Τα πιο ευτυχισμένα κέρατα.

Σε μια καφετέρεια έξω απο τον Πόρο.
Ρόμυ: Ωραία είναι δω..υπέροχη θέα!
Κατερίνα: Όπου κι αν πας είναι υπέροχα τα τοπία στον Πόρο μας.
όμυ: Θαρθω το καλοκαίρι για δροσερές διακοπές.
Βασιλική: Έτσι λένε όλοι..και όλο τους περιμένουμε.
Ζίν η: Ο λόγος μας συμβόλαιοΒασιλικη: Γιατί;
Ζίνη: Γιατί οτι λέμε το εννοούμε.
Βασιλική: Εσένα ειδικά ο λόγος σου...αέρας κοπανιστός!
Ζίνη: Γιατί πεθερούλα μου,στάζεις φαρμάκι;
Βασιλική: Είσαι επτά χρόνια παντρεμένη και όλο στην μάνα σου
στην  Βέρροια κάνετε διακοπές.
Ζίνη: Αφού δεν έχεις χώρο για μας.Πόσα χρόνια είναι παντρεμένη
η Κατερίνα και ο Μηνάς;
Βασιλική: Πέντε.Γιατί ρωτάς;
Ζίνη : Πέντε χρόνια έχουν κάνει κατάληψη.Εμεις δεν χωράμε
έχουμε και τα τρία παιδιά.
Βασιλική: Αφου δεν εχει σπίτι η Κατερίνα,ο Μηνάς είναι άνεργος
Αυτά ειναι δικαιολογίες.Μου στερείς τα έγγόνια μου.
Ζίνη: Θα κάνουν αργά ή γρήγορα παιδιά ο Μηνάς και η νυφούλα σου!
Βασιλική: Άλλο τα παιδιά του Μηνά κι άλλο του Βαγγέλη μου.
Ζίνη: Φέτος αν έρθει η Ρόμυ,θαρθουμε.
Βασιλική: Αν δεν έρθει η Ρόμυ;
Ζίνη: Δεν θάρθουμε.
Βασιλική: Γιατίιιι;
Ζίνη: Θέλω και διαιτητή για να μείνω σ αυτό το σπίτι.
Ρόμυ: Εγω θα πάω σε ξενοδοχείο.
Ζίνη: Σιγά μην αφήσει την αγαπημένη της φιλενάδα. να μείνει αλλού.
Βασιλική: Όλοι οι καλοί χωρούν,μόνο οι ξυνοί άνθρωποι δεν χωρούν.
ίνη: Βαγγελάκηηηη! Έλα να ακούσεις την κυρα Βασιλική,τι λέει.!
Βασιλική: Δεν σ ακούει. Άντε να του πεις τι είπα.
Ζίνη: Πάω να καπνίσω Φεύγει.
Κατερίνα: Καλέ μητέρα , πες μου πως γίνατε φίλες με την Ρόμυ.
Βασιλική: Ήμουν στην Λάρισα.Εκεί είχα σε νοσοκομείο τον πατέρα μου.
Η Ρόμυ δούλευε σε ένα τυροπιττάδικο,έξω απο το νοσοκομείο.
Ήταν κι έγκυος στο πρώτο της παιδί.Χειμώνας.Κρύοοο! Τι να μου κάνει
μια τυρόπιττα εμένα,να με χορτάσει,πράγμα αδύνατον.
Παράγγειλα οκτώ τυρόπιττες.Να σας τις τυλίξω με ρωτάει.
Δεν θα πάω επίσκεψη κοπέλλα μου,της λέω άγρια.
Με κοιτάζει. Την κοιτάζω. Να τις φάω θέλω.
Μου τις βάζει σε μια μεγάλη χαρτοσακκούλα ,βάζει και ένα μάτσο χαρτοπετσέτες,
μου γεμίζει και τρία ποτήρια νερό.
Κάθομαι σε ένα σκαλοπάτι και τρώω. Μόλις τελείωσα το γεύμα μου,
της λέω δεν χόρτασα και δεν έχω άλλα χρήματα να αγοράσω.
Μου λέει: Δικό μου δεν είναι το κατάστημα,αλλά μπορώ να σου δώσω
όσες θέλεις να χορτάσεις. Μου δίνει άλλες πέντε. Μόλις της έφαγα
της λέω: Τώρα αισθάνομαι καλύτερα.Με ρωτά: Θέλεις και δυο λουκανόπιττες
 να στανιάρεις;
Όχι! Της λέω νηστεύω.
Έβαλε τα γέλια.
Γιατί γελάς;Την ρωτώ.
