάλασσα,στο χορό,στο γήπεδο,μέσα στην κοσμοπολιτεία του Πειραιά..δεν τον θέλουν ..Αδεια η αγκαλιά του, απο το φεγγάρι που έλαμπε μέσα σε αυτήν ! Δεν υπάρχει για αυτή.!.
Είμαι ξένος! Δεν το αντέχω! Σκεφτόταν και κιτρίνισε η όψη του.
Σηκώνει το κεφάλι του. Έχουν μείνει μαζί του, οι γονείς της. Η σιωπή τους ,ουρλιάζει μέσα στην σκέψη του. Τους ξανακοιτά! Δεν είναι εκεί κοντά του. Δεν βλέπει κανέναν! ..
Είμαι ξένος! ...Σηκώνεται παραπατά. ..Στέκεται στο καθρέπτη του χολ . Το πρόσωπό του γραμμωμένο απο δάκρυα...Παραπατά..Ο Γιάννης βγαίνει έξω απο το σπίτι. Κατεβαίνει την κατηφόρα βλέποντας τις ρωγμές .της ασφάλτου...Που ..πάει;
Αρχίζει να τρέχει. Ακοέι να τον φβνάζουν..Σταματά!...Γυρίζει και βλέπει μια φιγούρα. να τρέχει..πίσω του...ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες που ναι στο πεζοδρόμιο..Φωνάζει ..Σ' αγαπώωω!..Ποια το λέει; Ποια θρηνεί; Ποια ; Η φιγούρα του θυμίζει την Φροοσί. Αυτή ακόμη κλαίει..Οπτασία βλπω!...Συνεχίζει να τρέχει..Πηδάει την μπάρα..
Το τραίνο σφυρίζει...ο Γιάννης ο φονιάς δεν το ακούει ούτε η Φροσί του!
Τα σύννεφα κρύβουν το φεγγάρι.
Στηρίζει στα ανοικτά πόδια του τους αγκώνες πάνω στα γόνατά του.
Οι παλάμες του σκεπάζουν το πρόσωπό του.Η λαχτάρα του να την δει..η γλυκιά προσμονή των τελευταίων ημερών στην φυλακή, η επιθυμία του να μην τον αρνηθεί, ερωτόλογα να του αραδιάσει γίνεται τώρα τρέλα! Τα θέλω του, τον ματώνουν! Δεν μπορει να αναπνεύσει! Την αγαπά ,την συγχωρά και κείνη κλαίει..Να φύγω!...θυμάται τη λέξη του Γιώργη.. ρεζέρβα..μεγάλο αγκάθι! Δέκα χειμώνες μακριά της..για να της προσφέρει άνετη ζωή.Και μετά το ατύχημα..άλλους δέκα χρόνους για να της προσφέρει την τιμή της!
Ξέχασε η Φροσί ,μέρες και νύχτες αξέχαστες απο αγάπη και τρυφερότητα απο γέλια!
Θεέ μου τι όμορφα που ζούσαμε! Θεέ μου!
Και..σφίγγει τα χέρια του. Σκέφτεται κάθε Παρασκευή βράδυ στο σταθμό Λαρίσης,κάθε νέα εβδομάδα ξημερώματα στο σταθμό για την δουλειά.Τι έκανα λάθος;
Κατεβάζει με πλεγμένα δάκτυλα των χεριών του, μπροστά στο στόμα του.
Τα μάτια που τον γλυκοκοιτούσαν στο σχολείο,στο σταθμό,στα ταξίδια τους,στους περιπάτους στην θάλασσα,στο χορό,στο γήπεδο,μέσα στην κοσμοπολιτεία του Πειραιά..δεν τον θέλουν ..Αδεια η αγκαλιά του, απο το φεγγάρι που έλαμπε μέσα σε αυτήν ! Δεν υπάρχει για αυτή.!.
Είμαι ξένος! Δεν το αντέχω! Σκεφτόταν και κιτρίνισε η όψη του.
Σηκώνει το κεφάλι του. Έχουν μείνει μαζί του, οι γονείς της. Η σιωπή τους ,ουρλιάζει μέσα στην σκέψη του. Τους ξανακοιτά! Δεν είναι εκεί κοντά του. Δεν βλέπει κανέναν! ..
Είμαι ξένος! ...Σηκώνεται παραπατά. ..Στέκεται στο καθρέπτη του χολ . Το πρόσωπό του γραμμωμένο απο δάκρυα...Παραπατά..Ο Γιάννης βγαίνει έξω απο το σπίτι. Κατεβαίνει την κατηφόρα βλέποντας τις ρωγμές .της ασφάλτου...Που ..πάει;
Αρχίζει να τρέχει. Ακοέι να τον φβνάζουν..Σταματά!...Γυρίζει και βλέπει μια φιγούρα. να τρέχει..πίσω του...ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες που ναι στο πεζοδρόμιο..Φωνάζει ..Σ' αγαπώωω!..Ποια το λέει; Ποια θρηνεί; Ποια ; Η φιγούρα του θυμίζει την Φροοσί. Αυτή ακόμη κλαίει..Οπτασία βλπω!...Συνεχίζει να τρέχει..Πηδάει την μπάρα..
Το τραίνο σφυρίζει...ο Γιάννης ο φονιάς δεν το ακούει ούτε η Φροσί του!
Τα σύννεφα κρύβουν το φεγγάρι.
