Ο Λάζαρος!

Μέσα στον τάφο ο Λάζαρος
βρισκόταν τρομαγμένος
σκοτάδι ήτανε πυκνό
τα ουρλιαχτά .. τριγύρω
άκουε και ταραζόταν
Αναστέναζε συχνά
είχε μεγάλη θλίψη
Οι προσευχές των φίλων του
στη γη  παρηγορούσαν ...
αν και ζούσε με αρχή..
αλλά χωρίς τέλος.

Και ξαφνικά ακούστηκε
Φωνή απο το υπερπέραν
《Λάζαρε ! Δεύρο έξω》!
Φως εκτυφλωτικό βασίλευε..
γνώριζει την Φωνή Του!
Που είσαι Κύριε;
Έλα δω κοντά μου!
Μα σαν χάδι ένοιωσε..την
ιερή αυτή ώρα..άνοιξε τα μάτια του
κι άντίκρυσε Εκείνον!
Τι όμορφος που σαι Κύριε!
Τι  καλά που σαι χω φίλο..
Μου χάρισες αναπνοή
και βλέπω ..ζω..ναι..ζω!..
Τις αδελφές μου βλέπω..
νεκρός ήμουν αναστήθηκα
Τώρα  μαζί με το σόι μου
 κι όλο το χωριό μου
Θα σε υμνώ..γιατί είσαι Αληθινός..
Είσαι Συ,Ο  Θεός μου!

Τέλος