Γιατί το τυρί δεν είναι νηστίσιμο.
Έβαλα τα γέλια κι γω,τι άλλο μου έμεινε να κάνω,βρήκα τον μάστορά μου.
Κανείς ποτέ δεν μου χε φέρει αντίρρηση.
Της λέω δεν κρυώνεις;
Κρυώνω,μου λέει
Και γιατί δεν φοράς μια ζακέτα;Της λέω.
Δεν έχω.Μου λέει.Έφυγα κρυφά με τον φίλο μου για διακοπές το καλοκαίρι.
Μόλις έμεινα εγκυος,έμεινα απο φίλο, με τα καλοκαιρινά ρούχα στο χέρι.
Βγάζω την ροζ μάλλινη ζακέτα μου και της την χαρίζω.
Έλαμψαν τα μάτια της. Θα πε και τριάντα ευχαριστώ..
Έτσι γίναμε φίλες. Το άλλο πρωί πριν να πάω στην τράπεζα να πάρω χρήματα
και να αγοράσω και ζακέτα..συναντηθήκαμε έξω στο δρόμο.
Μου λέει καλημέρα και με ρωτά Γιατί δεν φοράς ζακέτα;
Και τότε έγινε κάτι μέσα μου πολύ ωραίο!
Της λέω: Δεν κρυώνω. Τι να της πω στην έδωσα και μέχρι να αγοράσω
άλλη θα γίνω παγοκολώνα;
Τότε θυμήθηκα τα λόγια  του Κυρίου μας.Όποιος έχει δύο χιτώνες
ας δώσει τον έναν.Ένοιωσα τόσο όμορφα...κι ας έτρεμα.
Μετά δεν χαθήκαμε..η φιλία μας παραμένει στα χρόνια που πέρασαν και
μας δίνει ζεστασιά.
Κατερίνα; Πολύ μ άρέσει να την ακούω.
Βασιλική: Εμένα δεν μ αρέσει ν ακούω την Ζίνα.
Κατερίνα: Μην δίνετε σημασία.
Βασιλική: Έχουν Ρόμυ μου, κάνει εξετάσεις τα παιδιά μου.
Ο Μηνάς μου δυστυχώς δεν μπορεί να κάνει παιδιά.
Ρόμυ: Ωωω!
Βασιλική: Δεν το ξέρει του το κρύψαμε με την Κατερίνα.
Τούτη δω έχει ένα νόστιμο προσωπάκι και δεν ξέρει τι να
το κάμει.Της λέω να χαλάσουμε την βρύση,να ρθει ο Μίλτος
ο υδραυλικόςνα την φτιάξει..(κλείνει το δεξί της μάτι με νόημα)
Αυτός δεν χαρίζεται..ορμά!...Ξέρεις πόσες έχουν τεκνοποιήσει;
Η Κατερίνα αγαπάει τον Μηνά.Δεν μπορεί.
Μπορεί και ανέχεται τα καρφώματα της Ζίνας.Δεν έχει εγωισμό.
Ρόμυ: Γιατί ,δεν καταλαβαίνω;
Βασιλική: Την ευχή μου της δίνω.Θα πάω με τον Μηνά στην Αθήνα.
Θα χει ελεύθερη όλη την ημέρα.
Ρόμυ: Μένω άναυδη! Τόσο καλή πεθερά;
Κατερίνα: Ναι. Αλλά δεν μπορώ Ρόμυ.Ας υιοθετήσουμε ένα μωράκι.
Βασιλική: Να μουν πιο νέα,θα τους το κανα.
Ρόμυ: Χα! Χα! Χα!
Βασιλική: Σταμάτα να γελάς,θα μαζευτούν όλοι εδώ.
Ρόμυ: Υπάρχει η Τράπεζα σπέρματος.Κι αν δεν...υπάρχει κι ο Βαγγέλης
Μπορεί να δώσει το σπέρμα του.Να ναι δικό σας αίμα.
Βασιλική: Γλυκιά μου φιλενάδα!...Δεν το χα σκεφτεί. Αλλά μπά!
Αυτός τα ξερνάει όλα στην γυναίκα του.Α, πα,πά!
Προτιμώ τον Μίλτο.Είναι πιο μάγκας απο τους γιούς μου.
Να βγει φυσιολογικό το παιδί.
Ρόμυ: Χα!Χα!Είσαι φοβερή!
Βασιλική:  Τον ,μακαρίτη τον πατέρα τους πενήντα χρόνια,
δεν τον χάρηκα.Καμμία πρωτοβουλία.Τι κι αν έκανα όλες
τις αγροτικές δουλειές,κι αυτός στο καφενέ...τι σας λέω
τώρα..γριά γυναίκα..ντροπή μου!
Η λαχτάρα να χαρώ εγγονάκι στην ποδιά μου.
Ρόμυ: Μα έχεις τρία.
Βασιλική: Και εισοσιτρία να χα απο τον Βαγγελάκη μου,
η Ζίνα,θα προτιμούσε να τα πνίξει παρά να χαρώ ένα!
Ρόμυ: Μην την παρεξηγείς; Είναι καλό κορίτσι.
Βασιλική: Πιο ζηλιάρα συνυφάδα,δεν ...υπάρχει.
Έπιασε την Κατερίνα μου,και της είπε παραμονή του γάμου,
οτι θέλω προίκα. Εγώ; Εγώ;Που χω τόσα ,που τα χαρίζω
στα μοναστήρια και στα ορφανά κορίτσια.
Μετά απο ένα χρόνο ,στην Αθήνα.
Βασιλική: Ρόμυ μου, σου φερα το προσκλητήριο της βάπτισης.
Ρόμυ: Ευχαριστώ φιλενάδα.Πες μου τα νέα;
Βασιλική: Τα νέα της Κατερίνας τα ξέρεις απο το καλοκαίρι.
Που ήρθε το συγκρότημα  απο την Θεσσαλονίκη, και η Κατερίνα
πήγε να ζητήσει αυτόγραφο.
Ρόμυ: Μπράβο πρόοδο η Κατερινιώ.!!
Βασιλική: Ναι...πήγαμε μαζί.στον τραγουδιστή..ζήτησα πρώτη αυτόγραφο
και του δειξα μια επιταγή,,το δικό μου αυτόγραφο.
Ρόμυ: Δεν βρίσκω λέξεις.Τι να σου πω;
Βασιλική: Αυτός μπήκε στο νόημα.Και τις έξη μέρες που το συγκρότημα
έμεινε στην πόλη,εξηγήθηκε φίνα το παλληκάρι.
Και γω όμως παράλληλα ..να ! οι τυρόπιττες τα γλυκά τα τσίπουρα..αφού
πίστεψε οτι ήμουν μάνα της. Μόλις του πα ...Έμεινε ξερός!
Ρόμυ: Θα μας τρελλάνεις!
Βασιλική: Να τον δεις τι παίδαρος ! Κούκλος! Μόνο που μας βγήκε
κοκκινομάλλης.
Ρόμυ: Τι λένε τα παιδιά;
Βασιλική:Τους είπα απο το πολύ μέλι που την τάιζα.
 Ο γιός το χαψε το χαιβάνι τρισευτυχισμένο! Η μικρή γίνεται κόκκινη
σαν παπαρούνα Φοβηθηκα μην του το ξεφουρνίσει.Και την απείλησα.
Ρόμυ: Την απείλησες; Πως;
Βασιλική: Της είπα αν τολμήσει και ξεστομίσει το ακατανόμαστο
αυτή θα βρεθει σφαγμένη σε λάκκο τριών μέτρων κι γω θα πάρω
το μωρό της και θα εξαφανιστώ.
Ρόμυ: Και σε πίστεψε;
Βασιλική:Φοβήθηκε.
Ρόμυ: Κι έτσι έχεις εγγονό στην ποδιά σου.
Βασιλική: Επιτέλους!
Μετά απο δέκα χρόνια.
Ρόμυ: Τι βλέπω; Γέμισε η ποδιά σου εγγονάκια.
Βασιλική: Έίπα να αποκτήσω εγγόνι...αλλά η Κατερινιώ πήρε φόρα.
Ρόμυ: Ο Μηνάς μην πάρει φόρα...κι αλί όποιος θα βρεθεί στο δρόμο του!
Βασιλική: Χα!Χα! Έκανα το παιδί μου,να είναι πολύ ευτυχισμένος!
Ρόμυ:Χα!Χα!Χα!Ευτυχισμένη οικογένεια!
Βασιλική: Όχι θα κάτσουμε να κλάψουμε.
Ρόμυ: Να σε πειράξω;
Βασιλική:Ελεύθερα.
Ρόμυ: Και η τιμή,τιμή δεν έχει,και χαρά σ όποιον την έχει;
Βασιλική: Ω! Ξεπερασμένες τιμές..ξεχασμένες ..τότε η τιμή έφερνε δυστυχία,λάθη,πάθη,εγωισμούς,φονικά,απομόνωση,κατάκριση.
Δεν θέλουμε τις τιμές! Θέλουμε την αγάπη
και την χαρά στην ζωή μας
Τέλος

Εγώ τον είδα!

Γεια και χαρά φίλοι μου!

Στο καθιστικό κάθονται τα φιλαράκια  και πίνουν μπύρα,ο Φώτης,ο Κώστας,ο Πέτρος,και ο Γιάννης.Μπαίνει η μητέρα του Φώτη,μέσα στο σπίτι φορτωμένη με ψώνια

Γιάννης: Στην πενθήμερη,στην Ρόδο..τι ωραία που περάσαμε
νοσταλγώ αυτές τις μέρες. Α! Η Ρόμυ! Χρόνια πολλά!

Ρόμυ: Χρόνια πολλά! (αφήνει τα ψώνια κάτω κι αρχίζει να χαιρετά
και να φιλά τους φίλους του γιού της,έναν -έναν.)

Γιάννης: Χαίρομαι που σας βλέπω.

Ρόμυ: Κι γω. Σε χάσαμε.Η παντρειά, σου δώσε πολλές υποχρεώσεις.

Γιάννης: Αχ! Αυτή!...Μας αποξενώνει.

Ρόμυ: Ευτυχισμένος;

Γιάννης: Όχι!

Ρόμυ: Έχετε οικονομικό πρόβλημα;

Γιάννης: Όχι  , δουλεύουμε και οι δυό.

Φώτης: Είστε άρρωστοι;

Γιάννης: Κτύπα ξύλο.!..

Κώστας: Δεν μας τα λες καλά,έχεις πρόβλημα με την Ναυσικά;

Γιάννης: Όχι το γυναικάκι μου είναι φίνο!

Ρόμυ: Και δεν είσαι ευτυχισμένος; Έχεις πρόβλημα με την πεθερά σου;

Γιάννης: Όχι! Είναι κυρία.

Πέτρος: Πες τι δεν σε κάνει ευτυχισμένο,να μην παίζουμε την κολοκυθιά.

Γιάννης: Το θυμάσαι αυτό το παιχνίδι; Τι παιχνίδι κι αυτό.

Πέτρος: Να σε βοηθήσω κυρία Ρόμυ,με τα ψώνια; Ο Γιαννάκης θα μας σκάσει.

Γιάννης: Εγώ θα σκάσω...καθήστε κάτω...η κόρη μου έχει πρόβλημα.

Φώτης: Δεν σε πιστεύω μια χαρά είναι η Νεφέλη.

Γιάννης: Φαίνεται καλά δεν είναι οτι δείχνει.

Φώτης : Δηλαδή;

Γιάννης: Ζηλεύει τον Νίνο. Μας χαλάει την ευτυχία.

Ρόμυ: Άντε ,να τον ανεχτείτε με κατανόηση,πάω στην κουζίνα μου.

Γιάννης: Δεν είναι μικρό το πρόβλημα.

Φώτης: Είναι φυσιολογικό,αφού βλέπεις τον Νίνο και γίνεσαι ο υπηρέτης του.

Γιάννης: Μα είναι ο γιός μου! Είναι ομορφούλης,ευγενούλης,χαχανούλης.

Φώτης: Και η Νεφέλη;

Γιάννης: Ίδια η μάνα μου,γκρίνια πρωί και βράδυ.Μην σας τύχει,
την πάθατε...θα με θυμηθείτε.

Πέτρος: Που μένεις τώρα;

Γιάννης: Καλαμάκι.

Πέτρος: Τρέχα να φέρεις τα παιδιά σου.

Γιάννης: Ρε ψυχίατρε...είσαι μεγάλη καρδιά! Πάω αμέσως.!

Πέτρος: Άντε εξαφανίσου!...Ακόμη εδώ είσαι;

______________________

Μετά απο μισή ώρα.

Γιάννης: Φίλοι μου σας παρουσιάζω την πριγκήπισσα Νεφέλη!
Χειροκροτήματα;

Ησυχία.

Γιάννης: Τον Νίνο τον μεγαλοπρεπή! Χειροκροτήματα;

Ησυχία.

Γιάννης: Δεν ενθαρρύνατε τα παιδιά μου,πως θα σας πλησιάσουν;

Πέτρος: Έλα κάθησε...άστα να ερευνήσουν τον χώρο.

Γιάννης: Καλά αν έτσι πρέπει...τα φάγατε τα αράπικα;
Αυτά αρέσουν στα παιδιά μου.Α! Έχει σταφίδες...ελάτε να φάτε σταφίδες.

Πέτρος: Έχεις πρόβλημα, Γιαννάκη.

Γιάννης: Μια χαρά είμαι ..κουνήσου απο την θέση σου.
Νεφέλη,έλα να γνωρίσεις τους φίλους μου,παίζαμε μαζί κολοκυθιά,
κυνηγητό,κρυφτό,πεντόβολα,τυφλόμυγα,αεροπλανάκια χάρτινα.

Πέτρος: Πως πάει το διάβασμα Κώστα; Θα το πάρεις το πτυχίο σου ;

Κώστας: Έτσι λέω...μπάχαλο το πολυτεχνείο..αν το πάρω θα 'μαι τυχερός .

Πέτρος: Μπάχαλο είσαι συ,οι άλλοι πως το παίρνουν;

Κώστας: Όταν μιλώ το μετανοιώνω. Το παθαίνετε κι σεις αυτό;

Νεφέλη: Ναι.

Πέτρος: Μίλησε η συνομηλική σου.

Κώστας: Έλα Νεφέλη,έχω πατατάκια .

Πέτρος: Δεν ντρέπεσαι να τα κρύβεις;

Κώστας: Ακόμη,όχι.

Πέτρος: Κοιλιόδουλε!

Κώστας: Βλέπεις κοιλιά;

Γιάννης: Δώσε τα πατατάκια,να φάει ο Νίνος.

Κώστας: Όχι,η Νεφέλη θα τα φάει μαζί μου.

Νεφέλη: Θα τα πάω στον Νίνο,είναι μωράκι!

Κώστας: Πόσο είναι ο Νίνος;

Γιάννης: Δύο. Η Νεφέλη τεσσάρων.

Κώστας: Σε είκοσι χρόνια η Νεφέλη θα χει την ηλικία μας.

Γιάννης: Ε...και;

Κώστας: Θα χει μάθει να κρύβει τα πατατάκια απο σένα και τον Νίνο.

Γιάννης: Είναι δική μου κόρη,όχι δική σου.

Κώστας: Χα!Χα!

Γιάννης:  Χα!Χα!

Κώστας: Χα!Χα! Εγώ της μαθαίνω πιάνο,εγώ θα της μάθω να κρύβει
και να κρύβεται.

Γιάννης: Σιγά...μην σε αφήσω να μου χαλάσεις το παιδί μου,να γίνει
σαν εσένα...ή σαν τον άλλον τον Περικλή.

Κώστας: Τώρα ο Περικλής...απο τον Μάιο...μας άφησε χρόνους.

Γιάννης: Τι λες; Εγώ τον είδα του Αγ. Στυλιανού στην καφετέρεια.

Κώστας: Αχ! Δεν είσαι καλά.Θα αναλάβω τα πιτσιρίκια σου,να τα εκπαιδεύσω.

Γιάννης: Φώτη; Αλήθεια;

Φώτης: Ναι, σε ειδοποιήσαμε..αλλά ήσουν Κέρκυρα.Δεν στο 'πε η μάνα σου;

Γιάννης: Όχι! Πέτρο,αλήθεια η πλάκα μου κάνετε;

Πέτρος: Αλήθεια! Σιγά μην θάψουμε το παλληκάρι για να γελάσουμε.

Γιάννης: Τώρα...ένα λεπτό...Κυρία Ρόμυ!...Κυρία Ρόμυ!...

Ρόμυ: Τι τρέχει; Χάσανε την υπομονή τους;

Γιάννης: Άστε τα αστεία...σας παρακαλώ!...Ο Περικλής τι κάνει;

Ρόμυ: Αγγέλους γύρευε στην γη...στον Ουρανό σίγουρα θα τους βρήκε!

Γιάννης: Συνεννοημένοι όλοι!Άντε φεύγω! Νεφέλη,Νίνο!...Φεύγουμε!

Φώτης: Στάσου,Γιάννη αυτόν που  είδες και έμοιαζε του Περικλή,μιλήσατε;

Γιάννης: Όχι ότι ντρεπόμουν να μιλήσω στον φίλο μας,
αλλά συνοδευόταν απο φίλους του.Έχω γυναίκα,παιδάκια...
κι αυξημένο το αίσθημα του φόβου.

Φώτης: Είσαι σίγουρος οτι ήταν αυτός;

Γιάννης: Ναι..γύρισε και με κοίταξε λίγα λεπτά μετά έσκυψε το κεφάλι.

Φώτης: Τι φορούσε θυμάσαι;

Γιάννης: Ένα πέτσινο μαύρο σακκάκι.

Φώτης;Κάτι μας είπες τώρα...ήταν άλλος μαζί σου;

Γιάννης: Τα παιδιά μου.

Φώτης: Ένας μεγάλος,μεγάλη, Γιάννη;

Γιάννης: Μόνος με τα παιδιά.

Φώτης: Τι έπινες;

Γιάννης: Καφέ. Η Νεφέλη τον είδε...της τον έδειξα.

Πέτρος: Νεφέλη,σταμάτα να τρως και απάντησε μου σ αυτό που θα σε ρωτήσω.

Νεφέλη: Ναι.

Πέτρος: Ο μπαμπάς σου έχει μυωπία;

Νεφέλη: Τι είναι αυτό;

Πέτρος: Γιάννη, δεν σε πιστεύουμε.

Γιάννης: Αλήθεια σας λέω.

Φώτης: Και μεις τον είδαμε στην νεκροφόρα.

Γιάννης: Θα κανε πάλι το κέφι του.Πόσες φορές μας έκανε
τον νεκρό;

Κώστας: Ήταν φοβερός ηθοποιός! Είχε ταλέντα,αλλά κανένα
δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει για να  ζήσει.

Φώτης: Λέτε;

Πέτρος: Μια βόλτα..στο κοιμητήριο θα μας πείσει.Κυρία Ρόμυ,
κρατήστε τα παιδάκια να πάμε.

Ρόμυ: Με την ησυχία σας.

Νεφέλη: Θάρθω και γω μαζί σας.

Γιάννης: Τι να κάνεις μαζί μας;

Νεφέλη: Να τον αναγνωρίσω.

Όλοι: Αμάν!

Κώστας: Αστροπελέκι!...Της μάνας, ευτυχώς έχει τα γονίδια .

Γιάννης: Άντε ρε!..Σε μένα μοιάζει γι αυτό είναι κούκλα,η κοράκλα μου!
Μείνε Νεφέλη εδώ!

Φώτης: Έλα πάμε...πολλά λες!

Γιάννης: Μην τα ταίσετε, θα σκάσουν! Σιγά!...θα πέσω...τι με τραβάτε.

_______________________
Στο κοιμητήριο.

Πέτρος: Θα φάμε όλο το απόγευμα να ψάχνουμε.

Φώτης: Να, εδώ είναι..τον βρήκαμε.

Γιάννης: Δεν το πιστεύω. Κι γω ποιον είδα;

Φώτης: Θα του έμοιαζε.

Γιάννης: Και γιατί με κοίταξε;

Φώτης: Και μεις κοιτάμε.

Γιάννης: Να γυρίσουμε πίσω...δεν αισθάνομαι καλά.

Φώτης: Ούτε γω.

Πέτρος: Όλοι εδώ, θα καταλήξουμε.

Φώτης: Να 'ναι στα εκατό μας.

Κώστας: Όχι και στα εκατό...όσοι δεν πάρουμε σύνταξη...δεν θα 'χουμε
καλά γεράματα.

Πέτρος: Μια χαρά είναι τα παιδιά σου Γιάννη.Δεν βλέπω να ζηλεύει
η Νεφέλη. Μάλλον τον προσέχει.

Γιάννης: Μακάρι.Δεν αισθάνομαι καλά...έναν γιατρό!

Πέτρος: Με κάνεις φίλε, έξω φρενών!.


_______________________

Μετά απο μέρες ψυχοθεραπείας,ο Γιάννης γύρισε σπίτι του.
Είμαστε όλοι κοντά του.

Γιάννης: Μου παν οι γιατροί οτι έχω μεγάλη φαντασία.
Δεν μιλάτε; Τι να πείτε; Εγώ, τον είδα!

Τέλος